116
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
mittit,
suique
charactere,
atque
substantia
confir¬
mat.
Manus
enim
nostra,
cadaveri,
sponte
extincto,
admota,
mox
ita
propter
fugam
Archei,
friget,
ut
longo
demum
igni,
vix
recalescat.
Attamen
canes
non
sentiunt
istud
frigus,
dum
cadaver
vorant,
prout
non
multum
friget
nobis,
cadaver
pecui¬
num.
Fraudulentum
itaque,
&
accidentale
cadave¬
ris
humani
frigus
est,
plusque
frigefacit,
quàm
fri¬
goris
habeat.
Plusque
cadauer
sensim
extinctum
friget
nobis,
quam
cadaver
podagrici,
aut
acuta
febre
mortui.
Cum
tamen
per
machinam,
qua
me¬
timur
ambientis
aurae
gradus,
utrumque
horum
cadaverum
par
frigus
sit.
Scilicet
Archeus
exti¬
mescens
mortem,
quàm
apposita
manus,
cadaveri,
diutina
infirmitate
extincto,
percipit,
fugit,
ma¬
num
deserit,
nec
facilè
(quia
memor)
redit.
Patet
ergo,
Archeum
mortem
sentire,
fugere,
etiam
il¬
lam,
quae
ante,
&
extra
se
est.
Magis
adhuc
fer¬
menta
putrilaginis
(ut
in
rigore
febrili)
intus
con¬
cepta
genitave.
Et
quam
maxime
illa,
quae
imagine
tenus,
intra
sui
oeconomiam
recepta,
tendunt
in
transmutationem
formalem
sui
esse.
Quippe
virus,
per
Ideam
terroris,
summae
est
potestatis
actualis.
Differtque
imago
timoris,
etiam
pavoris,
ab
ima¬
gine
terroris:
propter
formalem
activitatem
con¬
currentis
fidei,
prout
antea
notavi.
Quinimo,
etsi
Archeus
mortem,
atque
venena
persentiat:
terro¬
ris
tamen
virus,
non
persentit,
quia
putat
suum
esse
terrorem,
atque
inanem
passionem,
donec
prae¬
gresso
fermento
appropriationis,
cognoverit,
vi¬
rus
istud,
sibi
esse
peregrinum,
quod
in
parte
sui
reconderat,
dum
exoticam
istam
formaret
ideam,
adeoque
cum
sui
aliquali
perditione
virus
statim
à
se
explodit.
Atque
utinam
iam
vis
sibi
innata,
non
communicaretur
per
totum,
qua
via
pergit¬
Sic
namque
venenum
rabidi,
nullatenus
persentitur