260
CUSTOS
ERRANS.
sequens,
id
causari
ob
stationem
intem¬
peratam.
Quae
si
occasionaliter
laedat
ce¬
rebri
digestionem:
id
erit,
vel
per
totum
cerebrum,
vel
in
inferiore
ejus
plano,
quà
frigus
ferit.
Si
per
totum
noxa
sit,
laede¬
rentur
unà
cunctae
cerebri
functiones,
imaginatio
discursus,
&c.
Quod
est
fal¬
sum.
Nam
denotaret
ambientis
superio¬
ritatem
super
spiritum,
functionum
o¬
mnium
fontem,
atque
rectorem.
Debe¬
retque
tum
muccus
fieri
&
descendere
à
cunctis
intimis,
connexis,
minimisque
cerebri
particulis,
&
non
tantum
ab
iis,
quae
immediatè
ab
intrante
quatiantur
aere.
(4)
Unde
liquet;
muccum
esse
dum¬
taxat
excrementum
infernarum
partium
cerebri,
degeneratum
ex
totalitate
ali¬
menti,
priusquam
aleret.
Non
autem
esse
excrementum,
digestionis
ultimae
superstes,
quod
roris
modo,
per
minima
dispergi
in
partes
solidas
asserunt.
Nam
&
hoc,
à
cerebro
non
minus,
quam
à
toto,
aequaliter
vapore
tenus
exhalat.
Si
ergo
muccus
naturaliter
à
causis
occasionali¬
bus
externis
&
noxiis
tempestatibus
sus¬
citetur,
habeatque
causam
sui
effectivam
circa
planum
cerebri,
qua
via
aerem
attin¬
git.
Non
autem
à
frigore.
Id
namque
so¬
naret,
cerebrum
victum,
superatum,
ejus¬
que
potestates
velut
extinctas:
ergo
con¬
vertitur
materia
mucci
(quam
laticis,
si¬
mulque
alimenti
docebo
suo
loco)
ob
bo¬
num
&
ordinarium
finem.
Quae
materiae
illius
conversio,
cum
naturalis
sit,
obten¬
ditur,
tanquam
lorica,
parti
à
frigore
per¬
culsae.
(5)
Cumque
materia
sit
vitiata,
per
aeris
iniuriam,
non
sanè
adhaeret:
verum
ut
continua
aquae
gutta
stillat.
Hanc
ergo
potestatem,
mucci
effectricem,
custodem
voco.
Quod
sic
iam
supposuisse,
sat
esto.
Porro
excrementa
alvi,
&
vesicae,
sunt
to¬
tius,
&
partium
quibus
fiunt
&
gliscunt,
superfluitates
quidem,
ab
intrò
sui
super¬
fluae,
atque
inutiles.
Sudor
vero
&
insensile
effluvium,
sunt
recrementa,
iam
ultima
di¬
gestione
facta,
expulsaque
post
extremam
fanium
suorum
defunctionem.
At
muc¬
cus,
est
generis
neutrius.
(6)
Fit
enim
à
custo¬
de
tantum;
lacessito
quidem:
sed
qui
par¬
tem
ut
defendat
&
obliniat,
crudiorem
la¬
ticem
&
simul
cruorem
sic
commutat:
est¬
que
ejusdem
illa
commutatio
planè
natu¬
ralis,
ad
bonum
finem
ordinata,
quamdiu
à
benè
constituto
custode
oriunda.
Equi¬
dem
magnopere
saltem
demiror
Schola¬
rum
per
tot
secula
somnolentiam.
Quod
quia
cernerent
muccum
stillare
per
nares,
idcircò
repente
statuto
indubio
decreve¬
rint:
eundem
nil
aliud,
praeter
cerebri
ex¬
crementum
esse.
Imò
quicquid
per
screa¬
tum,
tussimque
extruditur
(quia
colorum
paritas
oculos
illarum
falleret)
dictarunt,
nil
nisi
deciduum
cerebri
excrementum.
Nec
enim
semel
obiter
inquisiverunt:
Si
sit
excrementum
cerebri:
ergò
debet
esse
residuum
ultimae
digestionis.
Quando
sci¬
licet
sanguis,
postquam
factus
est
humor
alimentarius,
distributusque
roris
more,
per
aequalem
cerebri
massam:
ibidem
non
qui¬
dem
consumeretur,
iam
prius
licet
assimi¬
latus
substantiae
cerebri,
ac
per
insensilem
transpiratum,
absque
omni
sui
residuo
ex¬
pulsus
per
poros
abiret:
Sed
labe
prorsus
heteroclita,
postquam
muccilaginis
sper¬
maticae
(iisdem
nempe
nutrimur,
quibus
constamus)
sortem
induisset,
quasi
revoca¬
tus
muccus,
è
longinquis
heterogeneitatis
anfractibus,
collectusque
tandem
in
aba¬
cum
propè
nares
expelleretur.
Etenim
qui
tantoperè
de
usibus
partium,
sibi
oda¬
xismum
beneplaciti
risus
concitarunt,
ne
semel
quidem
attigerunt,
quae
tanti
abu¬
sus
causa,
in
hac
digestione
esset.
Quo¬
niam
si
excrementum
sit
superflua
pars
di¬
gestionis:
(7)
Cur
senex,
plus
sanguinis
(quia
plus
excrementi
emungit)
quam
dum
esset
juvenis,
consumeret
in
suo
cerebro:
Ergo¬
nè
sanguis
iam
semicoctus,
ac
vitalis,
in
si¬
milarem
spermatis
substantiam,
tum
de¬
mum
corrumpitur?
Indeque
revocatus
à
dissitis,
undecunque
cerebri,
minimisque
re¬
liquiarum
atomis
colligitur?
Itanè
haec
quotidie
in
sanis
peraguntur?
estque
aliena¬
ta
sanguinis
corruptio,
simul
cum
sanitatis
frui¬