CONFESIO
AUTHORIS
15
gloriola
potitus
dubia.
Enimvero
specia¬
li
privilegio,
soli
Deo,
competit
omnis
honor,
&
gloria.
Cognovi
ergo
quod
bel¬
lum
indixissem
Deo,
&
induxissem
alie¬
nationem
in
universum,
vano
conatu.
Si¬
quidem
ordo
rerum
universalis,
est,
ut
o¬
mnia
primario,
ultimato
fine,
atque
tota¬
liter,
sint
in
honorem
Dei.
Itaque
ut
labor
meus,
non
esset
omnino
reprobus,
(procul
adhuc
àbonitate)
necesse
fuit
penitus,
hanc
mei
notam,
piari
serio.
Quocirca
huc
spe¬
ctabat,
exspectabaturque
poenitentia
su¬
pernè,
cum
efflagitatione.
Qua
ad
venien¬
te,
alter
tandem
oculorum
se
pandit.
(12)
Vidi
enim
tum,
quod
omnium
rerum,
quae
sub¬
sole
sunt,
indagatio,
esset
donum
bonum,
descendens
à
Patre
luminum,
in
filios
ho¬
minum,
ad
occupationem,
seriamque
ali¬
quam
emendationem
praeteritae
inscitiae,
alias
periculum
inanis
complacentiae,
latere
subinde
infestare.
Quamobrem,
ro¬
gavi
supplex
Dominum,
pro
suae
pietatis
complacentia,
cum
vanitatis
meae
omni¬
moda
displicentia,
quod
mei
parceret,
at¬
que
egoitatem
semper
in
me,
reflexam,
mortificare
dignaretur.
(13)
Interim
resoluto
animo
decrevi,
hunc
librum
igni
sepelire:
quod
ipsum
quoque
praestitissem,
&
exse¬
qui
paratus
iam
eram.
nisi
altera
intelle¬
ctualis
visio,
se
mihi
obtulisset:
Vidi
enim
coram,
arborem
longe
pulcherrimam,
quasi
per
totum
horizontem
expansam,
cujus
magnitudo,
&
amplitudo,
me
insi¬
gniter
stupefecit.
Erat
conspersa
floribus
innumeris,
odoriferis,
colorisque
placidis¬
simi,
ac
luminosi:
quorumque
singuli,
gemmam
à
tergo
habebant,
fructus
va¬
dem.
Onum.
igitur
de
tot
myriadibus,
mihi
decerpsi,
Et
ecce
odor,
color,
totaque
gratia
floris,
confestim
periere.
Eodem
instan¬
ti,
datus
est
mihi
visionis
intellectus.
Ni¬
mirum
dona
Dei
singula,
esse
florum
in¬
star,
&
gloriosiora,
quam
Salomon
in
suo
throno:
magnarum
scilicet
exspectatio¬
num,
si
in
arbore
remanserint.
At
si
homo,
donum
sibi
appropriet,
aut
à
sua
origine
decerpere
ausit,
quanquam
sibi
evanescat
flos;
manet
tamen
carptor,
debitor
sponsi
fructus.
(14)
Donum
ergo
Dei,
decreveram
deinceps
relinquere
in
sua
arbore,
nec
quicquam
mihi
arrogare
decerpendo,
fa¬
teorque
lubens,
meam
praeteritam
ingra¬
titudinem
erga
arborem.
Quia
quidquid
eius
habeo,
gratis
elargitum
est,
&
ad
tempus,
mihi
conditionaliter
concessum.
Caeterum
ex
fundo
animae,
detestor
va¬
nam
stultamque
ignorantiam
meam,
quod
donum
istud,
peregrino
radio
in
me
ca¬
dens,
in
me
reflectere,
primitus
putave¬
rim.
Nam
ut
ex
fimo,
fumus
putidus:
Ita
ex
literis,
fastus
liturae
ascendit.
Delecta¬
bar
nempe
ente
rationis
potius,
quàm
ve¬
ritate
solida:
putans
fore,
post
mortem
honorificum,
quod
nemo
merito
magni¬
faciet,
honorem
nempe
fore,
applausum
multorum,
judicio
errantium.
Horreo
igitur,
repudio
ex
nunc,
atque
renuncio
laudibus,
quascunque
unquam
aliquis,
mihi
daturus
est.
Nunc
demum
sentio,
quas
labes
habeat
vanae
gloriolae
amor,
qui
bellum
apertè
eidem
indixi.
Sciens,
imo
sentiens,
ex
praeterita
visione,
quan¬
quam
facile
sit
laudem
non
capere,
dum
non
datur:
attamen
difficile
esse,
eadem
non
delectari,
dum
offertur.
Quia
exper¬
tus
sum
quam
horridum
sit,
in
futuro
se¬
culo,
gloriam
totam
Deo
debitam,
aliqua
ratione
frivola,
sibi
ex
parte
attribuisse.
Desiderabam
ergo,
ut
liber
hic,
pro
com¬
muni
bono
emergeret,
suppresso
nomine,
ut
auram
vulgarem
testarer
me
contem¬
nere
posthac.
Sed
obstat
Potestatum
de¬
cretum.
"Omnis
anima
subiecta
est
potestati¬
bus."
Iuvet
me
Deus,
fons
omnis
luminis
boni,
ut
pergam
serio
meipsum
irridere,
dum
quandoque
à
tergo,
ac
subinde
à
la¬
tere,
antehac
vana
praesumtio
irrepsit,
ne
posthac
amplius
me
infestet
quoquam
modo.
Irrorabit
super
sata,
si
fortassis
ipsi
placuerit,
crescitura,
quae
in
usum
proximi¬
seminavi.
Opto
interim,
Christi
fideles,
me
indignum,
malum,
nescium,
atque
te¬
merarium
iudicari,
modò
proximus
indè
non
senserit
detrimentum
in
medendo.
Non