681
10
IOAN. BAPT. VAN HELMONT
mitem, ac viarum reducem, aspirans penetrare,
quo nondum vestigia mortalium iter fecerant. Ad
tantam mox lucem, stupet volucrum turba, Pro¬
methaeum intrasse autumat: extinguere faculam
non audet, non valet: tentat tamen clanculum. Plu¬
rima monumenta hic homo videt, diutius & libe¬
re expaciatur, porticus fumo replet, & dum Veri¬
tatis sarcophago intentus, vires deficiunt, fax cadit,
lumen mediocursu extinguitur, & fumis velut suf¬
focatus est. Ego misellus, tandem intra vi minimo
lanternae lumine, & nequid obesset, quodque manum
ab opere detineret, funem quidem recusavi, & lan¬
ternam, ad zonam suspendi: sed à tergo uncus se¬
quebatur, orbitam faciens, reditus normam. Itaque
meis tantùm insistens vestigiis, vidi ibidem longe
alia, quam praecedens avorùm coetus descripserat.
At quia solus eram, ad tam ardua pondera vires de¬
erant, multaque conatus, ad versante vespertilionum
turba, tandem priorum more, absque fructu exivi.
Imo longe deterius. Quia diutina mora, lumen mi¬
hi offuscatum erat, & oculi, deinceps aliam porro
lucem omnem ferre recusabant, ut pote qui iam te¬
nebris nimis assueverant. Usque adeo nisi à pertinaci¬
intento penitus abstinuissem, coeleste mihi diei
lumen, nil omnino proficuisset. Hoc saltem uni¬
cum, atque verissimum didiceram: quod omnes, hu¬
manis duntaxat freti auxiliis, ambularemus in den¬
sis tenebris, per vias ignotas, difficillimas ambages,
& semitas noctis, paucorum, maleque fidorum in¬
dustriam, imitantes: nec quicquam tandem inde
fructuum ferremus, praeterquam malè consumtum
lumen, offuscatos oculos, pallentes canitie genas,
confusiones mentis, praesumtiones vanitatis, noctis¬
que instantis imaginem terrore, ac desperatione
plenam. Deprehendi insuper omne nebulonum,
& meretricum genus, deceptores, Judeos, & carni¬
fices,