390
PLEURA
FURENS.
1.
PLeuritis
Scholarum.
2.
Errores
definitionis
&
obliviones
sui.
3.
Obmissiones
aliquot
somno¬
lentae.
4.
An
pondus
pituitae
decidentis,
pleuram
à
costis
avellat.
5.
Aliquot
crassiores
obmissiones.
6.
Vena
azygos,
non
spectat
pleuritidis
essentiam.
7.
Re¬
vulsionis
ac
derivationis
vana
spes.
8.
Quorsum
con¬
ducat
phlebotomia
in
Pleuritide.
9.
Deceptae
Scholae
per
Artificialia.
10.
Causae
morbosae
ambae,
manent
in
suis
effectibus.
I1.
Paracelsi
inaduertentiae
ali¬
quot.
12.
Scholarum
incuria.
13.
Authoris
conside¬
natio
in
Pleuritide
per
exemplum
explicata.
14.
Aci¬
ditatis
contemplatio
in
terminis
Pleuritidis.
15.
Pro¬
batio.
16.
Phlebotomiae
vanitas.
17.
Requisita
in
remedio.
18.
Acor
probatur
in
pleuritide.
19.
Quo¬
modo
avellatur
Pleura
à
Costis.
20.
Unde
pulmonia.
21.
Evulsa
spina,
locus
saepe
fit
spinosus.
22.
Vnde
Pleuritis.
23.
Culina
Pleurae,
ubi.
24.
Naturae
poe¬
nitentia
in
Pleuritide.
25.
Veteres
hysteron
proteron
aliquid
de
dolore
pleuritidis
dixere.
26.
Dysenteria
ut
se
separet
à
Pleuritide.
27.
Peripneumonia,
&
vo¬
mica,
in
quo
distent
à
Pleuritide.
28.
Quid
agat
Cly¬
ster
in
dysenteria.
29.
Notatur
Eclegmatum
usus.
30.
Scholae
ubiquè
circa
curam
palliatiuam
morbo¬
rum
occupatae.
31.
Medentum
atrox
incuria.
32.
Remedia
torta
in
Pleuritide.
33.
Notabilia
circa
dys¬
enteriam
absurda.
34.
Cur
Clyster
Dysenteriae
sit
nocuns.
35.
Observationes
Authoris
pleuritici.
36.
Venae
sectio
tempestiva,
quomodo
à
procrastinata
dif¬
ferat.
(1)
Pleuritis
inter
defluxiones,
sive
Catarrhos
à
Scholis
numeratur,
eamque
defi¬
niunt
cruentum
apostema;
in
quo
pleura,
sive
succin¬
gens
costas
membrana,
à
costis
avellitur,
cùm
febri
continua,
&
dolore
loci.
Apo¬
stema,
est
genus
definiti.
Adeoque,
quae
sempor
morbum
definiunt
diathesin,
&
inter
qualitates
ponunt:
(2)
iam
pleuritidis
productum,
sive
effectus,
ad
deflui
Catar¬
rhi
positionem
consequentes,
morbum
censent;:
interque
substantias
locum
pa¬
rant.
(3)
Non
autem
amplius
inter
Intempe¬
riem,
diathesin,
&
actionis
laesionem:
ve¬
rùm
iam
materiale
productum
&
aposte¬
ma
asserunt.
Incertum
denique
relin¬
quunt,
an
phlegmati
catarrhone
salso,
an¬
verò
cruori
isthuc
expulso,
pleuritidem
adscribant.
Ac
ne
minimum
quoque
ex¬
plicant,
quae
sit
illa
furiosa
dispositio,
quae
sua
thymosi
divellit
pleuram
à
costis.
At¬
tamen
ista
thymosis
est
natura
&
motu
prior
defluo
Catarrho;
&
Catarrhus,
prior
ista
divulsione;
eaque
divulsio
prae¬
cedit
Apostema.
(4)
Effectum
itaque
defi¬
niunt,
putant
quoque
Catarrhum
deflu¬
um,
suo
pituitae
salsae
pondere,
actualiter
pleuram
à
costis
avellere.
Delinquunt
praeterea
Scholae,
Quod
in
pleuritide
ne¬
quicquam
pro
pituitoso
Catarrho
reme¬
dii
decernunt,
ut
etiam
laceratae
iam
pleurae
obliviscuntur:
quippè
solis
ex¬
pectorationibus
per
saccharatos
illinctus
provident.
Equidem
sat
cernunt
Pleuri¬
tidem
morbum
esse
repentinum,
cui
pi¬
tuitae
salsedo
non
potuit
eminus
corro¬
sionem
in
loco
produxisse,
vel
cavitatem
fecisse,
quam
cruor
eò
decumbens
imple¬
at,
atque
ulteriùs
distendat.
Volunt
ideò
ipsum
defluens
phlegma,
solo
sui
ponde¬
re
pleuram
à
costis
avellere.
Quasi
non
deflueret
guttatim,
pondusque
defluxurae
supernè
pituitae,
iam
perpendiculariter
superincumbens,
aliquot
librarum
simul,
vim
faceret?
At
nondum
declararunt
ca¬
vitatem,
in
qua
istud
pondus
pituitae
ac¬
cumulatae
resideret.
Nam
etsi
aeger
tam¬
cerebro
vacuus
esset,
atque
est
insulsa
Scholarum
praesens
assertio,
non
posset
tamen
tanta
pituita
in
cranio,
pleuram
à
costis
lacerare.
(5)
2.
Nondum
docuerunt
vias,
quibus
è
capite
continuitas
in
trans¬
itu
Catarrhi
esset
à
Cerebro
ad
intercosta¬
lem
membranam,
multoque
minùs,
qui¬
suo
eminus
pondere
id
praestaret.
3.
Nec
etiam
istum
Avulsorem
adhuc
denomi¬
narunt
tamque
potentem
laceratorem,
qui
pleuram,
costis
pertinaci,
multaque
undique
fibra
adnatam,
avellat.
Vel
qui
aquam
in
ventrem
hydropicum,
instar
tympani
tendat.
Nec
tandem
ostendunt,
cur
iste
Catarrhus
depluat,
ad
destina¬
tum