80
GAS
AQUAE
causato.
6.
Si
aer
unquam
fieret
aqua:
Id
praecipue
esset,
dum
aer
infra
aquam
pre¬
mitur.
Et,
si
aqua
soret
actio
aquae,
in
il¬
lum
tunc
maxime
suum
sortiretur
effe¬
ctum.
Imple
ergo
lagenam
vitream
ad
di¬
midium,
aqua,
ejusque
os
subere,
ne
quid
exspiret,
claudito,
tum
fortiter
millesies
concute
vas
sursum,
deorsum,
ut
omnis
aqua
velut
in
bullas
spumescat.
Tandem
utut
labores,
non
invenies,
aerem
in
a¬
quam
aut
vicissim
abiisse.
7.
Si
ergo
aqua
aerem
in
se
non
mutet:
agens
alioqui
na¬
turale
ad
hoc
agat,
ut
patiens
reddat
sibi
simile:
non
est
aliud
deinceps,
per
quod
aer
fiat
aqua.
Ubi
quasi
per
parenthesim
notandum
venit,
Prędictum
axioma
suam
amittere
universalitatem,
&
veritatem,
ne¬
dum
in
elementis,
ubi
contingit
actio
in
invicem
mutua,
sine
optatu
mutandi
unum
in
se:
sed
&
in
Coelis:
Imo
&
in
concre¬
tis
plurimis.
Neque
enim
Mercurius,
to¬
ta,
atque
indivisibili
sui
substantia,
ideo
pediculos
necat,
ut
sui
reddat
similes.
Sic
neque
succinum
trahit
paleas,
ut
inde
suc¬
cinum
faciat.
Stramineo
ergo
argumento,
cadit
axioma
Scholarum,
quod
aliàs
levi
vento
difflatur.
8.
Si
enim
aer
in
aquam
mutaretur,
id
potissimum
contingeret,
ubi
duo
ista
elementa,
in
minimis
parti¬
bus
sibi
commiscentur,
id
est
enim
in
nu¬
bibus.
Atqui
in
nubibus
hoc
non
fit:
Quia
quacunque
loco,
gradu,
modo,
&
qualita¬
te,
aer
aquae
superficiem
attigerit,
semper
aqua
ab
aere
minuitur,
neutiquam
un¬
quam
augetur.
Nulla
est
igitur
actio
aquae
in
aerem:
nam
si
qua
esset,
ea
esset
in
su¬
perficie
concava
aeris,
ubi
vis
elementi
aquae,
residentis
in
loco
nativo,
est
robu¬
stissima,
maximéque
conjuncta:
sed
ibi
aer
consumit
aquam;
quia
dividit
in
vapo¬
rem:
Ergo
aer
in
aquam
non
abit
un¬
quam.
10.
Cum
igitur
nullum
elemen¬
tum,
in
se,
habeat
radicem,
per
quàm,
velut
toedio
affectum,
seipsum
transmutet
in
aliud:
omnis
siquidem
transmutatio,
a¬
liunde
à
dualitate
procedit,
non
autem
spontanea
est
in
elemento
libido,
morien¬
di,
&
in
aliud
convertendi,
deestque
appe¬
titus,
destinatio,
&
necessitas
se
augendi,
alendi,
permutandi;
aut
naturam,
in
qua
à
Deo
est
creatum,
mutandi.
11.
Vana
est
igitur
lucta
elementorum
commistio
in
concretis
corporibus;
nugaxque
trans¬
mutatio
unius
in
aliud.
cum
nullum
ele¬
mentorum,
ab
alio,
neque
à
seipso,
in
trans¬
migrationem
sui
esse,
sollicitetur.
Quocir¬
ca
primus
mecum
conclusi,
Aquam,
&
Ae¬
rem,
esse
elementa
primaria,
neque
retro¬
gressum
unquam
facere
posse.
12.
Non
voluit
enim
benedictus
Naturae
Parens,
quod
elementa
hostiliter
essent
opposita¬
&
apposita,
mutuam
perniciem,
&
voraci¬
tatem
perpetuo
anhelarent,
totiesque
fie¬
rent,
deficerent,
&
cum
totidem
quotidie
formalibus
privationibus
interiectis,
re¬
surgerent
ab
interitu,
ad
pristinum,
sine
medii
simplicioris
intercessione.
Quod
medium
sanè
alioquin
optaretur,
tam
ae¬
ris,
quam
aquae
particeps,
deberetque
esse
tamen
horum
neutrum.
13.
Idcirco
Sacra,
aerem
Separatorem:
non
autem
destru¬
ctorem,
vel
annihilatorem
aquarum
no¬
minant.
Nec
fas
est,
aerem
ad
alia
tradu¬
xisse
numina,
quam
quae
ipsi
sunt
à
rerum
opifice,
atque
Domino
injuncta.
14.
Fi¬
naliter,
rarefactio,
aut
condensatio,
for¬
mam
essentialem
aquae
non
mutant:
quia
sunt
dispositiones
materiales,
Archeo
de¬
stitutae.
15.
Porro,
si
aqua,
arrepto
fer¬
mento,
ac
semine,
in
corpus
concretum
transmutatur.
Id
tamen
elementali
pri¬
vilegio
ipsi
est
perpetuum,
ut
nec
pro¬
inde
aquae
elementalis
materiam
un¬
quam
deponat.
16.
Seminibus
quidem
concessum
est,
ex
aqua,
sua
fingere
con¬
creta,
suamque
tragoediam
per
formarum
defluxum
ad
interitum
ludere.
At
non
proinde
formae
concretorum,
aquae
sim¬
plicitatem,
&
formae
suae
identitatem
de¬
struunt.
Multo
minus,
quam
anima
su¬
perveniens,
formam
carnis
destruit.
17.
Compatiuntur
nempe
subordinatae
for¬
mae,
se
invicem
ubique
in
concretis.
Er¬
go
multo
magis
forma
concreti,
elementi
sui