10
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
mitem,
ac
viarum
reducem,
aspirans
penetrare,
quo
nondum
vestigia
mortalium
iter
fecerant.
Ad
tantam
mox
lucem,
stupet
volucrum
turba,
Pro¬
methaeum
intrasse
autumat:
extinguere
faculam
non
audet,
non
valet:
tentat
tamen
clanculum.
Plu¬
rima
monumenta
hic
homo
videt,
diutius
&
libe¬
re
expaciatur,
porticus
fumo
replet,
&
dum
Veri¬
tatis
sarcophago
intentus,
vires
deficiunt,
fax
cadit,
lumen
mediocursu
extinguitur,
&
fumis
velut
suf¬
focatus
est.
Ego
misellus,
tandem
intra
vi
minimo
lanternae
lumine,
&
nequid
obesset,
quodque
manum
ab
opere
detineret,
funem
quidem
recusavi,
&
lan¬
ternam,
ad
zonam
suspendi:
sed
à
tergo
uncus
se¬
quebatur,
orbitam
faciens,
reditus
normam.
Itaque
meis
tantùm
insistens
vestigiis,
vidi
ibidem
longe
alia,
quam
praecedens
avorùm
coetus
descripserat.
At
quia
solus
eram,
ad
tam
ardua
pondera
vires
de¬
erant,
multaque
conatus,
ad
versante
vespertilionum
turba,
tandem
priorum
more,
absque
fructu
exivi.
Imo
longe
deterius.
Quia
diutina
mora,
lumen
mi¬
hi
offuscatum
erat,
&
oculi,
deinceps
aliam
porro
lucem
omnem
ferre
recusabant,
ut
pote
qui
iam
te¬
nebris
nimis
assueverant.
Usque
adeo
nisi
à
pertinaci¬
intento
penitus
abstinuissem,
coeleste
mihi
diei
lumen,
nil
omnino
proficuisset.
Hoc
saltem
uni¬
cum,
atque
verissimum
didiceram:
quod
omnes,
hu¬
manis
duntaxat
freti
auxiliis,
ambularemus
in
den¬
sis
tenebris,
per
vias
ignotas,
difficillimas
ambages,
&
semitas
noctis,
paucorum,
maleque
fidorum
in¬
dustriam,
imitantes:
nec
quicquam
tandem
inde
fructuum
ferremus,
praeterquam
malè
consumtum
lumen,
offuscatos
oculos,
pallentes
canitie
genas,
confusiones
mentis,
praesumtiones
vanitatis,
noctis¬
que
instantis
imaginem
terrore,
ac
desperatione
plenam.
Deprehendi
insuper
omne
nebulonum,
&
meretricum
genus,
deceptores,
Judeos,
&
carni¬
fices,