CONFESSIO
AUTHORIS.
13
dentiae
culpa,
non
venisse,
si
dona
semper
pendeant
ex
datoris
voluntate
libera,
illa¬
que
non
emergant
ante
iustam
dierum,
atque
maturam
plenitudinem.
At
semel
propositos
errores
noluisse
agnoscere,
hoc
tum
saltem
in
reatum
cadit.
Hippo¬
crates
noverat
certo,
depopulantem
cura¬
re
Pestem,
&
cum
illo
ista
scientia
obdor¬
mivit,
sic
volente
Altissimo.
An
posteri
proin
culpandi
sunt?
non
est
enim
volen¬
tis,
neque
currentis;
sed
duntaxat
mise¬
rentis
Dei:
prout
spernentis
culpa
est,
veritati
propositae
non
acquievisse,
&
manum
attulisse
illi.
CONFESSIO
AUTHORIS
1.
MVrmur
Authoris.
2.
Medici
in
Hybernia
prae¬
seruntur
Italis.
3.
Romani
citra
Medicos,
vi¬
xere
melius.
4.
Somnium
ostendit
suam
animam
Au¬
thori.
5.
Modus
mentis
in
intelligendo.
6.
Qualis
vi¬
cariatus
mentis.
7.
Qualis
animae
apparentia.
8.
Mens
petiit
ab
Authore
intentionem
nabitam
in
scri¬
bendo.
hunc
librum.
9.
Subter
fugium
Egoitatis
in
Authore.
10.
Responsio
mentis.
11.
Confessio
vani¬
tatis
incidentalis.
12.
Quod
Author
viderit
post
poe¬
nitentiam.
13.
Altera
visio
intellectualis.
14.
Poe¬
nitentia
Authoris.
CVm
perlegissem
hunc
meum
laborem,
contentumque
li¬
bri,
uno
velut
puncto,
com¬
praehendissem
in
Intellectu
abstracto,
dixi,
cum
suspi¬
rio:
"O
curas
hominum?
O
quantum
est
in
rebus
inane!"
Quorsum
convenit
errores
Scholarum
persequi?
Quidve
utilitatis
sentiet
Christianus
orbis?
sive
noverimus
morbos
prodire
ab
entibus
conceptis;
sive
demum
à
caloribus,
fictisve
humoribus
scaturire?
miser
enim,
an
non
in
vanum
la¬
borasti?
Quorsum
enim
tantus
Theoriae
nitor?
nonne
haec
cuncta
fomitem
prae¬
sumtionis
habent?
(2)
Memini
namque
ma¬
gnates
Hyberniae,
dare
agrum
domestico
medenti,
non
quidem
qui
ab
Academiis
institutus
rediisset:
sed
sanaret
aegros.
Habet
nempe
is
librum,
ab
Atavis
sibi
re¬
lictum,
remediis
refertum.
Adeoque
libri
haeres,
semper
agri
illius
haeres
est.
codex
iste,
signa
morborum
depingit,
ac
remedia
vernacula.
feliciusque
sanantur
infirmi
Hyberni,
ac
longe
fortiores
sunt,
quam
Itali,
qui
pagis
singulis,
suos
habent
Me¬
dicastros,
è
cruore
miserorum
viventes.
Dixi
ergo
mihi,
Quis
te
vanus
abduxit
crior?
quod
magni
momenti
futurum
proximò
sis
meditatus,
si
tuas
disputa¬
tiunculas
Academiae
irriserint,
&
pe¬
dibus
calcaverint?
Et
licet
non
in
finem
gloriolae
tuae
scripseris,
vana
tamen
sunt
omnia,
in
manibus
hominum.
Putasti
quidem,
si
secus
faceres,
quod
talentum
concessum
sepeliisses.
Equidem
nonne
Romani,
per
quingentos
annos
absque
medicis,
&
longe
feliciori
sanitate
vixe¬
runt,
quam
postmodum
Graecis
devictis?
unde
Medicos
clanculum
receperunt:
felix
nonne
aetas
esset,
si
aculei
theoriae,
una
cum
tribulis
&
spinis
terrae,
crema¬
rentur,
relictisque
pone
zizaniis,
solo
tri¬
tico
vesceremur?
Certe
nescio,
an
fatiga¬
tione
legendi,
an
verò
obrepente
somno,
hae
veritatis
iniuriae,
responso
indignae,
animum
meum
terrerent.
(4)
Saltem
magna
mox
quies
me
invasit,
&
incidi
in
somni¬
um
intellectuale,
satisque
memorabile.
Vidi
enim
animam
meam
satis
exiguam,
specie
humana,
sexus
tam
discrimine
li¬
beram.
Confestim
in
spectaculo
admira¬
tus
haesi,
nesciens
quaenam
in
me
esset
Egoitas,
quae
animam
à
se
distinctam
cer¬
neret,
intelligeretque
intellectum
extra
se?
ac
tum
subiit
in
animam
lux
quaedam,
cu¬
ius
comparatione,
lux
visibilis
hujus
mun¬
di,
visa
est
continere
seculentas
tenebras.
Nec
enim
lux
ista
diversa
erat
ab
ipsa
a¬
nima.
(5)
Ideoque
non
habebat
aliquid
sui
simile,
in
sublunaribus.
Tunc
statim
com¬
praehendi,
quod
qui
nunc
unà
cum
carne
sumus,
per
eandem,
à
vero
lucidoque
in¬
tellectu,
abstrahamur:
quodque
anima¬
intelligat
in
pace,
ac
quiete,
non
ambi¬
guo,
B
3