143
CAPUT
VIII.
neminem
se
in
vocantem.
Etenim
pluerunt
laquei
tribulationum
super
caput
meum.
Constiti,
nec
enim
ullatenus
presserunt
animam
meam.
Deci¬
derunt
in
terram,
calcavi
illos
cum
despectu,
&
sta¬
tim
tanquam
fimus,
putruerunt
sponte.
Contur¬
bati
auteem
horum
authores,
erubuerunt.
Utinam
Deus
illis
ignoscat?
Scio
denique,
quod
Deus,
ro¬
re
superno,
fovebit
semina,
quae
plantavit,
quaeque
crescitura
voluit.
Nequem
me
solicitum
permisit,
pro
nutu
mundi,
consensu
Scholarum,
aut
vulgi
acclamatione.
ipse
namque,
universa
quae
vult,
po¬
test,
facietque
prohibitu,
dum
Mundus
merebitur
per
veram
Medicinam,
in
suis
languoribus
conso¬
lari.
Ah,
quam
tumida
bulla,
quaem
semper
alienis
suspensa
arbitriis,
pendet
ambitio?
Quàm
malè
de¬
nique,
semper
judicant
aliena
arbitria?
quae
praeser¬
tim
praejudicato
continuo
reguntur?
ad
propositas
autem
quaestiones
dico.
(4).
Quod
sicut
Sol
censetur
nasci
in
hemisphaerii
horizonte:
ita
Mercuriis
dum
factus
est
Diaphoreticus,
dulcis
ut
mel,
&
in¬
star
auri
fixus,
est
aurum
in
sui
horizonte:
tanto¬
que
est
in
re
medica,
auro
nobilior,
quantum
per¬
la
orientalis,
Scotica,
Mercurius
namque
quamdiu
est
metallicus
Mercurius,
est
primo
enti
metallo¬
rum
similis,
&
vicinus
valde.
Dum
autem
auro
colliquantur,
concluditur
ejus
omnis
vis
medica,
si¬
gillaturque:
imò
introvertitur
sic,
ut
dotem,
quam
humanae
naturae
debet,
pro
suis
languoribus,
dene¬
get.
Sulfur
namque
Veneris,
post
separationem
sui
à
suo
corpore,
ac
resurgens
fit
sulfur
quasi
gloriosum,
tingitque
ideo
sulfur
Mercurii
(quod
in
pulvere
Joannis
de
Vigo,
per
sulfura
mineralia
corrosiva,
est
extraversum)
immediate,
sęseque
tho¬
ro
inseparabili
mutuo
amelexantur:
statque
tum
ideo
vis
amborum
sulfurum
extime:
Hinc
nempe¬
virium
consertione,
Mercurius
diaphoreticus,
in¬
de