96
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
rabiem.
Denique,
ut
conceptus
sui,
vis
plenaria,
non
in
salivam
tantum:
sed
in
dentem
(qui
trans
vestes,
nitide
abstergitur)
translata,
solo
velut
odo¬
re,
simplicique
unius
odoratus
suffitu,
sufficit,
ad
excitandam
seram,
seriamque
rabiem,
in
demorso.
Minimus
nempe
tactus
dentis,
qua
parte
cutis
pa¬
tet,
solaque
epidermide
hiat,
utut
saliente
foras
cruore,
abluatur:
nihilominus
imaginem
suae
ra¬
biei
sic
traducit,
ut
sicut
manus
praegnantis,
mem¬
brum
foetus
depingit:
ita
canis,
per
dentis
sui
atta¬
ctum,
infra
quadragesimum
diem,
rabiem
adferet.
Neque
enim
duntaxat
ad
mortem,
utut
vulnus
in
sola
sit
epidermide,
pergit;
sed
pereunt
ante
mor¬
tem,
principes
mentis
facultates,
sequunturque
ut
pedissequae
mox,
quo,
per
venenum
phantasti¬
cum,
abducuntur.
Etenim
is
dentis
odor,
quasi
merum
nihil
est,
ens
incorporeum,
non
secus
at¬
que
fracidi
dolii
odor,
vel
odor
pedis,
novo
cal¬
ceo
induti,
facientis
vestigium.
Canis
etenim,
du¬
dum
ab
impresso
vestigio,
herum
novit,
distinguit¬
que
isthac
transiisse.
Sic
odor
vestis,
aut
chartae,
pestilenti
tabe
infamis,
subtilissimo,
inperceptibi¬
li,
ac
tenuissimo
veneno,
nos
contaminat.
Ac
ne¬
dum
laethali
nos
veneno
imbuit,
necatque:
sed
&
mentem
loco
dejicit,
non
secus
atque
rabidi
den¬
tis
attactus
subter
pellem,
rationem
a
sua
majestate
deturbat,
cogitque
sequi
ad
determinatam
suae
rabiei
normam.
Pavet
namque
demorsus,
stata
periodo,
ad
liquidorum
cunctorum
conspectum,
concipit
caninam
invidiam,
optatque
viventes
omnes,
posse
perdere,
suamque
multiplicare
ra¬
biem.
Narrant
Scriptores,
in
vulnere
succrescere
vermes
capite
canino.
Saltem
non
diffiteor
suspi¬
candum,
huic
veneno
inesse
fermentum,
spiritus
imaginationum
respiciens,
&
affectans:
In
quos,
mi¬
nima
odoris
conparticipatio,
suae
imaginis
intro¬
ducit