681
96
IOAN. BAPT. VAN HELMONT
rabiem. Denique, ut conceptus sui, vis plenaria,
non in salivam tantum: sed in dentem (qui trans
vestes, nitide abstergitur) translata, solo velut odo¬
re, simplicique unius odoratus suffitu, sufficit, ad
excitandam seram, seriamque rabiem, in demorso.
Minimus nempe tactus dentis, qua parte cutis pa¬
tet, solaque epidermide hiat, utut saliente foras
cruore, abluatur: nihilominus imaginem suae ra¬
biei sic traducit, ut sicut manus praegnantis, mem¬
brum foetus depingit: ita canis, per dentis sui atta¬
ctum, infra quadragesimum diem, rabiem adferet.
Neque enim duntaxat ad mortem, utut vulnus in
sola sit epidermide, pergit; sed pereunt ante mor¬
tem, principes mentis facultates, sequunturque
ut pedissequae mox, quo, per venenum phantasti¬
cum, abducuntur. Etenim is dentis odor, quasi
merum nihil est, ens incorporeum, non secus at¬
que fracidi dolii odor, vel odor pedis, novo cal¬
ceo induti, facientis vestigium. Canis etenim, du¬
dum ab impresso vestigio, herum novit, distinguit¬
que isthac transiisse. Sic odor vestis, aut chartae,
pestilenti tabe infamis, subtilissimo, inperceptibi¬
li, ac tenuissimo veneno, nos contaminat. Ac ne¬
dum laethali nos veneno imbuit, necatque: sed &
mentem loco dejicit, non secus atque rabidi den¬
tis attactus subter pellem, rationem a sua majestate
deturbat, cogitque sequi ad determinatam suae
rabiei normam. Pavet namque demorsus, stata
periodo, ad liquidorum cunctorum conspectum,
concipit caninam invidiam, optatque viventes
omnes, posse perdere, suamque multiplicare ra¬
biem. Narrant Scriptores, in vulnere succrescere
vermes capite canino. Saltem non diffiteor suspi¬
candum, huic veneno inesse fermentum, spiritus
imaginationum respiciens, & affectans: In quos, mi¬
nima odoris conparticipatio, suae imaginis intro¬
ducit