STUDIA
AUTHORIS
17
cere
philosophiam,
Rege,
Proceribus,
&
Vniversitate,
invitis;
Idque
cum
illis
à
Cle¬
mente
VIII
vetitum
esset,
discipuli
vero
illorum,
ad
gradum
aspirantes,
ad
Peda¬
gogia
confluxissent,
caeteros
verò,
ac
ditio¬
res,
plausibili
studio
alliciebant
Geogra¬
phico:
alterque
Professorum
Martinus
del
Rio,
qui
prius
Judex
Turmae
Hispa¬
nicae,
ac
dein
in
Senatu
Brabantico
fessus,
ad
Societatem
allectus,
confluxerat,
Dis¬
quisitiones
magicas
exponebat.
Vtram¬
que
lectionem
suscepi
avide.
Ac
tandem
pro
messe,
solas
stipulas
inanes,
rapsodia¬
que
pauperrima
collegi,
judicio
priva.
(7)
Interim
ne
hora
absque
fruge
evanesce¬
re,
trini
L.
Annaeum
Senecam,
qui
mihi
impensè
placuit,
ac
praesertim
Epictetus.
Videbar
itaque
in
morali
Philosophia,
veritatis
succum
reperisse:
statim
dein
co¬
gitavi,
hanc
esse,
pro
qua
Pythagoras,
tot
annorum
stricta
exigeret
silentia,
iudi¬
cium
excellens,
ac
propterea
obedien¬
tiam
insignem.
Tandem
paucis
mutatis
videbam
Capuccinum,
esse
Stoicum
Chri¬
stianum.
Arrisit
quidem
studium
pro
ae¬
ternitate:
sed
pro
tanta
austeritate,
obsta¬
bat
valetudo
tenerior.
Oravi
Principem
vitae
aliquoties,
vires
daret,
quibus
nu¬
dam
veritatem
contemplarer,
immediate¬
que
amarem;
auxit
hoc
mihi
desiderium
Thomas
à
Kempis,
ac
deinde
Taulerus.
Cumque
per
Stoicismum,
me
proficere
in
perfectione
Christiana
praesumerem,
&
certo
fiderem,
tandem
post
aliqualem
in
isto
exercitio
moram,
&
fatigationem,
in¬
cidi
in
somnium.
(8)
Videbar
factus
Bulla
in¬
anis,
cujus
diameter,
à
terra,
in
coelum
us¬
que
vergeret:
supernè
enim
immineret
sarcophagus,
infernè
vero,
loco
terrae,
abyssus
erat
obscuritatis.
horrui
immen¬
sum,
simulque
excidi
extra
omnem
rerum
meique
notitiam.
Ad
me
vero
rediens,
in¬
tellexi
unico
conceptu:
Quod
in
Christo
Jesu
vivimus,
movemur,
&
sumus.
Quod
nemo,
vel
nomen
Jesu,
ad
salutem
dicere,
sine
peculiari
gratia
Dei,
possit.
Quod
continuo
orandum
sit;
"&
ne
nos
inducas
in
tentationem",
etc.
Datus
est
mihi
nimirum
intellectus,
quod
sine
peculiari
gratia,
ad
quaslibet
actiones,
nil
nisi
peccatum
nos
ex¬
spectet.
Quo
conspecto,
&
saporabiliter
co¬
gnito,
admiratus
sum
priores
meas
igno¬
rantias;
&
cognovi,
quod
Stoicismus
me,
inanem
&
tumidam
bullam,
inter
abyssum
inferni,
&
mortis
imminentis
necessitatem,
detineret.
Cognovi
inquam
hoc
studio,
specie
mediocritatis,
fieri
me
arrogantis¬
simum:
quasi
libertatis
arbitrii
fretus,
gra¬
tiae
divinae
renunciarem,
ac
quasi,
quae
vel¬
lemus,
per
nos
metipsos
efficeremus.
Ab¬
sit
tale
nefas,
dixi.
Quapropter
istam
bla¬
sphemiam,
Paganismo
quidem
indulgen¬
dam;
at
Christianum
dedecere
censui,
ad¬
eoque
Philosophiam
Stoicam,
hoc
titulo,
odibilem
censui.
(9)
Interim
cum
nimia
re¬
rum
aliarum
lectione,
taedio
afficerer,
ac
fatigarer,
recreationis
ergo,
Mathiolum,
ac
Dioscoridem
volvebam,
ducens
me¬
cum,
nil
mortalibus
aequè
necessarium,
quam
Dei
gratiam,
in
vegetabilibus
admi¬
rando,
propriis
ministrare
necessitatibus,
fructusque
eorundem
carpere.
(10)
Mox
dein
comperi,
à
diebus
Dioscoridis,
nil
artem
herbariam
increvisse;
quinimo
hodiè
ab
ipso
traditis
herbarum
iconibus,
nomini¬
bus
atque
faciebus,
plantarum,
utrimque
duntaxat
disputari:
nil
verò
virtutum,
proprietatum,
ac
usuum,
esse
adiectum
priori
inventioni,
atque
historiis:
Praeter¬
quam
quod
posteri,
confinxerint
gradus
qualitatum
elementariarum,
quibus
tota
herbae
crasis
tribuenda
est.
At
cum
du¬
centas
fortè
herbas,
unius
qualitatis
&
gradus,
diversas
habere
proprietates
com¬
perissem,
atque
aliquot
diversarum
qua¬
litatum,
ac
graduum,
symphoniam
(puta
in
potionibus
vulnerariis,
habere,
in
pro¬
ductione
eiusdem
effectus,
coepere
me¬
cum
vilescere,
non
quidem
herbae,
(pen¬
tacula
divini
amoris,)
sed
ipsi
Herbarii:
cumque
causam
instabilitatis
effectuum,
tantaeque
obscuritatis,
in
applicando,
ac
medendo,
mirarer:
(11)
Inquisivi,
num
esset
liber
aliquis,
tradens
axiomata,
&
Regulas
C
Mede¬