2
APPENDIX
tiâ
febrili,
excogitatum
sit
nihil:
dum
tamen
hi¬
storia
ipsa
febrium,
sat
potuisset
pandisse
causa¬
rum
necessitates,
consonantiam,
&
constantiam:
saltemque
à
caloris
ridiculo
errore,
mortales
re¬
duxisse:
nisi
ipsa
Mortalium
ignavia,
per
indagan¬
di
taedium,
&
subscribendi
facilitates,
fuisset
alle¬
cta.
(1).
Loquor
imprimis
de
natura
hominis
corru¬
ptâ,
qualis
à
transgressione,
deinceps
perseverat.
Etenim
morbus
adhuc
exul
erat,
quamdiu
mors
aberat:
sic
quidem,
ut
morbo
nondum
ulla
sui
es¬
set
spes
in
potentiâ.
Sed
postquam
mors
intravit
in
vitam,
stetit
morbus
omnis,
in
potentiali
exer¬
citu
in
vitam
ipsam
directo.
(2).
Sic
ut
morbus
nidum
suum
stabulare
intenderit
in
vitali
initio:
non
qui¬
dem
ut
externum
aliquod,
in,
&
ad
versus
vitam,
pugnando:
sed
in
ipsamet
vita,
hospes
externus
en¬
sem
suum
stringeret,
quo
vitam,
(hospitium
suum,
suaeque
quidditatis
patronum)
detruncaret.
Ista
nempe
fuit
humanae
immortalitatis
corruptela,
quòd
ex
ipsamet
vita,
mortem
sibi
deinceps
de¬
sumserit.
Nec
enim
joco
loquor.
Absit,
ubi
de
conservanda
mortalium
vitâ
scribo.
Enimverò
statim
simul
cum
vita,
perit
omnis
morbus.
(3).
Nec
enim
materiae,
utcunque
fingantur
hostiles,
am¬
pliùs
à
morte
dimicant,
aut
fervent.
Quapropter
omnis
directio
efficientis
interni,
debet
ab
ipsa
vi¬
tâ
dependere.
Et
enim
quod
Veteres
hucusque
ante
me,
naturae
duellum
vocârunt,
complexionis
item
elementalis,
cum
solitariis
qualitatibus,
aut
cum
ipsa
invicem
putatitiorum
humorum
peccante
adrastiam:
(4).
Id
totum,
assevero
à
principio
vitali
effectivè,
efficienter,
&
immediatè
procedere.
Id
est,
ab
inordinatione,
indignatione,
tumultu,
ter¬
rore,
abhorrescentiaque
spirituum
vitalium:
Ma¬
teriam
autem
excrementosam,
quamque
peccan¬
tem,
sive
morbidam
putârunt,
&
vocârunt:
Voco
praeter