102[sic]
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
Quapropter
nec
indicant,
nec
optant,
nec
praescri¬
bunt
curationem,
multoque
minus
morborum
sana¬
tionem:
sed
duntaxat
cautionem
sive
fugam.
Occa¬
siones
ergo
Pestis,
considerandae
sunt,
quatenus
quandoque
hospitatae
morborum
occasiones,
in
cau¬
sarum
seriem
migrant.
Iam
itaque
satis
imprimis
do¬
cui,
Pestem
non
dimitti
coelitus.
Cumque
omnis
effectus,
sit
fructus,
sive
productum,
suae,
&
non
alienae
arboris.
Idcirco
quaevis
causa,
suum,
&
non
alienum
producit
effectum.
Pestis
igitur,
specifi¬
cam,
propriam,
&
non
alienam
causam
habet.
Nec
enim
Pestes
distinguere
per
accidentia
sua,
comitan¬
tia
vel
signata
licet:
quippe
quae
fluunt
immediatè
à
diversitate
subiectorum:
eo
quod
per
modum,
ac
naturam
recipientis,
diversimode
varient
iuxta
consuetum
entium
naturae.
Quapropter
etiam
Pe¬
stis,
constans
materia,
forma,
essentia,
semine
&
proprietatibus:
suam
quoque
postulat
habere,
uni¬
camque
speciem,
cùm
ipsamet
rerum,
aut
defe¬
ctuum
essentia,
sit
individuis
proxima.
Sin
autem
vel
externè
adveniat,
vel
intus
generetur,
perinde
id
est,
cum
inde
Pestis
iam
constituta.
Denique
si
citius
tardiusve
contaminet,
violentior
sit,
celerior¬
que
ejus
exitus,
varias
partes
invadat,
aut
diversi¬
modè
corpus
exagitet:
id
tamen
proinde
non
mu¬
tat
veneni
speciem.
Sunt
namque
duntaxat
signa
quantitatis,
commistionis
fermenti,
appropriatio¬
nis,
&
incidentiae,
in
partes
recipientes.
Alioqui
venenum
Pestis,
internum
atque
formale,
quodque
ejus
quidditatem
continet,
est
singulare
semper,
in
omni
indi
viduò.
Quoniam
esse
rerum,
consi¬
stit
in
simplicitate
suae
speciei.
Sicut
utrobique
ea¬
dem
est
ignis
essentia,
sive
magnus,
sive
parvus,
sive
quietus,
sive
follibus
agitatus,
sive
denique
flamma,
rubra,
flava,
viridis,
vel
caerulea
fuerit.
Pe¬
stilens
itaque
remota,
cruda,
ac
prima
materia
occa¬