294
A
SEDE
ANIMAE
(1)
PEr
saepè
Os
stomachi
non
fert
manum
adpositam,
licet
co¬
stis
utrimque
innisam,
certo
indicio,
ibidem
subesse
sen¬
sum
acutissimum
ac
praeci¬
sum,
qui
alioqui
magis
in
digitorum
ex¬
tremis,
ad
distinguendum
palpabilia
re¬
quiri
videbatur.
At
non
posse
pati
incu¬
bantem
manum,
utut
grato
tepore
ob¬
viam,
neque
suo
pondere
gravantem:
id¬
ipsum
prodit
vitam
ibidem
omnis
sensa¬
tionis
fontem:
qui
tamen
ut
primariò
se
sic
affectum
accusat:
ita
quoque
palam
facit,
se
esse
animam
sensitivam,
prima¬
riò
nocivis
obviam,
menti
immortali
obvolutam.
(2)
Sed
ecce
ad
Scholas
retro¬
spicio,
quae
incoactae
fatentur
Orificii
stomachi
teneritudinem,
sive
nimis
acu¬
tum,
accuratum,
ac
praecisum
sensum,
causare
omnem
paenè
animi
syncopem.
Haecque
sic
ajunt,
nec
interim
ad
sua
se¬
se
reflectunt
axiomata,
de
Corde
stabi¬
lita,
nec
considerant
quod
acutus
ille
sen¬
sus,
sic
ab
illis
nuncupatus,
nil
aliud
ar¬
guat,
praeter
vitalem
promtitudinem:
non
autem
quod
uni
magis,
quam
alte¬
ri,
plures
vel
magis
aperti
nervi,
contige¬
rint.
Non
interim
semel
considerarunt,
vitam,
sive
animam
illa
sede
hospitari.
Nolentes
in
sacco,
vel
membrana,
ani¬
mam
speculari:
eamque
potius
in
au¬
rium
cordis
follibus,
desideve
cerebro,
depositam
credere
maluere.
Etenim
etsi
manus
vinctas
traderent,
dum
animad¬
verterent
in
membrana
uteri,
vires
to¬
tum
turbantes,
aut
consternantes:
non¬
dum
tamen
Scholis
datum
est,
privile¬
gium
intuendi
&
fatendi,
pariter
id
sto¬
macho
concessum
esse.
(3)
Multorum
qui¬
dem
querelis,
compellebantur
stulta
Ve¬
nere
lascivientium:
quod
serotino
ulu¬
latu
se
oppressos,
anxiatosque
circa
os
stomachi
plangerent.
At
non
proin
Scho¬
lae
revocarunt
in
dubium,
ethnicorum
tradita,
nec
saltem
obiter
compunctae
ambigere
ratum
duxere:
An
fortè
ibi¬
dem
vitalis
initii
lumen,
sive
introitus
esset,
qui
primariò
lacessentibus
causis
affectus,
primus
sentiret
sui
incommo¬
da.
Neque
enim
decernitur
mandatum,
nisi
ex
aula:
ut
neque
vitae
potestas
de¬
legatur,
quàm
à
vita
praeside,
id
est,
ani¬
ma.
Quippe
exin
primò
manifestatur,
quod
nisi
character
ab
anima
sensitiva
concessus,
imprimatur
semini:
idipsum
sterile
sit
permansurum,
ac
monstrosum.
Non
secus
atque
Peponis
flos,
cui
à
ter¬
go
exiguus
pepo
non
cernitur
adnatus.
Igitur
si
anima
hospitaliter
sedeat,
unde
semina
originaliter
suae
secunditatis
characterem
mutuant.
Potestates
tam
vi¬
tales,
quàm
propagativas,
ibidem
quoque
latere,
est
indubium.
(4)
Atque
insuper,
quod
animae
sensitivae
ista
sedes,
nedum
mode¬
retur
stomachi
digestivam
facultatem,
&
ad
hoc
suscitet
fermenti
stomachici
ano¬
nymam
aciditatem,
eamque
sinat
sibi
iuxta
legum
naturae
vigorem
praecidi,
&
termino
accurtari.
Verum,
ipsa
vita
sto¬
machi
praesidet
cunctis
totius
digestioni¬
bus,
utcunque
in
abditas
vel
etiam
remo¬
tas
latebras
dispersis.
Id
nimirum
ani¬
mae,
singulari
radiatione,
vitaeque
suae
vel¬
ut
participatione,
est
proprium,
tanquam
si
solo
nudoque
nutu,
atque
Duumvira¬
tus
mandato,
quoquoversus
obedien¬
tiam,
&
à
quovis
sibi
deberi
cogeret.
Vn¬
dè
pariter
sequitur,
eundem
vigorem
vi¬
talem
dilatari
quoquoversus:
erroneo¬
que
ductu,
ejusdem
quoque
exorbitatio¬
nes
transplantari
morbificè,
usque
ad
ulti¬
mos
digitos.
(5)
Ita
nimirum
hostile
illud
acidum,
quod
licet
stomacho
sit
gratum,
imò
&
peraequè
requisitum:
iam
tamen
in
fundis
alienis
evadat
inimicum.
Neque
e¬
nim
eminus
mutuanda
est
probatio
hosti¬
litatis
illius.
Siquidem
in
canicularibus
sat
obvium,
carnes,
statim
atque
corruptionis
initae
lumen
subintrarunt;
iuscula
acida
da¬
re
&
colore
insueto
tincta.
(6)
Ergo
delato
ho¬
spite
peregrino
stomachi,
per
vitale
initi¬
um,
ad
agrum
peregrinum,
sequitur
eo
ipso
statim
aliquis
defectus
peregrinus:
qui
sui
praesentiam,
plerumque
etiam
statim
prodit.
Morbus