POTESTAS
MEDICAMINUM.
471
lis
parcas,
neve
illos
damnes
mea
de
causa.
Quia
à
manu
tua
omnia
suscipio:
&
ne¬
sciunt
quid
faciunt.
Cogitavi
tandem
mo¬
dum,
quo
omnes
tribulationes
meas
in
caput
Neronis,
&
Tiberii
meditarer
trans¬
latas.
(3)
Itaque
semel
defessus,
refectusque,
subitò
magna
consolatione,
velut
in
som¬
num
delapsus,
vidi
me
in
quadam
re¬
gia,
artificiis
humanis
superiore.
Erat
autem
ibi
excelsus
thronus,
circumcin¬
ctus
inaccessibili
spirituum
lumine.
Qui
autem
in
Throni
folio
sedebat,
vocatur
"Est".
Et
scabellum
pedum
suorum,
"Na¬
tura".
Janitor
aulae,
dicebatur
"Intellectus".
Qui
sine
loquela,
porrigebat
mihi
libel¬
lum;
ex
opaco
electio,
cuius
nomen
e¬
rat:
"Gemma
rosae
nondum
apertae."
Et
quan¬
quam
ianitor
vocem
non
daret:
scivi
tamen,
istum
libellum
mihi
devorandum.
Extendi
manum,
comedi
illum.
Erat¬
que
saporis
austeri
&
terrestris,
ut
quasi
laryngem
mihi
praecluderet;
sic
ut
in¬
genti
tarditate
laboris
illum
degluti¬
rem.
Vndè
dein
totum
mihi
caput
vi¬
sum
fuit
velut
diaphanum.
Tum
dein
alter
spiritus,
superioris
ordinis,
dedit
mihi
lagenam,
in
qua
erat
unius
ver¬
bi,
Ignisaqua.
Nomen
prorsus
simplex,
singulare,
indeclinabile,
inseparabile,
immutabile,
&
immortale.
Nescivi
autem,
quid
mihi
negotii
esset
cum
eo.
Nec
aliquid
de
eo
desuper
audivi,
&
prae
pavore
magnitudinis,
fauces
mihi
praecludebantur,
ac
vox
faucibus
hae¬
sit.
Tandem
iusta
veneratione,
ante
thronum
peracta,
conatus
sum
multi
pliciter
experiri,
quidnam
lagena
con¬
tineret.
Ecce
prae
foribus
aulae
erat
Py¬
rotechnia,
anus
alacris
clavigera,
quae
seras
non
aperiebat
foris,
nisi
intus
ja¬
nitor
priùs
pessulum
subduxisset.
Quod
non
tentabat,
nisi
signo,
à
Throni
lu¬
mine
sibi
dato.
Pulsantibus
{sic]
autem
ad
fores
respondebat,
tacente
clavigera,
ianitor:
"Nescio
vos".
Qui
verò
per
can¬
cellos
fenestrarum
inspicere
tentabant;
à
tenebris
percussi,
decidebant
dein
vesani,
plures
circum
oberrabant,
ma¬
gna
pollicentes,
fine
basi.
Steti
dudum
silens,
mox
deduxit
me
manus
(cujus
reliquum
de
corpore
non
videbam)
ad
hortum
amoenum.
Ubi
repentè
me
ado¬
riebantur
omnia
simplicia,
tanquam
per
se
quodlibet
esset
singulare.
(4)
In
quo
insultu,
sentiebam
universa
mundi
sim¬
plicia,
non
quidem
quasi
qualitates
il¬
lorum
agerent
in
me
(non
enim
unus
satisfuissem
omnibus
tolerandis)
velut
illorum
obiectum:
sed
singula
in
me,
tanquam
theatro,
videbantur
suas
reprae¬
sentare
scenas.
Atque
utinam
illas
be¬
nè
calamo
explicem:
Sensi
inprimis
o¬
mnia
calida,
frigida,
humida,
&
sicca,
tan¬
quam
qualitates
momentaneas,
rebus
constitutis
supervenientes,
instar
colo¬
rum.
Quae
autem
nos
calefaciunt,
refri¬
gerant,
humectant,
vel
exsiccant,
sensi
id
non
quidem
contingere
ratione
exces¬
sus
illarum
qualitatum,
quarum
sortie¬
bantur
nomina:
sed
respectu
appropria¬
tionis
obiecti.
Hactenus
enim
cadaver
humanum,
languida
morte
extinctum,
etsi
juxta
ignem
violenter
intepesceret,
tamen
tactui
videtur
esse
frigidissimum,
adeo
ut
manus
vix
queat
inde
dudum
post
recalescere.
Idque
sanè
non
fit,
ge¬
nerata
in
nobis
qualitate,
quae
frigus
no¬
minatur:
quae
scilicet
sui
contemplatio¬
ne,
nostrum
calorem
totidem
punctis
superet,
ut
tanti
frigoris
excessum
im¬
primat:
sed
potius,
eò
quod
vitalis
spi¬
ritus,
cadaver
pertimescens,
à
manu
recedat.
Pariter
namque
Camphora,
piperis
saporem
gerens,
&
Opium
ama¬
rum,
refrigerare
dicuntur.
Quatenus
Archeum
subigunt,
aut
fugant.
Quo
pacto
etiam
Blas
febrile,
idem
nume¬
ro
frigus
primò,
ac
dein
calorem,
in
Archeo
suscitat.
Sensi
itaque,
quod
ca¬
lida
à
primi
gradus
momento,
in
E¬
scharaticum
usque,
non
inurant
nostrae
temperiei,
caloris
excessum:
producen¬
do
scilicet
in
nobis
sui
caloris
superemi¬
nentiam:
sed
salium
acutorum
ministerio
nostrum