cis
avis,
omnes
morbos
curaturum:
quid
quaeso
utilitatis
ad
ferret
legentibus
&
aegrotantibus,
cum
sanguis
ille
ha¬
beri
non
possit?
Idem
faciunt
quidam
Chemici,
arcana
sua
publicè
celebrantes
&
domi
occultantes,
aut
non
habentes.
Dulcia
soepè
sibi
vigilantes
somnia
fingunt.
DEUM
dona
sua
variè
distribuere,
non
ut
abscondantur
sed
ut
in
com¬
munem
hominum
usum,
etiam
sine
spe
lucri,
conferantur,
certum
est.
Non
accenditur
lucerna,
inquit
Christus,
ut
ponatur
subter
modium,
sed
in
candelabrum,
ut
splendeat
omnibus
qui
in
domo
sunt.
Imò
qui
sua,
aliorum
cande¬
lam
accendit,
ignem
suum
non
diminuit.
Et
sic
fontes
nostri
derivantur
foras,
nos
autem
domini
illorum
mane¬
mus.
Nęc
sanctum
datur
canibus,
quod
datur
sanguine
Christi
redemptis,
qui
profectò
cum
canibus
&
porcis
non
sunt
conferendi.
Qui
Medicamentis
à
se
inventis,
multos
alios
possunt
iuvare,
idque
facere
nolunt:
similes
sunt
Sa¬
cerdoti
&
Levitae,
qui,
relicto
à
latronibus
sauciato
&
semi¬
mortuo,
praeterierunt:
cum
potius
beneficum
Samarita¬
num,
suis
Medicamentis
vulneratum
curantem,
imitari
debebant.
Quid
Itali,
Galli,
&
Germani
quidam
faciant¬
susque
deque
fero.
Novi
quosdam,
reservatis
sibi
nucleis,
nobis
cortices,
scriptis
&
disputationibus
suis
in
utilibus,
vendere
&
obtrudere.
Sed
an
rectè
faciant
quaero?
Salo¬
monem
librum
suum
medicum,
non
invidia
aut
avaritia
commotum,
è
vulgi
manibus
eripuisse:
sed
aegros
prius
ad
DEUM,
deinde
ad
Medicorum
opem
confugere
vo¬
luisse.
Et
Eliam
apud
viduam
ipsius
auxilio
maximè
opus
habentem
divertisse,
dubium
non
est.
Nostri
vero
Bucholceri
de
parsimonia
dictum,
huc
non
pertinet.
Sed
de