ORTUS
141
Solis
radios,
non
proinde
hos
mutet
in
frigidos.
Non
equidem
calor,
frigus,
asperum,
friabile,
dulce,
aut
amarum
agunt
in
lumen:
sed
sola
obiecta
visi¬
bilia,
&
opaca.
Luna
ergo,
ex
se
habet
vim
luminosam,
quae
ut
talis,
agit
su¬
per
calidum
lumen,
mutatque
in
proprie¬
tatem
oppositam.
Quid
si
Astrologus,
futuros
eclipsium
colores
praedicat,
non¬
ne
colores
illi,
aliquid
proprium
lunae
lumen
spondent?
Siquidem
non
ex
me¬
dio,
aut
vaporibus
conjiciuntur
quod
color,
ex
quantitate
vaporum,
praedici
nequeat,
in
calculo
suturae
Eclipsis.
Co¬
lores
ergo
delinquentis
Lunae,
sunto
in¬
dicia
proprii
luminis.
(47)
Et
in
hoc,
ambo¬
rum
luminarium
radii
differunt.
Quod
Sol,
recta
per
radios,
feriat
suum
lumen:
At
luna
nunquam
respicit
recta
cen¬
trum
mundi,
sive
terram:
sed
semper
centrum
suum
eccentricum.
Etenim
non
nisi
per
accidens,
respicit
mundi
cen¬
trum.
Id
est,
cum
est
concentrica
mun¬
do.
Ideoque
quoties
est
concentrica
in
plenilunio,
&
novilunio,
est
Eclipsis.
Caput
ergo,
&
cauda
draconis,
sint
no¬
cturna
puncta,
in
quibus
tantum
Sol
di¬
rectè
opponitur
lunae
in
diametro
ec¬
centrico.
Ideo
radii
lunares,
non
recta
terram
feriunt;
sed
diffunduntur
in
spa¬
tium
eccentricum,
adeoque
influentiali¬
ter,
sire
per
actionem
regiminis
(de
qua
suo
loco)
expandit
suas
vires,
in
noctem,
sive
nadir;
sive
illa
comitetur
Solem,
sive
vero
ab
hoc,
elongetur
to¬
ta
diametro.
Ita
est
nempe
lunae
de¬
stinatio,
quam
exundationes
maris
con¬
firmant,
non
minus
sub
latente
luna,
quam
ejusdem
plenitudine
solitae.
A¬
lius
itaque
luminarium
finis
est,
rege¬
re
diem
&
noctem,
alius
denique
se¬
parare
lucem
à
tenebris,
&
alius,
sepa¬
rare
diem
à
nocte.
Nec
soloecismo
im¬
putanda
est
ista
repetitio;
Siquidem,
lucente
Sole,
vel
luna
reddente
rece¬
ptum
Solis
lumen,
lux
quidem
suffici¬
enter,
à
tenebris
separatur:
Sed
nun¬
quam
Solis
lumen,
regit
noctem,
ut
nec
lucet
in
nocte;
ergo
ut
luna
pariter
suae
satisdet
destinationi,
non
potest
un¬
quam
noctem
regere,
per
mutuatum
lumen
à
Sole.
(48)
Quod
satis
apparet,
sal¬
tem
dum
die,
iuxta
atque
noctu,
cum
Sole
currit.
Itaque
si
tum
etiam,
luna
divinae
intentioni
debeat
satisfacere,
ne¬
cesse
est,
habeat
&
aliam
omnino
lucem,
qua
singulis
noctibus
luceat,
noctem¬
que
regat
atque
longè
alium,
effun¬
dendi
sui
luminis
modum,
quam
quo
Solis
lumen
reflectit.
Luna
nimirum
di¬
mittit
expansum
lumen
proprium,
ul¬
tra
non
minus,
quam
citra
hemisphe¬
rium
aeris,
aquae,
&
terrae.
Quorsum
fa¬
cit
suppositio
centri
universi,
iuxta
o¬
pinionem
Tychonis.
Ita
tamen
ut
actio
sui
regiminis
lucis,
atque
influentiae,
potentius
operetur
in
nocte,
unde
Sol
abest.
Qui
ut
diem
à
nocte
separet,
pro¬
prietates
lunares
separare
debet
à
suis,
etiam
luna
ipsi
est
conjuncta.
Probant
id
morbi
lunares,
qui
sub
noctem,
etiam
noviluvii,
exasperantur.
Adeoque
trans¬
ossa
&
medullas
agit
eorum,
qui
cubi¬
culo
clausi
sunt.
Quod
non
ita
Soli
est
vernaculum.
Ergo
luna,
subinde
in
op¬
positam
sibi
sphaerae
partem,
fortius
in¬
fluit,
quam
in
suppositam.
Hoc
lumen,
veteribus
ignotum
influentia
dictum.
Ego
vero
malim
reservare
sensum
Sa¬
crorum.
Quod
dicitur,
lunam,
ad
lumi¬
nandum
noctu,
perinde
ut
Sol
lucet
de
die
(id
est,
noctibus
singulis
indifferen¬
ter)
esse
creatam.
Proprietas
ergo
est
lunaris
luminis,
quod
influentiam
dixe¬
re,
idque
non
est
rem
ab
effectu;
sed
à
causis
nominasse.
(49)
Vespertilio,
glis,
mus,
bubo,
&
quaecunque
in
nocte,
sub
den¬
sissimis
tenebris,
eminus
obiecta
sua
di¬
stinguunt,
&
celerrimos
obiectorum
mo¬
tus
notant,
quos
nostri
sub
meridie
ocu¬
li
vix
observent;
quorum
licet
quaedam
glaucum
nitorem
prae
se
ferant,
neque¬
at
tamen
illo
nitore
medium
illumina¬
re,
ut
per
illum
eminus
perfectè
cernant.
Ergo