402
TRIA
PRIMA
CHYM.
PRINC.
NEQUE
EORUNDEM
enim
aqua
pluvia,
quae
modo
decidit
su¬
perne,
subtilior
est,
quam
quae
initio
crea¬
tionis
pluit.
Quod
si
aqueum
aliquid
no¬
stro
exhalaret
tepore,
&
somniatis
rediti¬
bus
acrimoniam
nansciceretur,
ea
non
es¬
set
subtiliationis
Mercurii,
sed
adjuncti
culpa.
(24)
Demiror
sanè;
quod
tantus
Chy¬
micus
ignoraverit,
quod
cruor
non
circu¬
letur,
nec
subtiliationum
circulos
ferat
in
nobis,
quodque
non
supra
Lunae
cursum
unicum
in
nobis
perseveret,
quodque
id¬
eo
mulier
persoivat
effoeti
cruoris
vecti¬
gal.
Quippe
quae
plurimo
cruore
abunda¬
re
debebat,
tam
ad
foetus
augmentum,
quam
lactis
suctum.
(25)
Ut
autem
Paracel¬
sus
figmentum
suum
melius
obumbraret,
supponit
unum
ex
tribus
primis
separa¬
tum,
illicò
ex
natura
microcosmica
assu¬
mere
actualitatem
in
fortuito
alicujus,
&
unius
entis
de
infinitis,
quorum
myria¬
dum
semina,
in
unum
collecta,
contine¬
bat;
ideoque
propter
monstrosam
&
per¬
egrinam
nativitatem,
hostile
nobis
eo
ipso
esse,
&
morborum
causam
fieri.
Ad¬
eoque
ad
minimum
decuplo
plures
mor¬
bos
in
nobis
possibiles,
quam
sint
spe¬
cies
earum
in
animalibus,
plantis,
mi¬
neralibus
atque
stellis,
nimirum
totidem,
quot
sunt
species
salium,
sulfurum,
at¬
que
mercuriorum,
illorumque
compli¬
catorum
in
natura.
Edicto
insuper
ca¬
vens,
ne
quis
se
temere
ad
medendum
ingerat,
qui
non
sigillatim,
certò,
pro¬
prie,
atque
distinctim,
cuncta
intime
&
extimę
noverit,
per
causas,
essentias,
species,
proprietates,
proportiones,
alteri¬
tates,
atque
defectus.
(26)
Ut
quisque
credat,
se
Paracelsum,
qui
haec
docet,
sigillatim
haec
quoque
uni
versa
sic
novisse.
Praeter
ea
vult
nos
microcosmum
ad
amussim
re¬
ferre,
atque
ideò
tria
corporis
nostri
ini¬
tia
totidem
morbis
morbos
parere,
quot
sunt
creatorum
entium
species.
Praecipi¬
tat
namque
medendi
scientiam
&
Tyro¬
nes,
in
millenas
confusiones,
obscurita¬
tes,
ignorantias,
&
impossibilitates,
unam
tantùm
ob
culpam,
ut
videatur
scilicet
omnium
gnarus,
&
somnia
sua
putentur
vera.
(27)
Cognovit
quidem
facile,
Schola¬
rum
medicinam
inniti
falsis
fundamentis;
neque
enim
ideo
difficile
sibi
fore,
ratus
est,
funditus
Scholas
evertere.
Quocirca
nomen
Monarchae
in
medendo
sibi
medi¬
tatus
est:
sed
cum
ad
destructionem
faci¬
lem
viam
putaret,
ad
aedificationem
sal¬
tem
tanti
principatus,
sibi
defuere
vires
in
tanto
idiotismo.
Tria
ergo
initia
pro¬
pterea
in
morbos
introduxit.
Ita
est.
In¬
veniuntur
quidem
illa
tria
in
multis
cor¬
poribus:
(28)
aut
(ut
distinctius
loquar)
sal¬
tem
è
multis
separantur
tria:
sed
virum
delusit
ab
surditas
quaedam
inconsiderati
ausus,
quia
non
consideravit
rei
impossi¬
bilitatem
pro
morbis.
Eo
quod
nuspiam,
sive
in
nobis,
sive
alibi,
sint
separata,
vel
se¬
parabilia
illa;
nisi
cum
integri
corruptio¬
ne,
&
quidem
per
ignem.
Quorum
tamen
sequestratam
oeconomiam
morbos
parere
nobis
censuit.
(29)
Quippe
primorum
essen¬
tiae
connectuntur
in
nobis,
per
vitam
me¬
diam
eorundem,
cujus
attamen
sub
domi¬
nio
coërcentur,
manentque
semper,
id
quod
sunt.
(30)
Inprimis
enim
sal
ipsum
fe,
fellit,
ut
insulsus
fieret,
eo
quod
suum
conceptum
Paracelso
confirmaret,
in
lo¬
tio,
sudore,
&
lachrymis.
Nil
attendens,
istum
salem
non
esse
ex
tribus
primis
no¬
stri
corporis:
sed
merum
excrementum,
transmutatorum
ciborum
ac
potuum.
Hinc
itaque
erectus
in
credulitatem,
pu¬
tando
est
abductus
in
errores.
Adverte¬
rat
enim,
vulnus
male
medicatum
funde¬
re
aquam
salsam,
proprium
corporis
lati¬
cem,
sale
alieno
impraegnatum,
vel
ipsum
cruorem
per
sui
totum
degenerare,
ut
in
ulcere,
Hydrope,
etc.
atque
hinc
copio¬
sam
messem
ulcerum,
&
morborum,
pro
sale
collegit,
quem
deceptus
existimavit
unum
esse
ex
tribus,
&
non
totum
simul
cruorem,
in
salsam
aquam
conversum,
ci¬
tra
sulfuris
aut
mercurii
separationem,
per
transmutationes
erroneas.
Censuit
ita¬
que
quot
salis,
totidem
vices
mercurii,
&
pars
quoque
sulfuris
esse,
sibique
supel¬
lectilis