681
102[sic]
IOAN. BAPT. VAN HELMONT
Quapropter nec indicant, nec optant, nec praescri¬
bunt curationem, multoque minus morborum sana¬
tionem: sed duntaxat cautionem sive fugam. Occa¬
siones ergo Pestis, considerandae sunt, quatenus
quandoque hospitatae morborum occasiones, in cau¬
sarum seriem migrant. Iam itaque satis imprimis do¬
cui, Pestem non dimitti coelitus. Cumque omnis
effectus, sit fructus, sive productum, suae, & non
alienae arboris. Idcirco quaevis causa, suum, & non
alienum producit effectum. Pestis igitur, specifi¬
cam, propriam, & non alienam causam habet. Nec
enim Pestes distinguere per accidentia sua, comitan¬
tia vel signata licet: quippe quae fluunt immediatè
à diversitate subiectorum: eo quod per modum, ac
naturam recipientis, diversimode varient iuxta
consuetum entium naturae. Quapropter etiam Pe¬
stis, constans materia, forma, essentia, semine &
proprietatibus: suam quoque postulat habere, uni¬
camque speciem, cùm ipsamet rerum, aut defe¬
ctuum essentia, sit individuis proxima. Sin autem
vel externè adveniat, vel intus generetur, perinde
id est, cum inde Pestis iam constituta. Denique si
citius tardiusve contaminet, violentior sit, celerior¬
que ejus exitus, varias partes invadat, aut diversi¬
modè corpus exagitet: id tamen proinde non mu¬
tat veneni speciem. Sunt namque duntaxat signa
quantitatis, commistionis fermenti, appropriatio¬
nis, & incidentiae, in partes recipientes. Alioqui
venenum Pestis, internum atque formale, quodque
ejus quidditatem continet, est singulare semper,
in omni indi viduò. Quoniam esse rerum, consi¬
stit in simplicitate suae speciei. Sicut utrobique ea¬
dem est ignis essentia, sive magnus, sive parvus,
sive quietus, sive follibus agitatus, sive denique
flamma, rubra, flava, viridis, vel caerulea fuerit. Pe¬
stilens itaque remota, cruda, ac prima materia
occa¬