155
TVMVLVS
PESTIS.
faciendi
energiam
retinuit.
Ignoravit
itaque
Pa¬
racelsus,
quod
intumescere,
sit
proprietas
Archei
vitalis,
quodque
non
nisi
occasionaliter
tumor
à
venenis
procedat.
Mirabar
insolentem,
Paracelsi
hoc
scribentis,
audaciam.
Nam
bufo
exsiccatus
utut
sex
horis
maceretur,
semper
tamen
tumefa¬
ctionis
incapax.
Mora
enim
macerationis,
in
celeri
morbo,
periculi,
atque
jacturae
plenum
est.
Ego
itaque
maceravi,
tepida
aqua
paucula:
qui
loco
do¬
lenti
appositus,
mox
dolorem
lenivit.
Equidem
si
quicquam
è
nobis,
in
cadaver
bufonis
expiraret,
quod
ibidem
detineretur
materialiter,
eadem
via
qua
intrasset
in
bufonem,
expirasset.
Ergo
tume¬
scentia
est
actio
vitalis
Archei,
efficienter
&
effe¬
ctive:
veneni
autem
est
actio
occasionalis,
quaeque
ideo
in
Archeum
mortui
siccatique
bufonis
nulla
esse
potest.
Archeus
itaque,
cum
desit
exsiccato
bufoni:
non
potest
esse
causa
tumescentiae
in
bu¬
fone.
Nam
venenum
cessat
esse
venenum,
in
respe¬
ctu
rei
mortuae.
Cum
venenum,
dicat
relationem
ad
aliquid
vitale.
Cognosco
Paracelsum
nullam
habuisse
actualem
praxim
Pestis;
multa
quidem
parumque
conformia
scripsisse,
pollicitus
pluri¬
ma,
ex
relatu
aliorum
hausta,
credulitate.
Hy¬
bernus
Butlerus,
me
conscio,
Londini
aliquot
mil¬
lia,
Peste
curaverat,
hostium
accusationibus
post¬
modum,
in
arce
Vilvordiae
detentus,
me
adjutore
libertatem
nactus
est.
Iusserat
enim
bufonem
ma¬
gnum,
mense
Junio
post
meridiem
captum,
tibiis
suspenderem
prope
focum,
illique
subtenderem
patinam
è
cera
flava.
Tandem
à
triduo
suspensio¬
nis,
bufo
evomuit
terram,
&
aliquot
insectas,
am¬
bulantes
nimirum
muscas,
nitentibus
alis
subviri¬
di
colore
quasi
deauratis.
Mox
autem
à
vomitu,
bufo
obiit:
nec
ante
triduum
evomuit,
licet
pro¬
nus
penderet.
Dixit
autem
mihi,
quod
sat
remedii
haberem