13
SIVE
CAPUT
XVII.
febris:
designat,
quòd
febris
non
procul
à
mem¬
bro
appetente,
sit
remota.
(8).
Redit
nimirum
quo¬
que
cum
appetitu
alias,
ructus
acidus.
At
saltem
ex
diductis
patet,
quòd
venae
stomachales,
non
tra¬
hant
ad
iecur,
sicut
mesaraicę,
sed
potiùs
nutrien¬
do
stomacho
sint
dicatae.
Quod
alibi
de
digestio¬
nibus
studio
explanavi.
Siquidem
saepe
à
biduo
assumta,
non
obstante
siti,
per
vomitum
rejiciun¬
tur.
Ergo
Pylorus
(inferus
stomachi
janitor)
quamdiu
febris
imperat,
non
rite
suo
fungitur
mu¬
nere,
sitisque,
quę
sub
isto
biduo
suboritur,
aliquo¬
ties
repetit,
torquet,
iterumque
mitescit.
Nescit¬
que
Pylorus,
quo
fine,
se
tam
pertinaciter
claudat,
ac
tantopere
potum
illum
detineat,
intra
febrium
sentinam
stomachum.
In
qua
praecipuè
tum
non
speratur
digestionis
bonitas:
sed
potiùs
ingesti
longa
mora,
&
consequens
corruptio.
Nescit
in¬
quam,
quorsum
tam
amentes
effectus
edat,
dum
ex
ejusmodi
detentis,
procreat
flava,
&
amara
excre¬
menta,
quae
hactenus
fellis
imagine
incautos
delu¬
sere,
Illaque
elidat
abunde,
frustra,
ac
citra
suble¬
vamen.
Exin
namque
conjicio,
facultatem
appeti¬
tricem
ciborum
ac
potuum,
orificio
stomachi
in¬
sertam,
declinâsse
in
Pylorum,
susque
deque
con¬
fusa
omnia:
sitimque
ideo
amentem
aequè
infesta¬
re:
quia
totum
febrilis
confusionis
chaos,
agitatur
immediatè
stabulo
exotico
Pylori.
Nec
enim
ista
sitis,
potu
sedatur,
quae
non
est
suo
loco,
in
stoma¬
chinempe
orificio.
Cujus
solius
munus
est,
denun¬
ciare
alimoniae
defectus.
Febris
itaque
habet
virus,
estque
serpens
multiceps,
quod
circa
Pylorum,
&
paulò
infrà,
hospitatur,
vel
insidet
convexo
sto¬
machi.
Etenim
non
rara
sunt
deliria
ridicula,
a¬
liàs
quoqe
ferocia,
juxta
veneni
illius
sortem.
Sitim¬
autem
suscitat
serpens
ille,
saepe
quoque
angustias,
lipothymias,
&
syncopes,
vel
vomitus
frequentes,
amaros,