193
CAPUT
IX.
facienti,
humorum
quorum
vis
dispensationes
ad¬
scribit.
Etenim
non
sunt
in
nobis,
aut
in
naturâ
rerum,
isti
humores:
ac
si
qui
essent,
non
proinde
illis
competeret
vis
ambulatoria:
multóque
mi¬
nùs,
in
illis
iam
excrementitiis:
eò
quòd
vitalium
facultatibus,
motus
naturales
omnes,
in
nobis
au¬
scultent.
Et
enim,
si
pituita,
ejusque
vapor
crassus,
essent
in
naturâ,
saltem
à
Scholis
hoc
loco
(quate¬
nus
morbosa)
reputantur
excrementa,
quorum
non
est
itio,
non
spontaneus
motus,
aut
progres¬
sus:
ergo
necessariò
ab
alio
pellerentur.
Non
qui¬
dem
ab
Archeo,
qui
cum
omnia
proinde,
atque
be¬
ne
agit,
non
pelleret
ad
nervos,
quod
aliàs
ad
cu¬
tim
regulariter
assuevit
deducere.
Forsitan
ergo
à
calore,
pituita
in
vaporem
extenuata,
sursum
per¬
git?
At
tunc,
non
deorsum,
in
digitum
declivem.
Saltem
juxta
theorema
Scholarum
de
catarrhis,
rursus
statim,
in
guttas
concresceret
vapor
ille:
non
autem
vaporis
oberraret
specie,
ad
extrema
nervorum,
ut
neque
ad
unicum
duntaxat
digitum
per
volam
properaret.
Sed
cur
rueret
repentè,
in¬
star
ponderis,
in
nervulum
filo
tenuiorem?
Unum
inquam,
&
non
alterum?
Si
verò,
vapor
lateraliter
subintret,
cur
unico
instanti,
sine
praeviâ
molestiâ
imbibitur?
Cur
non
potiùs
in
carnem,
quàm
in
nervuli
extremum,
sua
membranâ
cincti,
impingi¬
tur?
quare
causa,
quae
unicum
atomum
pituitae,
vel
halitûs
crassi,
genuit,
continuò
non
alium,
praeter
unicum
illum,
producit?
Nam
saepe
stupor
ille
re¬
pentinus,
à
parvulo
digito
incipit,
desinitque
tan¬
dem
in
illo,
dum
tertium,
aut
quartum
pertigerit.
Subinde
quoque
repentè
omnes
digiti,
mortis
pallorem,
ad
medietatem
longitudinis,
vel
ultrà,
assumunt,
cum,
vel
sine
stupore,
torpente
motu
etc.
Si
itaque
id
ex
vaporosâ
materiâ,
saltem
non
fiet
ista,
in
cerebro,
aut
Nucha.
Siquidem
tum
necessa¬
riò
n