34
DE
FEBRIBVS
accessu
plus
bilis
difflari
quàm
biduo
generetur.
Interim
caetera
membra
non
cessant
nutriri
con¬
sueto
sanguine.
Id
est,
adhuc
praeter
consumptio¬
nem
à
febri
causatam,
suam
taxam
cruoris
soliti
consumunt.
(4).
Quae
praecedenti
capite,
ex
humore
per
vomitum
reiecto,
in
computum
redegi.
Iam
verò
illud
ipsum
majori
conniventiâ
inculcandum
est.
Quocirca
si
bene
valenti,
quotidie
fiant
unciae
octo
cruoris,
necessum
est,
totidem
quoque
in
dies
in
alimentum
absumi,
aut
aliàs,
mox
in
immen¬
sam
molem
homo
protuberaret.
Quid
si
ergo
be¬
nevalenti,
quotidie
decedant
unciae
octo
cruoris:
certè
non
minùs
consumet
febris.
Ergo
cùm
nulla,
aut
pauca
sit
ciborum
appetentia,
digestio,
&
san¬
guificatio,
necessariò
quoque
mox
binis
diebus,
plethora,
si
qua
sit
initio,
deficiet,
cessabitque
ejus
indicatio,
pro
cruoris
missione
in
febriente.
Quod
autem
mox
in
febribus
non
sit
ampliùs
plethora;
hoc
vident
quotquot
ulcera
è
cauterio
patiuntur.
Quae
scilicet
mox
à
febribus
siccantur,
nec
solitum
pus
dant.
Imprimis
autem
notandum,
ut
nunquam
vires
peccare
possunt
abundantiâ,
nequidem
in
Mathusalem:
ita
nec
bonus
sanguis,
peccat
ni¬
mietate,
eò
quòd
vites
vitales,
&
sanguis,
sint
cor¬
relativa.
(5).
Quia
iuxta
Scripturam,
anima,
sive
ro¬
bur
vitale,
est
in
sanguine.
(6).
Ex
consequenti
ergo,
nunquam
potest
esse
plethora
in
bono
sanguine¬
(7).
Ab
altera
autem
extremitate,
praecedenti
capite
demonstravi,
non
contineri
unquam
in
venis,
san¬
guinem
corruptum:
ergo,
si
qua
sit
unquam
possi¬
bilis
plethora
venarum,
illa
deberet
consistere
in
medio
statu
cruoris,
inter
corruptum
&
optimè
sanum:
sive
consideremus
eundem
statum
deci¬
dentiae
&
neutralitatis,
vel
demum,
quatenus
ex
utroque
mistum,
saltem
meminerint
Galenistae,
bonum
provenire
ex
integrâ
causâ,
malum
verò
è
sin¬