681
13
SIVE CAPUT XVII.
febris: designat, quòd febris non procul à mem¬
bro appetente, sit remota. (8). Redit nimirum quo¬
que cum appetitu alias, ructus acidus. At saltem
ex diductis patet, quòd venae stomachales, non tra¬
hant ad iecur, sicut mesaraicę, sed potiùs nutrien¬
do stomacho sint dicatae. Quod alibi de digestio¬
nibus studio explanavi. Siquidem saepe à biduo
assumta, non obstante siti, per vomitum rejiciun¬
tur. Ergo Pylorus (inferus stomachi janitor)
quamdiu febris imperat, non rite suo fungitur mu¬
nere, sitisque, quę sub isto biduo suboritur, aliquo¬
ties repetit, torquet, iterumque mitescit. Nescit¬
que Pylorus, quo fine, se tam pertinaciter claudat,
ac tantopere potum illum detineat, intra febrium
sentinam stomachum. In qua praecipuè tum non
speratur digestionis bonitas: sed potiùs ingesti
longa mora, & consequens corruptio. Nescit in¬
quam, quorsum tam amentes effectus edat, dum ex
ejusmodi detentis, procreat flava, & amara excre¬
menta, quae hactenus fellis imagine incautos delu¬
sere, Illaque elidat abunde, frustra, ac citra suble¬
vamen. Exin namque conjicio, facultatem appeti¬
tricem ciborum ac potuum, orificio stomachi in¬
sertam, declinâsse in Pylorum, susque deque con¬
fusa omnia: sitimque ideo amentem aequè infesta¬
re: quia totum febrilis confusionis chaos, agitatur
immediatè stabulo exotico Pylori. Nec enim ista
sitis, potu sedatur, quae non est suo loco, in stoma¬
chinempe orificio. Cujus solius munus est, denun¬
ciare alimoniae defectus. Febris itaque habet virus,
estque serpens multiceps, quod circa Pylorum, &
paulò infrà, hospitatur, vel insidet convexo sto¬
machi. Etenim non rara sunt deliria ridicula, a¬
liàs quoqe ferocia, juxta veneni illius sortem. Sitim¬
autem suscitat serpens ille, saepe quoque angustias,
lipothymias, & syncopes, vel vomitus frequentes,
amaros,