CONFESSIO
AUTHORIS
14
guo,
extortaeque
rationis
ductu,
coecas
veri
Imagines,
intricatas
fallacias,
ac
veri
persuasiones,
infaustas
plerumque,
sibi
in¬
ducens:
nec
excursu
ad
similia
gaudens,
similitudines,
atque
harum
proportiones,
per
relationes
defaecans,
adaequaret,
nec
deorsum
ad
substratas
facultates,
in
analy¬
sin,
atque
synthesin
pronas,
se
demitteret:
neque
diversis
certitudinum
afflatibus,
passionibus,
&
infirmitatum
confusioni¬
bus,
agitata,
cuncta
ponderaret.
(6)
Sed
nota¬
vi,
quod
cassa
iam,
mentis
priori
Majesta¬
te,
oborta
esset
generatio
altera.
In
qua,
anima
sensitiva,
mentis
vicariatum
ageret.
Quae
cum
cognitione
confusanea,
deter¬
minationum,
atque
disciplinarum
exci¬
tamento
indigeret,
veri
intellectus
locum
iam
complet,
sibi
arrogat
omnem
Egoita¬
tem.
Hinc
namque
didici,
contingere,
quod
ipsi
non
percipiamus,
nos
aliquid
intelligere,
quamdiu
principale
agens,
hujus
miserae,
atque
caducae
intellectio¬
nis,
vim
suam,
usque
ad
sensus
limites,
non
traduxit.
Quare
etiam,
nec
reminisci¬
mur
nos
intelligere,
nisi
per
oeconomiam
sensivum,
ejusmodi
actio
in
nos
propage¬
tur.
Nec
enim
idcirco
advertimus
nos
scire,
nisi
quando
facultatum
fit
mutua
quaedam
traductio,
ac
velut
actionum
an¬
guli,
adversis
agentibus
scenicis,
circa
me¬
dium
complicentur.
In
hac
igitur
intelli¬
gentiae
dualitate
constituto
mihi,
ob
ani¬
mam
versata
est
comminatio
Domini,
su¬
stitias
nostras
judicaturi
(I
Eccl.
13).
Quod
propo¬
sueram
investigare
omnes
res,
quae
sub
sole
sunt;
Quodque
Deus
ter
gloriosus,
filiis
hominum,
singulis
occupationem
suam
dedisset,
ut
seipsos
exerceant.
(7)
Sta¬
tuit
igitur
anima
seipsam
examinare,
in
proposita
sui
Imagine.
Iuxta
illud.
"Quis
enim
scit,
quae
sunt
hominis,
nisi
spiritus
homi¬
nis,
qui
in
ipso
est?"
Postmodum
aperuit
tum
anima
palpebram
oculi
dexteri.
Erat
enim
non
quidem
specie
oculi
humani,
tunicis,
prunella,
&
liquorum
diversitate
distinctus:
Sed
oculus,
erat
unicus
glebu¬
lus,
lucidus,
quale
videtur
astrum
Veneris,
eminus.
Qui
oculus,
licet
esset
longè
ful¬
gore
pulcherrimus:
sua
tamen
insuetudi¬
ne,
me
perculsit.
Lucebat
autem
tam
in¬
tro,
versus
fundum
animae,
quàm
extra
per
totam
animam.
Dimisitque
radium,
in
splendorem
intelligentiae
illius,
occultae
prius,
quae
sibi
Egoitatem
discretam
fabri¬
caverat.
(8)
Petebat
autem
ab
animae
sensiti¬
vae
thymosi,
sive
animositate,
computum.
An
videlicet
in
hujus
libri
compositione,
semper
resignata
voluntate,
cuncta
nudè
obtulisset,
in
placidissimam
Dei
bonita¬
tem,
atque
nutum?
An
nimirum,
unquam
quippiam
de
se
praesumsisset,
instar
occu¬
patorum,
tota
sui
vita,
de
titulo
sepulchri
cogitantium?
quidve
de
se
sensura
esset
posteritas?
(9)
Ast
Egoitas,
tanquam
Intelle¬
ctus
discutientis
lumen,
tolerare
recu¬
sans,
se
conabatur
intra
corpus
demerge¬
re,
examen
contemplativae
veritatis
sub¬
terfugiendo.
Sed
in
ejusmodi
visionibus,
quibus
Intellectus
appraehendit
Egoita¬
tem:
haec
stat,
velut
praeter
corpus.
Qua¬
propter
non
potens
se
abdere,
à
radio
ani¬
mae,
qui
illam
translucebat,
insueto
pror¬
sus
modo,
diverticulum
quaesiit:
quasi
prae
verecundia
rei,
ac
loci
novitate,
petiit
inducias
perendinas,
sperans
uno
fortas¬
sis
crastino,
Intellectum,
coepti
forè
im¬
memorem.
Ast
dixit
anima.
(10)
Quaeque
dies
suum
onus
habet,
suumque
desiderat
com¬
putum,
dilatione
non
est
opus,
ad
verita¬
tis
confessionem,
cras
quoque
nil
suppe¬
tiarum
est
daturum.
Sic
itaque
subductio,
atque
mora
sunt
sublata.
(11)
Tunc
igitur
fassa
est
Egoitas;
Fateor,
lubensque
detestor,
quod
me
subinde
contamina
verit,
genera¬
lis
hominum
fragilitas,
ad
consuetudinem
composita,
credens,
quod
honos,
omnes
merito,
&
ex
condigno,
aleret
artes,
jux¬
ta
Gentilium
dictamen.
Quo
dicto,
ipsa
Egoitas,
sensit
suam
turpitudinem.
Atque
inde
adhuc
magis,
Intellectus,
moerore
confectus
quasi
suspiravit:
cognoscens
meam
intelligendi,
&
nimis
aerumnosam
egestatem,
in
corpore,
quae
adhuc
nihilo¬
minus
gestiret
applausu
hominum,
&
vana
glorio¬