CUSTOS
ERRANS.
261
fruitione?
Quidni
idem
contigit
reliquis
visceribus,
quod
capiti?
Quid
si
unciae
tres
dietim
emungantur
mucci,
an
fortassis
sanguinis
boni
decuplum
(puta
uncias
qua¬
draginta
pro
cerebro,
totidemque
pro
reli¬
quis
ad
minimum
partibus)
remansit,
ut
ibidem
roris
modo
conspergatur?
Quo
enim
privilegio,
quavè
necessitate
exlex
cere¬
brum
gaudet,
viscus
adeò
nobile,
ut
citra
noxam,
tantam
toleret
suae
Oeconomiae
quotidianam
stragem?
Confusionem
cor¬
ruptionis
&
alienationis?
Quo
pacto
in
media
transmutati
cruoris
via,
ad
sperma¬
ticam
vitalemque
mucilaginem,
tam
ordi¬
naria
exorbitatione
cerebrum
deviabit,
at¬
que
digestionis
abundantis
errore
corrun¬
peretur?
An
non
enim
vel
indè
liquebat
usus
alterius,
nondumque
sciti
necessitas,
quae
non
undecunque
ex
abditis
(paritate
nempe
identitatis
substantiae
ipsius
cere¬
bri
&
digestionis
per
totum
aequabilis)
mi¬
nimisque
cellulis,
ordinato
motu,
suum
ac
proprium
alimentum
corrumpentibus,
re¬
trorsum,
eadem
vi,
qua
intraverat,
remea¬
ret,
ut
iam
in
excrementum
abiens,
intra
abacum
aduniretur?
Id
enim
si
medio
di¬
gestionis,
laborisve
metu,
contingat:
Iam
id
non
potest
non
inexcusabilem
prodere
corruptionem,
cerebro
natalem.
Vel
si
in
fine
illius
digestionis
id
accidat;
praeter
enim
heteroclitam,
eandemque
&
ordina¬
riam
tam
alienatae
digestionis
normam:
iam
quoque
cursus,
tractusque
cruoris
in
re¬
motissima,
similariaque
cerebri,
recursusque
excrementi,
à
sanguinis
relicto
residuo:
erunt
vani
prorsus
labores,
crudelis
dige¬
stio,
intolerabilis
error,
quotidianusque
at¬
que
stultus
cerebri
labos.
(8)
Si
enim
quic¬
quam
horum
sit
verum,
reor
cerebrum
mi¬
serrimam
totius
corporis
tabernam:
ma¬
iore
nimirum
alimento
egere;
intentius
molestias
atque
labores
cerebri
augeri,
quo
minor
tardior,
segniorque
est
capitis
vis,
ef¬
ficacia
&
digestio.
Quid
enim
cerebrum
eò
compulisset,
quod
dum
viliores
partes,
suum
ritè
conficiunt
alimentum,
probéque
absque
ulla
residuitate,
totum
in
aera
disper¬
gunt:
Solum
verò
miserumque
corebrum,
tam
copiosa
mucci
alluvione,
suum
alie¬
nasset,
vividumque
alimentum?
(9)
Transeo
adhuc
Catarrhorum
nugas,
depluentium
tam
largo
continuatoque
imbre
in
thora¬
cem,
totumque
corporis
habitum.
Quo
pa¬
cto
enim
constabunt
salvae
principes
pote¬
states,
quas
in
capsa
cerebri
morari
vo¬
lunt;
Dum
tantus
rumor,
confusio,
dige¬
stionisque
tam
abundans
est
diversio,
tu¬
multus
nimirum
redeuntis
mucilaginis
&
sanguinis
euntis
expressè
ad
sui
corrupte¬
lam?
At
ne
semel
hucusque
cogitatum
est,
undè
tanta
prodiret
mucci
copia:
sed
Epi¬
menidis
somnium
dormiverunt
Schorae,
velut
loto
pastae,
modò
lucellum
è
credito
Catarrho
thesaurizent.
(10)
Nec
est
enim
or¬
dinarius
muccus
è
cruore.
Idque
facilè
no¬
tare
potuissent
Scholae,
si
subscribendo
nu¬
gis
non
essent
assuetae.
Siquidem
à
magna
siti,
largus
potus
statim
in
gutture
sta¬
gnantem
parit,
loco
salivae,
muccaginem.
Sicque
gutturis
affectus
morbosi,
statim
o¬
mnem
salivam
inspissant.
Ideoque
faculta¬
tes,
quas
à
necessitatis
suae
usu,
Custodes
voco,
non
mirum
si
à
tota
harundinum
nostrarum
propagine,
naturaliter
ad
se
a¬
lium
liquorem;
praeter
cruorem
(quem
ideò
primus
laticem
voco,
&
describam
particulari
syrmate)
allicere,
suosque
in
fi¬
nes
adoptare:
(11)
non
infelicius
nimirum
quàm
renes,
à
cruore
lotium
separant,
&
ad
se
trahunt.
Lotium
enim
hic
inculco,
eo
quod
non
sit
excrementum
renum,
quasi
residuum
foret
renis
alimenti,
vel
suae
digestionis
patratus
error.
Idem
pro¬
inde
iudicium
de
mucco
fero.
(12.)
Itaque
in
Corizza,
quamdiu
malum
saevit
maximè
estque
ferocior
boreas:
eo
quoque
muccus
est
aquosior,
sub
pari
tamen
cerebri
dige¬
stione,
sensuumque
tam
internorum,
quam
externorum
valetudine.
Laudatur
igitur
spissior,
tenacior,
parcior
flaviorque
muccus
sub
finem
digestionis
(ut
ajunt.)
Tum
demum
considero,
è
pauco
cerebro
nostro
tantum
excrementi
quotidie
sequestrari
non
pos¬
se,
propter
ineptitudinem
cruoris
nutrititii.
Maximè