FORMARUM
142
Ergo
necesse
est,
densissima
nocte
&
re¬
cluso
antro,
aliquod
continuo
lumen
sit,
cujus
ergo
ejusmodi
animalia
perfectè
cernunt.
Quod
si
nobis
sit
inperceptum,
&
tamen
revera
exsistit,
non
mirum
est,
si
lu¬
nae
lumen
proprium
oculos
fefellerit.
(50)
Vt
autem
enotescat
noctivaga
animalia,
nul¬
lum
extra
oculos
lumen
mittere,
quod
sit
illuminando
medio,
ad
distinctè
noscen¬
dum
obiectum
eminus
positum;
atque
adeo
illa
videre,
solius
lunaris
luminis
ergo.
statuatur
speculum
inter
oculum
animalis,
&
obiectum
suum,
idque
spissis
sub
tenebris:
&
sanè
ne
minimum
lumi¬
nis
in
speculo
reflexum
invenies.
Atta¬
men
si
amplae
aulae
extremitate
posueris
candelam
tenuem,
in
altera
autem
extre¬
mitate
aulae
sit
foramen,
per
quod
debile
istud
lumen
in
obscuram
alteram
transeat
aulam,
in
cujus
fine
sit
speculum;
profectò
istud
debile
lumen,
radio
flammae
cande¬
lae
illius
directo
vibratum,
recipitur
spe¬
culo,
&
apparebit.
Attamen
homini
non
sufficiens,
ad
discernendum
aliquod
obie¬
ctum.
Multo
ergo
minus
oculorum
ni¬
tor,
cujus
radius
non
cadit
&
apparet
in
speculo
propinquo,
aptus
fuerit
ad
illu¬
strandum
medium,
ut
perfecte
discernan¬
tur
omnia.
(51)
Est
namque
subter
terram,
et¬
iam
media
nocte,
lumen,
per
quod
plures
oculi
vident,
In
Sacris
testatum,
&
per
ejusmodi
bruta
proditum,
quod
nisi
lu¬
nae
suum
debet
ortum.
Proinde
enim
te¬
nebrae
tangibiles,
quae
nostras,
quantum¬
libet
densas,
longè
superarent,
eo
quod
omni
lunae
auxilio
privatae
essent.
Neque
mirum,
tenebras
suos
habere
gradus.
Cum
infernus
exteriores,
sive
extremas
habeat
(co
quod
Ebraismus
superlativo
careat)
absque
lunae
favore.
Fortè
enim
spiritus
abstracti,
aliquid
habent,
quod
ad
videndum
respondeat
oculis
nostris,
ut
non
totus
per
totum,
quidquid
est
sui,
vide¬
at:
&
horum
spirituum
aliquot
nyctalopes,
alii
vero
muti,
vespertilioni
similes,
velui
sub
sole
caligent:
(52)
lubentius
idcirco
in
o¬
paca
&
media
nocte
suis
apparent.
Histo¬
riam
hujus
ergo
subnectam.
In
classibus
literariis,
mihi
sodalis
erat
in
cubiculo,
honestis
civibus
ortus.
(53)
Hic
clausis
oculis,
noctu
plerumque
surgebat
&
oberrabat;
clavem
vero
secum
deferebat,
seramque
post
se
clausam,
rediens
aperiebat.
Vespe¬
re
itaque
surgo
&
clavem
clanculum
sub¬
ter
pulvinar
abscondo;
Ille
vero
in
som¬
no
surgens,
abditam
clavem
(velut
sibi
vi¬
sam)
capit,
&
abit.
Scquor
illum
arrepta
tunica.
Ille
vero
scandebat
antiquum
pa¬
rietem,
terminum
Collegii,
musco
ac
foe¬
no
obsitum.
Arcus
enim
erat,
quo
trans
flumen,
sustinebat
paries,
murum
horti
vi¬
cini.
Plenilunium
erat
&
nox
pruinosa.
Ad
spectaculum
horrui,
&
prae
frigore
re¬
dii.
Sodalis
verò
mox
revertens,
tam
in¬
haesitanter,
clavem
in
foramen
claustri
ab¬
didit,
quod
vix
ullus
videns,
&
sub
meri¬
diem
aequè
incunctanter
id
faceret.
At
manè
omnium
immemorerat.
Palpebris
enim
clausis
ambulones
isti,
clarè
sub
densis
tenebris
vident,
absque
vertigine,
securi
scandunt,
eo
quod
lunari
lumine
fruantur.
(54)
Saepè
modicum
vulnus
curatu
difficile
fit,
quod
inflictum
sit
membro
lu¬
na
exsistente.
Sub
linea
aequinoctii,
cito
putrent
omnia,
non
quidem
ob
caloris
excessum
(qui
alibi
major,
&
constantior
subinde
est:
siquidem
sub
linea,
indies
pluit
aliquoties)
at
benè
ob
lunae
conti¬
nuam
propinquitatem,
&
teretem
globi¬
figuram,
(ut
suo
loco
probabo.)
Si
Homo,
vel
brutum,
una
saltem
nocte,
sub
luna
(pleno
namque
ibi
radio,
icit
vicina)
mortuum
pernoctarit,
sequenti
mane,
ca¬
daver
putrilagine
diffluit.
Cujus
occasio¬
ne
inter
experimenta
relatum
est.
(55)
Si
quis
Verrucas,
Melicerides,
Nattas,
similesque
excrescentias,
collecto
in
conum
lunae
lu¬
mine,
per
vitrum
superradiet,
donec
fri¬
gus
intro
senserint:
facile
deinceps
sua
sponte
evanescant.
Nec
mirum
id,
quip¬
pe
ejusmodi
defectus,
crescenti
auscul¬
tant
Lunae.
Hinc
etiam
ejus
decremento
facilius
peritura.
Scio
equidem,
si
luna
su¬
per
vulnus
splenduerit,
mox
labra
livesce¬
re,