136
DE
LITHIASI
tates
gubernandas,
per
audentem
quidlibet,
ja¬
ctantiosum.
(28).
Itaque
primum
transcurri
per
vege¬
tabilium
monarchiam,
sed
non
inveni,
quod
in
vesica
Duelech
resolvere
posset.
Quicquid
autem
illorum,
in
vitro,
Duelech
liquefaceret,
vel
hostile
erat,
vel
saltem
istis
qualitatibus,
non
perveniebat
ad
vesicam:
sin
autem
per
syringam,
injiciendum
videretur,
non
erat
à
vesica
tolerabile.
Itaque
di¬
stillata,
ac
decocta
vegetabilia,
itemque
cineres,
calces,
pulveres,
&
extracta
universa,
didici
cassa,
&
exigua,
adversùs
tantum
hostem.
Acidiora
qui¬
dem,
minuebant
Duelech
in
sui
integritate:
sed
o¬
retenùs
sumta,
non
ingrediebantur
sub
ista
poten¬
tia
ad
vesicam:
de
foris
autem
iniecta,
utut
instar
vini,
viderentur
mitia,
attamen
in
doloris
sensu,
ferrum
candens
aemulabantur.
Mirabar
itaque
Pa¬
racelsum
atque
alios,
quòd
è
melle,
saccharo,
ro¬
re
etc.
commendarent
liquores
stillatos;
cum
ne¬
mo
mortalium
illa
per
syringam
iniecta
tolerave¬
rit
unquam.
Experimento
quidem
observavi,
quòd
columba,
excisum
Duelech,
suo
stomachi
fermen¬
to
acido,
resolveret
in
succum,
prout
etiam
fra¬
gmenta
laterum.
Propinata
esset
proin
à
seniori¬
bus,
columbarum,
atque
gallinarum
membra
sto¬
machi
interior:
at
sanè
spe
multùm
fallaci.
Tam
quia
cum
vitâ
bruti,
vis
fermentalis
viscerum,
unà
extinguitur:
quàm
etiam,
dato
quod
ille
pulvis,
primitivam,
ac
pristinam
vim,
quàm
in
vita
sortie¬
batur,
à
morte
servaret:
attamen
in
culinis
no¬
strarum
digestionum,
prorsus
spoliatus
virtutibus
istis,
ad
vesicam
perveniret:
quanquam
revera,
pulveres
vix
in
laticem
urinalem
vertantur.
Licèt
constanti
utrobique
inscitiâ,
ejusmodi
multa
prae¬
scribantur
aegrotis.
Hoc
attamen
didici,
quòd
spi¬
ritus
salis
Hispalensis,
extremo
reverberii
igne,
u¬
nà
cum
terra
figuli
distillatus,
manè
singulo
bibi¬
tus,