MAGNUM
150
meam
doctrinam
explicuissem,
sensim
de¬
cidi
in
historiam
vitalium,
ac
consecutivè
quoque;
in
morborum
mortisque
neces¬
sitates,
me
devolutum
sensi,
ut
scilicet
physicalia
initia,
ad
finem
destinationis
numanae
applicarem.
Itaque
ad
magnum
Oportet
perveni.
Ad
vitae
nimirum
flu¬
xus,
atque
refluxus,
adeoque
ad
mortis
intestinam
calamitatem
deveni.
Quapro¬
pter
omnis
consideratio
nostra
physica,
Medeca
posthac
fiet.
Enimvero
Paracel¬
sus,
non
sat
sibi
constans,
in
inventione
causae
morbificae,
cespitavit
in
medio
ac
modo,
quibus
res
quaeque
in
occasum
vergit.
Ad
cujus
elucidationem
iam
an¬
te
docui,
fructus,
quos
vetustas
credidit
elementorum
congeriem,
unius
aquae
es¬
se
proles,
impraegnatae
à
semine,
quod
in
locis,
tanquam
uteris,
aquam
disponit
ad
generandum.
Etenim
ubicunque
aqua
odorem
acquirit,
mox
quoque
in
eo
ipso
fermentum,
atque
deinde
semen,
in
ma¬
teriae
dispositae
per
fermentum,
incaepta
dispositione,
concipit.
Plurima
siquidem
solius
odoris
fine,
fiunt.
Saepe
enim
radix
caulis,
medulla,
frondes,
&
plantae
inte¬
grae
historia,
propter
odoris
florem,
vel
floris
odorem
nascitur,
estque
odor
mul¬
tarum
specierum
finis
ultimatus,
tam
in
condimentis,
quam
pharmacis.
(2)
Utpote
ex
arena,
seu
terra
simplici,
&
aqua,
cre¬
scit
nil
nisi
situm
prius,
fracedinem,
sive
odores
contrahant.
Procul
enim
subter¬
terràm
nil
fracescit,
nec
crescit
planta
in
arena.
At
ferè
prope
diem,
odor,
fraci¬
dus
est,
&
Leffas
suas
profert
plantas.
Puta
si
fimi
pars
una
putreat
in
terra,
quintuplo
sui
pondere,
aquam
impraegna¬
re
potest
&
fructum
edere.
Etenim
aqua
omnis
odoris
expers,
nisi
in
sui
sulfure,
fermentum
odoris
conceperit,
certè
in
pristina
simplicitate,
sine
fructu
perma¬
net,
ut
aqua
pluvia.
In
profundis
ideo
terrae
stratis,
ubi
longè
à
situ,
putredine,
&
corruptione
est
recessus,
licet
leffas
nullum
sit,
tamen
aquae,
occulto
odore
loci
impraegnantur,
primùm,
salis
cujus¬
dam
contagio
imperceptibili,
additiores
mox
fructuum
colonias
properant,
extra
prorumpunt.
Habitat
nempè
suus
ubique
peregrinus
odor
fermentaceus,
qui
sulfur
aquae
ingravidet,
inibique
sopi¬
tus,
tandem
concrescat.
Vt
in
minerali¬
bus.
Vel
concretus,
atque
densiori
aura
saltem
perfusus,
vegetet;
ut
in
plantis,
&
oviparis.
(3)
Vel
prorsus
ab
initio,
forma
aurae,
gliscit.
Prout
parturientibus
vi¬
nam
prolem.
Archeus
ergo
iam
conce¬
ptus,
ubique
vitae
custos
&
transmutatio¬
num
promotor
manet,
ejusque
mutatio¬
nem,
illico
vitae
suae
mutatio,
à
prima
nempe
vita
&
materia
sui,
usque
in
ulti¬
mam
sequitur.
In
hoc
nempe,
Archei
re¬
rum
consonant,
quatenus
vitales
splen¬
dorem
aliquem
possident:
variant
tamen,
quatenus
dissimiles
formae
praecursores,
&
oeconomi.
Attamen
non
se
mutuo
re¬
cipiunt,
ne
illorum
turbetur
regimen
quin
ordinis
(quem
malè
philautiae
titulo
explicant)
ergo,
herus
maneat,
qui
potior
fuerit.
Quorsum
sanè
fermenti
sui
impres¬
siones
liberaliter
expendunt,
ut
consortis
Archei,
alienas
inquietudines
compescat,
illumque
subigat.
Etenim
pro
ut
sub
im¬
mortali
mente
non
pereunt
formae
sub¬
ordinatae
ossis
membranae,
&c.
(4)
Ita
&
rerum
contingit
transmutationibus;
sic
quidem,
tametsi
cibus,
omnimoda
trans¬
mutatione,
formam
sanguinis
acquirat,
hic
tamen
conservet,
non
obscura
acci¬
dentia
cibi
prioris,
quae
ideò
ambulant
de
una
materia
in
aliam.
Durus
sanè,
&
pa¬
radoxus
hic
sermo
in
Scholis.
Quae
statim
facti
exemplo
probabo.
Propè
Montes
ad
Zomam,
porcus,
recedente
mari,
squillis,
conchilibus,
etc.
vescitur.
Caro
ejus
sapit
axungiam
piscis,
est
tamen
porcina,
E¬
braeis
vetita.
(5)
Vanum
ergo,
quod
species
rerum,
sint
tanquam
species
numerorum,
quibus
ne
unitas
additur,
vel
subtrahitur,
quin
continuo
ipsa
mutetur
species.
Vni¬
ca
nempe
animalis
caro,
sapores
alienos,
pro
ciborum
varietate,
suscipit.
Quęrcus
Hiberniae,
ita
antidoti
proprietates
reti¬
net,