112
DE
LITHIASI
rationibus
à
priori
id
stabiliam,
interim
suos
pro¬
movent
scholares,
hunc,
quia
Latinus,
patremque
habet
chyrurgum,
vel
Pharmacopolam;
aliumve,
quia
artium
magister
factus,
lectiones
aliquot
pro¬
fessorum
audivit,
alium
denique,
quod
Euclidem
pro
parte
jactitet,
vel
ab
Aristotele,
disputare
didi¬
cerit.
At
miseror
genus
humanum,
tot
internis
ca¬
lamitatibus
obnoxium,
tantísque
externis
explo¬
ratoribus,
ex
positum:
qui
cum
sub
infaustis
Scho¬
larum
regulis,
trucidarunt
è
primatibus
quem¬
quam,
jus
assumunt
appellandi
ad
morbi
incura¬
bilitatem,
suosque
ubique
habent
patronos,
&
complices.
Adeoque
soli
grassantur
impunè,
in
vi¬
tas
principum,
prout
libro
de
febribus
ostendi.
Tanto
autem
miserabilius,
se
fidunt
illis
morta¬
les,
quod
promotione,
ac
vurejurando,
ignoran¬
tiam
apud
vulgus
tegant.
Quippe
jurant,
se
fideli¬
ter
sanaturos
infirmitates,
quas
ostendi,
ipsos
ne¬
scire
penitus.
Imo
ne
unum
medicamen,
mon¬
stravit
illorum
princeps
Galenus,
ab
empyricis
non
mutuatum,
utcunque
complexionum,
gra¬
duumque
ludicra
theoria,
tam
secundum
genera,
quam
loca,
triumphet:
Quintius
namque,
Galeni
praeceptor,
totusque
empyricus,
ubique
à
discipu¬
lo
imploratur.
Principes
atque
Magistratus,
hanc
impunem
necandi
licentiam,
avertere
à
subditis
deberent,
&
ex
conscientia
tenentur.
Non
putem
autem
neglectum,
incuria:
sed
post
positum,
prae
remedii
inscitia
hactenus.
Ego
verò,
remedium
censeo.
Si
statuant,
omnem
Medicum,
teneri,
ter
ad
minimum,
invisere
debere
quemlibet
aegrum,
à
quo
fuerit
requisitus:
sub
poena
exilii,
&
priva¬
tionis
officii
sui.
Nam
aliàs,
numerus
Medentum,
satis
increvit.
Deinde,
quod
solutio
nulla,
sit
debi¬
ta
Medico,
si
non
sanaverit
aegrum.
Hoc
duplici
videlicet
statuto,
Medentes
vigilantiores
fierent,
atque