170
IOAN.
BAPT.
VAN
HELMONT
tis.
Forte
namque
sperarunt
mortem
à
Deo
mini¬
tatam,
auxilio
serpentis
se
evasuros.
Isus
quoque
est
Hippocrates
vino
picato.
Quocirca
considera¬
tione
dignum,
quod
Hispania,
raro
Peste
affliga
tur.
Non
quod
desint
peccata,
aut
sordes,
ubi
nullae
propemodum
latrinae
sunt.
Regio
inquam
calori¬
bus
aestuans,
Africae
aemula,
atque
contermina
est.
Nec
etiam
quia
magnates,
potum
nive
refrige¬
rant.
Quia
saltem
rurales,
atque
cives,
Peste
sua
peccata
piarent.
Sed
Egyptus,
utitur
aquis,
&
fru¬
ctibus,
unde
in
carne
fracedo.
Hispania
vero
utitur
vino,
&
quidem
picato:
quia
cum
plerumque
do¬
liis
careant,
vina
coriis
picatis
conservant.
Italia,
vasa
lignea
habet,
ideo
nec
pice
utitur,
coacta,
fre¬
quentiusque
Peste
corripitur.
Pix
enim,
anthraci¬
bus
apposita,
solamini
est,
citoque
aperiuntur.
Pix
namque,
escharae
nigredinem
aemulatur.
Inter
ar¬
bores
notas,
sola
Picea,
Teda
fit,
&
prae
pingue¬
dine,
statim
moritur,
si
trunco
parùm
terrae
adii¬
citur.
Deus
namque,
liberalis
est
suis
remediis:
id¬
que
suae
Bonitati
est
vernaculum.
Mors
enim,
ar¬
bori
superveniens,
mortem
homini,
facto,
per
ar¬
borem
mortali,
remedio
destinari
visa
est.
Odor
picis,
suffumigio
plurimis
provinciis
Peste
conta¬
minatis,
familiaris.
Sic
namque
non
unicum
Hip¬
pocrati
remedium,
contra
Pestem,
Petus
asserit:
&
ab
Atheniensibus
velut
deastro
tutelari,
litatum.
Cùm
ergo
Graeci,
cernerent
Hippocratem
uti
re¬
medio,
sibi
duntaxat
cognito,
cui
ideo
vitam,
sa¬
nationem,
&
totam
tribuebant
praeservationem:
sensim
desperantes,
magis
magisque
usus
salis
atque
sulfuris,
in
oblivionem
abiit,
praesertim
si
aliquot
anni,
à
Peste
liberi,
intercurrerent.
Ac
deinde
quisque
medentûm,
coepit
varia
seligere,
sperans
suum,
Hippocratis
esse
antidotum.
Vnde
postmo¬
dum
seges
remediorum,
absque
numero
collecta
est,
vacus¬