133
TVMVLVS
PESTIS.
ut
&
picae,
atque
corvi
similiter.
Forte
quidem
esu¬
riens
canis,
non
edet
istud
lardum,
ad
heri
sui
pe¬
des
affrictum:
quia
herum
olet,
quem
mordere
non
audet.
Germani
enim
Petasiten,
sive
majorem
tussilaginem,
radicem
Pestilentiae,
vocant:
eo
quod
sicut
Pestis
sese
pandit
ante
pręnuntium
signum:
sic
petasitis,
suos
edat
flores,
ante
folia.
Pestis
quoque,
non
tam
semine,
quam
radice
Archeali,
se
propa¬
gat.
Referunt
etiam,
Sapphyrum
saturate
lazu¬
reum,
vel
Hyacinthum
citrinum,
si
per
horae
qua¬
drantem,
super
membro,
dolente
moretur,
sic
ut
lu¬
men,
ex
opposito
gemmae,
locum
infectum
feriat,
ibidemque
radios
colligat,
locum
attactum,
infra
horam
livescere,
esseque
in
fallibile
Pestis
signa¬
culum.
Sin
vero
locus,
nequaquam
colorem
livi¬
diorem
assumserit,
infirmum
à
Peste
absolvi.
Ego
autem,
semper
in
dubiis,
bufone
pulverato
sum
usus,
pultísque
forma,
in
aquae
simplicis
tantillo,
decocto.
Quo
si
mox
abinde
dolor
in
eschara
an¬
thrace,
vel
bubone,
mitesceret,
securè
Pestem
ad¬
esse
conjeci.
Aliquando
enim
aspiciens
missam
an¬
tistitum,
&
abbatum,
illorumque
digitos
gemmis
ornatos,
conjeci
illos
olim
obligatos,
ad
visitan¬
dum
infectos
Peste:
nunc
vero
adhuc
gemmas
ge¬
stari
gemmarum
neglecto,
atque
nescito
usu
quem
ego
conjicio.
Praeservatio.
PRAESERVATIVA
apud
Veteres,
duplicia.
Nam
quaedam,
debent
impedire
futuram
Pe¬
stem:
alia
quoque
praesentem,
ne
progrediatur,
succidere.
Pro
priore
enim,
tam
foris,
amuleta,
quàm
intus,
alexiteria
excogitarunt.
Sed
cum
Scho¬
lae
ignoraverint
ipsam
veneni
quidditatem:
quod¬
que
scilicet
omnis
Pestis,
sive
de
foris
allata,
sive
demum
intus
genita
fuerit,
praesupponat
imaginem
terro¬
l
3