10
DE
FEBRIBVS
cenditur;
sed
à
calore
aliunde
hausto.
Dum
nimi¬
rum
seipsum
accendit
proprià
thymosi,
&
calore
suo
ad
gradum,
supra
exigentiam
deducto,
in
quo
totus
est
molestus,
quatenus
supra
suae
exigentiae
amplitudinem
est
delatus.
(20).
Nec
enim
putandum,
quòd
exosae
materiae
febrili,
quàm
peccantem,
me¬
cùm
nominant,
sic
insit
aliquis
calor
ut
deinceps
is
febriliter
calefaciat
totum
integrale.
Siquidem
propter
quod
unumquodque
est
tale,
illud
ipsum
volunt
esse
magis
tale.
(21).
Deinde
etiam,
quia
omne
agens
calefactivum,
per
sui
species,
fortiùs
agat
in
propinquum
quàm
in
distans.
Quapropter
si
materia
febrilis
suo
calore
reliqua
calefaceret,
ne¬
cesse
esset,
quòd
centrum,
sive
nidus
quo
recipitur
ista
materia
febrilis
peccans,
priùs
torreretur
in
cremium,
quàm
quòd
inde
aliquod
distans
cale¬
fieret.
(22).
Imò,
si
materia
peccans,
propriâ
sponte
ca¬
leret,
&
febris
esset
is
merus
calor
praeter
naturam,
omnis
febris
ut
talis,
deberet
esse
continua,
nec
intermitteret,
donec
omnis
materia
peccans
peni¬
tus
esset
consumpta
in
cinerem.
(23).
Neque
ideo
ulla
esset
ratio
repetitionis,
vel
recidivae,
cùm
materia
peccans,
ad
sui
consumptionem
usque
ex
geniali
proprietate
semper
calefaceret.
(24).
Quinimo
&
cada¬
ver
tam
caleret
post
mortem,
&
febri
torqueretur
ardentius
quàm
dum
viveret,
eò
quòd
eadem
nu¬
mero
materia,
cujus
obsequio
mors
advenit,
et¬
iam
num
perstet
in
cadavere:
cumque
eam
suppo¬
nunt
calidam,
proprio
putredinis
calore,
magísque
sit
putrida
post
mortem,
ut
&
potentius
à
morte
putrefaciens,
pluresque
afficiat
partes
sibi
conter¬
minas,
quàm
dum
viveret.
Idcirco
etiam
plus
a¬
ctualiter
caleret
post
mortem,
quàm
in
vitâ.
At
sanè
hic
error
proditur.
Nam
febris
quae
vivum
ca¬
lefecit,
statim
à
morte
cessat,
omnisque
calor
cum
vitâ
expirat.
(25).
Quod
nos
instruere
deberet,
ca¬
lorem