12
PROMISSA
AUTHORIS
in
lucrum
cessuros,
quam
multis
suorum
simul:
sed
postquam
illorum
theorema¬
ta,
apud
me,
suspectae
essent
fidei,
anxius
inquisivi
securiorem
tramitem.
Plus
enim
scire
anhelavi,
quam
ditari.
Atque
utinam
id
pure,
in
me,
propter
Deum?
Saltem
suf¬
ficientes
divitiae
venerunt
simul
cum
ali¬
quali
scientia.
Mox
didici,
dubitare
ma¬
gis,
de
constantia
Theorematum
Galeni,
postquam
conspexeram
ipsamet
Schola¬
rum
axiomata,
esse
ulcerosa;
tum
demum
paulatim,
hunc
conceptum,
discursu,
&
experientia,
magis
magisque
confirmavi;
nimirum
utrobique
ignorantiae
semina,
eodem
contagio
in
radicem
medendi,
&
medentum
animos
usque
penetrasse.
(5)
De¬
serui
itaque
consestim,
omnes
omnium
libros,
acribologias,
atque
inanes
Schola¬
rum
pollicitationes,
credens
firmiter,
o¬
mne
donum
bonum,
de
sursum
venire
à
patre
luminum,
magisque
adhuc,
Medici¬
nae
Adeptae.
(6)
Peregrinas
aliquot
Nationes
perlustravi;,
&
apud
omnes
eandem
paenè
ignaviam
&
ignorantiam
inveni.
Quae
au¬
tem
erant
curiosiores
sciendi,
etiam
pro¬
positi
tenaciores,
&
praesumtione
circum¬
spectiores,
quidem
inveni:
sed
aequè,
imo¬
amplius,
ignaras
reliquis.
Taedebat
inte¬
rim
ingenuè,
laboris
anteacti,
&
anxieta¬
tis,
discendo
perpessae.
In
librorum
autem
multitudine,
nusquam
solamen
erat,
aut
scientia:
sed
promissa
vana,
abusus,
&
er¬
rores
plurimi.
(7)
Itaque
dudum
mecum
re¬
putavi,
artem
Medendi,
meram
impostu¬
ram,
à
Graecis
introductam,
donec
tan¬
dem
Sacra
melius
me
instruerent;
Pe¬
stem,
considerabam
morborum
calamitosis¬
simum,
in
quo,
aegrum
quisque
descreret,
&
infidi
auxiliatores,
arti
suae
diffidentes,
ocius
fugerent,
quam
indocta
plebs,
ru¬
desque
Pestis
curatores.
Proposui
itaque
avum
unum,
dicare
miseris
contagio
im¬
butis.
Quanquam
tum
nullum,
praeter
tri¬
vialia,
medicamen,
mihi
enotuerat;
Deus
tamen,
à
tamatroci
hoste,
meam
praeser¬
vavit
innocentiam.
Non
accersitus
enim,
illos
sponte
invisebam,
non
tamen
juvatu¬
rus,
quam
discendi
cupidus:
omnes
tamen
me
viso,
refici
videbantur,
spe,
&
gaudio.
Ipse
fretusque
spe,
me
aliquando
ex
mera
Dei
gratuitate,
potiturum
scientia
Ade¬
pti;
mihi
persuasi.
Post
decennium
autem
peregrinationis,
&
studiorum,
à
promo¬
tione
in
arte
medendi,
habita
Lovanii,
tandem
Anno
1609,
iam
conjugatus,
me
Vilvordiam
[sic]
subduxi
è
vulgo,
ut
minus
di¬
strictus,
pergerem
perlustrando
regna
ve¬
getabilium,
animalium,
ac
mineralium,
curiosa
analysi,
corpora
aperiendo,
sepa¬
randoque
universa,
per
solidum
septen¬
nium
indagaturus.
Libros
Paracelsi
deri¬
sa
obscuritate
obsitos,
investigavi,
illum¬
que
hominem
admiratus
sum,
&
nimio
honore
prosecutus:
Donec
tandem
da¬
.
retur
Intellectus
operum,
&
errorum
suorum.
Non
enim
me
amicus,
dierum
fur,
nunquam
bacchus,
aut
synposia
deti¬
nebant,
qui
vina
tunc
nondum
ferrem:
sed
continuus
labor,
per
insomnes
ex
ordi¬
ne
noctes,
comitabatur
mea
desideria.
Ac
tandem
edoctus,
vires
corporeas
alligari
suis
principiis,
easque
non
dignè
cogno¬
sci,
absque
repagulorum
reseratione,
hym¬
num
cecini
Domino
meo,
quod
aetatis,
la¬
borum,
impensarum,
&
lucri
neglecti,
me¬
nondum
poeniteret,
dulcedine
scientiae
Adeptae,
compensatus.
(9)
Interim
indignor
mecum
Lector,
quod
vix
liceat,
conce¬
ptus
meos
in
veritate
aperire,
sine
lęsione
aestimationis
Authorum
praegressorum.
At
priorum
me
seculorum
licentia
erexit,
quae
Galenum
fecit
impunem,
imo
lauda¬
tùm,
quamvis
Erostratum;
Asclepiadem,
Protagoram,
Erisistratum,
Herophilum
(Mosen
hic
non
commemoro)
pluresque
anteriores,
erroris
frequenter
reos
fece¬
rit.
Imo
&
Quintium
Praeceptorem
suum,
carpserit
saepius,
quem
tamen
(licet
em¬
piricum)
in
plerísque
se
secutumtestatur.
Sed
quid
erit
illis
detrimento,
tritam
viam
calcatis,
securum
autem
medendi
trami¬
tem
ignorantibus?
(10)
Quis
enim
intelle¬
ctum
habet,
quem
non
accepit
gratis?
fa¬
teor
quidem,
errores
Scholarum,
impru¬