681
133
TVMVLVS PESTIS.
ut & picae, atque corvi similiter. Forte quidem esu¬
riens canis, non edet istud lardum, ad heri sui pe¬
des affrictum: quia herum olet, quem mordere non
audet. Germani enim Petasiten, sive majorem
tussilaginem, radicem Pestilentiae, vocant: eo quod
sicut Pestis sese pandit ante pręnuntium signum: sic
petasitis, suos edat flores, ante folia. Pestis quoque,
non tam semine, quam radice Archeali, se propa¬
gat. Referunt etiam, Sapphyrum saturate lazu¬
reum, vel Hyacinthum citrinum, si per horae qua¬
drantem, super membro, dolente moretur, sic ut lu¬
men, ex opposito gemmae, locum infectum feriat,
ibidemque radios colligat, locum attactum, infra
horam livescere, esseque in fallibile Pestis signa¬
culum. Sin vero locus, nequaquam colorem livi¬
diorem assumserit, infirmum à Peste absolvi. Ego
autem, semper in dubiis, bufone pulverato sum
usus, pultísque forma, in aquae simplicis tantillo,
decocto. Quo si mox abinde dolor in eschara an¬
thrace, vel bubone, mitesceret, securè Pestem ad¬
esse conjeci. Aliquando enim aspiciens missam an¬
tistitum, & abbatum, illorumque digitos gemmis
ornatos, conjeci illos olim obligatos, ad visitan¬
dum infectos Peste: nunc vero adhuc gemmas ge¬
stari gemmarum neglecto, atque nescito usu quem
ego conjicio.
Praeservatio.
PRAESERVATIVA apud Veteres, duplicia.
Nam quaedam, debent impedire futuram Pe¬
stem: alia quoque praesentem, ne progrediatur,
succidere. Pro priore enim, tam foris, amuleta,
quàm intus, alexiteria excogitarunt. Sed cum Scho¬
lae ignoraverint ipsam veneni quidditatem: quod¬
que scilicet omnis Pestis, sive de foris allata, sive
demum intus genita fuerit, praesupponat imaginem
terro¬
l 3