173
TVMVLVS
PESTIS.
locus
superfuit.
Idque
etiam
mox
fastidivit.
Nec
etiam
tantopere
mortem
expavit,
quantum
futura
deliria.
Ridebat
interim
stultas
anxietates,
sive
lu¬
ctae
vanitates,
suaeque
stultitiae
piguit
ipsam.
Meden¬
tes
autem,
miserant
sua
ad
illam
Alexiteria.
Sub
quibus
crevit
animi
duellum,
non
secus
ac
demor¬
sis
à
rabido
sua
Hydrophoibia.
Ac
tandem
lethali
moestitia
terroris
pestiferi,
iam
plane
despondebat
animo.
Quippe
quae
à
tribus
hebdomadibus,
som¬
num
nullum
admiserat,
sub
agonia
perpetua,
vitae
desperatione,
&
plena
tamen
luctae
suae
stultae
reco¬
gnitione
secum
anxiebatur:
Adhibitísque
opiatis,
pejus
se
habuit.
Tandem
inter
metum,
ac
optatum
mortis,
remedio
Hippocratis,
6.
horarum
spatio
plane
convaluit.
Interim
fateor
atque
moneo
pro¬
testando,
quod
condum
Hippocratici
remedii
ma¬
nifestave
rim
satis
aperte,
ut
solis
artis
filiis,
veris¬
que
Medicis
sit
sat
patulum:
solisque
pigris
Meden¬
tibus
lucro
emancipatis,
&
invidis
veritatis
osori¬
bus,
tectum
futurum.
Narravi
autem.
1.
Historias
praefatas,
ut
elucescant
incipientes
Pestes,
nondum
veneno
pestilenti
imbutas,
nondumque
sufficienti
imagine
terroris,
comitatas.
2.
Utque
exin
con¬
stet
virtus
remedii
Hippocratici.
3.
Quod
impe¬
tus
primi,
confusionis,
terroris,
atque
imaginatio¬
nis
circa
os
stomachi,
in
Hypochondrio
contin¬
gant.
In
liene
nimirum,
cujus
emunctorium,
est
prope
os
stomachi;
adeoque
scopus
illius
sagitta¬
rii.
Nam
in
juvene
sano,
quem
Pestis
septem
ho¬
rarum
abripuerat,
instituta
anatomia,
reperi
escha¬
ram
oblongam
iam
constitutam,
ut
prius
vomitus
motricem,
ac
dein
syncopum
continuarum
authri¬
cem:
ita
&
mortis
repentinae
occasionem
dedisse,
prout
in
aliis,
16.
horarum
spatio,
triplicem
in
sto¬
macho
escharam
notavi
patratam.
4.
Quod
ani¬
malis
versutiae
herus,
cum
caduceo
somni,
soporis,
atque