97
TVMVLVS
PESTIS.
ducit
Ideam:
cui
phantasia
nostra
cedere
cogatur,
imo
potius,
plene
transmutetur
in
horridum
istud
phantasma.
Mirum
nempe,
quod
canis
venaticus,
omnium
suae
matris
primogenitus,
solus
canem
rabidum
adoritur,
&
superat.
Dos
ipsi
est
invictae
imaginationis,
etiam,
ut
si
à
rabido
demorsus,
mi¬
nime
tamen
rabiosus
fiat.
ubi
interim
reliqui
om¬
nes,
per
morsum,
rabiem
contrahunt,
à
rabido
fu¬
giunt,
nec
se
contra
hunc,
defendere
audent.
Est
ergo
istud
venenum,
rabiei
diversorium,
imagina¬
tionis
etiam
peregrinus
hospes,
qui
ab
imaginatio¬
ne
pugnantis
animae,
superatur.
Ergo
hinc
novi¬
mus,
omnia
venena,
in
se
esse
fermentalia.
Quae¬
dam
namque
solam
destruunt
materiam,
&
spiri¬
tum
simul
imaginativum,
unde
morbi,
amentiam
connexam
habentes.
Alia
vero
duntaxat
spiritum
affectant.
Qualia
sunt
quae
rabiem,
quaeque
amen¬
tias
&
catalepses
adferunt.
Quae
videlicet
corpus
non
liquefaciunt,
aut
notabiliter
alterant:
solum
autem
spiritum
sensitivum,
trahunt
in
pernitiem.
Tarantula
nimirum,
vix
unquam
quiescit,
ideoque
&
hominem,
quem
pupugit,
irrequieta
turbat
mo¬
lestia.
Aspice
enim
quam
horrida
effigie,
suas,
in
hominem,
cujus
pellem,
vel
tenui
punctura
pertu¬
derit,
imaginationes
traducat.
Vile
enim,
parvum,
atque
inbelle
reptile,
inperceptibili
quantitate
sui
veneni,
totum
inficit,
ejusque
mentales
potestates,
subter
sui
clientelam,
statim
rapit.
Belle
sane
etiam
quadrat
odor
vestigii,
similatus
Pesti.
Nam
licet
edito,
ventisque
perflato
loco,
aedes
aperiantur,
&
ventis
cedat
infecta
domus
aura:
non
tamen
pro¬
inde
cessat
perendie
Pestis,
quin
sufficiat
tollendo
totam
plebem.
Nec
enim
cessat
odor
vestigii
(quantitatis
nihili)
in
via,
ventis
expositi,
nisi
plu¬
via
lavetur,
aut
terra
tegatur:
suum
semper
cani
re¬
fert
herum.
Memini
etiam
quod
in
Peste
Osten¬
dana,
G