109
BIOLYCHNIVM.
huius
beluę
descendit,
siue
animal
illud,
sive
scapha
sive
saxum
sit,
etiam
pessum
ire
&
perire
derepente
in
alvi
profun¬
da
demersum,
hunc
autem
guberna¬
torem,
quem
ἡγεμόνα
Plutarchus
vocat
"in
libello,
quo
disquirit,
an
Terrestria
anima¬
lia
sint
Aquatilibus
prudentiora",
satis
agni¬
tum
ore
velut
anchoram
excipi,
intra
fauces
dormiturum;
quiescente
intus
ipso,
quiescere;
motitante
rursus
sese
ac
progrediente,
sequi
rursus
monstrum,
&
nec
interdiu
nec
noctu
temonem
il¬
lum
destituere.
An
beluini
ingenii
est,
quod
in
exitium
amisso
ductore
me¬
tuit
ne
praecipitetur?
Claudiani
tam
e¬
legantia
de
hoc
ipso
non
possum
non
apponere.
"Sic
ruit
in
rupes
amisso
Pisce
Sodali
Belua,
sulcandas
cui
praevius
edocet
undas,
Immensumque
pecus
parvo
moderamine
caudae
Temperat,
&
tanto
coniungit
faedera
mon¬
stro.
Illa
natat
rationis
inops,
&
coeca
profundi
Iam
brevibus
deprensa
vadis,
ignara
re¬
verti
Palpitat,
&
vanos
scopulis
illidit
hiatus."
Quid
causae
dicemus
esse,
quod
E¬
chinos
marinos
aiunt,
cum
se
affigere
scopulo
nequeunt,
quoties
procellas
aestusve
libro
secun¬
do
in
Eu¬
tropium.