154
DE
LITHIASI
quatuorve
cochlearibus
assumtus.
Meracior
ergò
est,
qui
supernè
à
ramis,
quàm,
qui
infernè,
è
trunco
fluit.
Aquosus
autem
planè,
qui
prope
terram
ef¬
fluit.
Con
siderabam
enim
statim,
id
accidere,
quatenus
ascendendo,
transiret
per
corticem
sub¬
rubeum,
qui
esset
tanquam
iecur
arboris.
Sed
cum
ille
cortex,
toto
anno,
esset
absque
notabili
gustu:
cortex
autem
extimus,
albus
&
tanquam
mem¬
branaceus,
haberet
saporem,
atque
suffitum,
tan¬
quam
optimae
therebintinae,
divulsi
per
semipe¬
dem,
exteriorem
corticem
circumquaque
abs
trun¬
co,
ac
observavi,
quòd
nihilominus,
liquor,
qui
è
ramis
stillabat,
esset
ejusdem
gustûs,
quo
antè.
Mirabar
ergò,
unde
diversitas
ista
liquorum,
unius
atque
ejusdem
arboris,
manaret.
Denique
mira¬
bar,
quòd
ramulus
aliquis,
unico
die,
facilè
plora¬
ret
liquoris
libras
8.
vel
10.
qui
aliàs
totâ
aestate,
non
tanto
alimento
opus
habet,
nec
locum,
quo
tantus
liquor
asservari
posset,
multoque
minùs
ta¬
dix,
aliis
ramis
singulis,
sub
decuplum
tantun¬
dem
liquoris
largitur:
nec
tamen
proinde,
aliis
ra¬
mis
deesset
sufficiens
alimentum:
quanquam
alio¬
qui,
radix,
multam
illam
quantitatem
illius
liquo¬
ris,
attraxisset,
atque
profudisset
per
alios
aliquot
ramos.
Considerabam
itaque,
quòd
liquor
iste,
si¬
milis
esset
synovię,
profluentis
è
vulnere;
imò
coe¬
pi
detestari
illum,
quasi
contagium
mortis
aut
pu¬
tredinis
in
se
contineret,
nec
sanitatem
dare
pos¬
set,
si
in
se,
iam
integritatis
culpam
gereret.
Atta¬
men
comperi,
tam
ipsum
Betulae
lignum,
quàm
e¬
ius
corticem
rubrum,
spoliata
esse
vi
medendi,
corticem
autem
album
instar
pergameni,
foris
ra¬
mis
iunioribus
adnascentem,
facilè
inflammabi¬
lem,
atque
sapore
therebintinae
insignitum,
vix
de
se
virtutem;
in
decoctum
spargere.
Cogitavi
ita¬
que,
vim
liquoris
praefatam,
non
prodire
à
radice,
non