132
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
que
solito
erumpit,
facileque
superatur,
nisi
aegri
obstiterit
negligentia:
attamen
longior
in
itinere
ipsi
mora
est.
Etenim
plerumque
sat
tempestive,
si¬
gna
Pestem
comitantia,
cognoscuntur,
ut
reme¬
dium
quod
promptum,
quodquè
peremptorium
fuerit,
rite
suo
fungatur
munere.
Optatus
attamen
meus
esset,
Pestem
in
fieri
esse,
agnoscere.
Nam
quae
duntaxat
à
morte,
sua
profert
signata,
ma¬
gnum
de
medio
tollit
exercitum,
multasque
de¬
populatur
familias.
Quippe
lethalis
iam
evasit,
priusquam
se
patefaciat,
aut
cognoscatur.
Eo
quod
pensum
prius
absolverit
cum
singultu,
deliquio,
escharaque
in
loco
nobili.
Hanc
nempe
unius
diei
vocant
tragoediam;
diariam
ideo,
sive
ephimeram.
Non
quod
Pestis,
propriam
sedem
habeat,
vitae
spi¬
ritum,
quanquam
nulla
unquam
Pestis
fuerit,
quae
Archeum
etiam
non
infectaverit:
adeoque
&
illo
titulo,
quaelibet
Pestis,
continuo
diaria
esse
debe¬
ret.
Sed
quicquid
de
Archeo
victum
est
à
Peste,
id
consequenter
ilico
à
vitali
illo
Archeo
separatur.
Tandem,
&
citissimam
mortem
adfert,
quae
Ar¬
cheum
alicujus
visceris
obsedit:
quia
continuo
in¬
de
volucres
mortis
evolant,
quae
reliquum
pessum¬
dant
Archeum.
Itinam
enim
atque
utinam,
non
sero,
neque
ex
eventu,
Pestem
agnoscamus,
nam
velox
interitus,
etsi
signa
proferat
sua:
prod
est
ta¬
men
magis
in
futurum,
nil
autem
praeteritis.
Ali¬
qui
enim
adhoc,
plantas
pedum
lardo
insulso
inun¬
gunt,
apponunt
catulùm,
qui
si
lambat,
per
suadent
sibi,
casum
à
Peste
immunem.
Alii
vero
frustum
lardi
calefaciunt,
ad
pedes
infirmi,
subterve
axillas
aliquandiu
fovent,
vel
in
inguine.
Hocque
ajunt
à
cane
non
vorari,
si
Pestis
adsit.
Quod
nullam
me¬
retur
fidem.
Nam
humana
Pestis,
non
quatit
canes,
nec
nauseosos
facit.
Siquidem
tam
canes,
quam
lu¬
pi,
non
sat
bene
sepulta
cadavera
impune
devorant,
ut
&