681
2
APPENDIX
tiâ febrili, excogitatum sit nihil: dum tamen hi¬
storia ipsa febrium, sat potuisset pandisse causa¬
rum necessitates, consonantiam, & constantiam:
saltemque à caloris ridiculo errore, mortales re¬
duxisse: nisi ipsa Mortalium ignavia, per indagan¬
di taedium, & subscribendi facilitates, fuisset alle¬
cta. (1). Loquor imprimis de natura hominis corru¬
ptâ, qualis à transgressione, deinceps perseverat.
Etenim morbus adhuc exul erat, quamdiu mors
aberat: sic quidem, ut morbo nondum ulla sui es¬
set spes in potentiâ. Sed postquam mors intravit
in vitam, stetit morbus omnis, in potentiali exer¬
citu in vitam ipsam directo. (2). Sic ut morbus nidum
suum stabulare intenderit in vitali initio: non qui¬
dem ut externum aliquod, in, & ad versus vitam,
pugnando: sed in ipsamet vita, hospes externus en¬
sem suum stringeret, quo vitam, (hospitium suum,
suaeque quidditatis patronum) detruncaret. Ista
nempe fuit humanae immortalitatis corruptela,
quòd ex ipsamet vita, mortem sibi deinceps de¬
sumserit. Nec enim joco loquor. Absit, ubi de
conservanda mortalium vitâ scribo. Enimverò
statim simul cum vita, perit omnis morbus. (3). Nec
enim materiae, utcunque fingantur hostiles, am¬
pliùs à morte dimicant, aut fervent. Quapropter
omnis directio efficientis interni, debet ab ipsa vi¬
tâ dependere. Et enim quod Veteres hucusque ante
me, naturae duellum vocârunt, complexionis item
elementalis, cum solitariis qualitatibus, aut cum
ipsa invicem putatitiorum humorum peccante
adrastiam: (4). Id totum, assevero à principio vitali
effectivè, efficienter, & immediatè procedere. Id
est, ab inordinatione, indignatione, tumultu, ter¬
rore, abhorrescentiaque spirituum vitalium: Ma¬
teriam autem excrementosam, quamque peccan¬
tem, sive morbidam putârunt, & vocârunt: Voco
praeter