155
CAPUT
VIII.
non
à
ligno,
non
denique
à
cortice
subrubro,
ut
neque
tandem,
à
cortice
albo,
quippe
qui
sibi
in
caudice,
non
passim
esset
continuus.
Tentavi
er¬
go
corticem
istum
distillare,
cùm
per
se,
tum
cum
additamento
lixivii
tartari:
at
sanè
liquor
è
vul¬
nere
rami
stillatus,
longè
antecellebat
oleum,
at¬
que
stalagma
corticum.
Redactus
ergò
sum,
agno¬
scere
liquorem
illum,
sponte
è
ramis
vulneratis
fluentem,
tam
abunde,
esse
merum
Lithiasis
balsa¬
mum;
neque
illi
obstare,
quòd
mea
petulantia
il¬
lum
effluenti
aquae
de
vulnere,
aut
ulcere
compa¬
rarem.
Siquidem
vulnus
atque
ulcus,
quòd
nobis
mortem,
Betulae
nil
tale
adfert,
aut
promittit.
Est
ergo
liquor
ille
Betulae,
medicamen
à
naturâ
pro¬
missum,
per
vulnera
solicitatum:
adeoque
est
ur¬
gere
naturam,
ad
proferendum
balsamum
sibi
na¬
turalem,
quem
aliàs
nuspiam
proferret.
Quapro¬
pter
tenellos,
subnigricantesque
ramulos
(unde
scopae
atque
virgae
nostratium
fiunt)
qui
tumen¬
tes
gemmas,
nondum
frondosas
haberent,
malleo
super
lapidem,
vel
incudem
conquassatos,
jussi
con¬
coqui
aquae,
ad
cerevisiam
fabricandam
destinatae:
cui
cerevisiae,
si
postmodùm
Dauci
semen,
aut
be¬
capungam
associa
verim,
sortitus
sum
effectus,
ad
Lithiasis
praecautionem
optabiles,
potentioresque
adhuc,
si
isti
cerevisiae,
liquor
ille
Martialis,
è
supe¬
rioribus
ramis
collectus,
infusus
fuisset,
post
seda¬
tionem
maximam
ebullitionis
suae,
quàm
vina,
at¬
que
cerevisiae
in
cadis
sponte
tolerant.
(25).
Comperi
namque
imprimis,
quòd
ejusmodi
potus,
è
Betulâ,
diur
eticorum
metum
tolleret.
Eò
quòd
dolores
Lithiasis,
atque
contracturas,
laxet,
tam
in
lumbis,
quàm
intestinis
(hinc
namque
unica
Lithiasis
et¬
iam
colicos
dolores
suscitat,
non
minùs
ac
si
fo¬
mes
ejus,
intestinis
inesset)
itemque
dysuriis,
atque
stranguriis,
etiam
senilibus,
idcircò
medetur.
Ca¬
lorem