484
PRAEFATIO.
(1)
Deliberavi
in
beneplacito
di¬
vino
palam
facere,
quod
hactenus
coram
mundo,
&
potissimum
in
Scholis,
oc¬
cultae
fuerint
morborum
causae,
quidditatum
illorum
cognitio
at¬
que
remedium.
Scilicet
à
tot
seculis,
ho¬
minumque
indiciis,
nondum
penetratam
morborum
essentiam.
(2)
Dolui
quidem
sa¬
nè,
atque
insigniter,
veram
hanc
esse
prae¬
teritorum,
atque
praesentis
seculi
insci¬
tiam,
adeoque
eam
per
me
inutilem
se¬
nem
detegi
debuisse.
Piguit
me
seriò
quod
tam
pro
vita
propria,
quàm
proxi¬
morum,
fuerint
incurii,
solique
lucro
vi¬
derentur
studuisse
Medici,
(3)
nisi
illa
esset
divini
Numinis
ordinatio,
quod
quam¬
diu
Scholae
adhaererent
doctrinis
pagani¬
cis,
etiam
perseverarent
in
praefatis
tene¬
bris:
donec
tandem
sub
plenitudine
tem¬
porum,
esset
aliquis,
qui
morborum
essen¬
tiam
&
quidditatem)
proximis
aperiret:
&
quidem
coram
ipsis
Medendi
Cathedris,
ut
nimirum
tanquam
in
fonte,
abactis
er¬
roribus
Ethnicismi,
luceat
veritas
post¬
hac,
&
resipiscant,
quotquot
pertinacia
o¬
culos
non
clausisset.
(4)
Rem
profectò
toti
mundo,
nostraeque
posteritati
propono
novam,
atque
planè
admirandam.
Et
ab
utinam
solus
ego,
qui
primus
haec
patefa¬
cio,
proinde
contumelias
in
me
contra¬
ham,
&
sustineam,
nec
patiatur
vita
&
sa¬
nitas
proximi.
Nam
lubens
subticuissem,
nec
meum
talentum
propalassem,
nisi
hoc
unicum
scirem
datum,
pro
vita
proximi.
(5)
Dumque
adhuc
rei
magnitudinem
penes
me
contemplor,
in
tot
seculorum
conse¬
cutione,
&
fatali
ignorantia,
ac
continuata¬
corporis
ignavia,
sive
negligentia,
in
re
in¬
quam,
tanti
momenti,
quanti
est
vita
hu¬
mana:
non
possum
non
prae
stupore
mul¬
toties
retrospicere,
calamum
reponere,
ac
de
mea
temeritatis
fallacia
addubitare.
Quod
nimirum
in
ipsis
Academiis,
qui¬
bus
recentia,
ferventiora,
ac
nondum
lu¬
cro
deturpata
exercitantur
ingenia,
ad¬
huc
prorsus
ignoretur
morbus,
adaequa¬
tum
scilicet
facultatis
medicae
obiectum,
obiectum
inquam
tot
lectionum
à
Princi¬
pibus
fundatarum.
(6)
Sanè
prorsus
addubi¬
tassem
de
mea
temeritate,
nisi
is
qui
dat
talentum
ejusmodi,
esset
intus
dispensa¬
tor
ejusdem,
daretque
claritatem
supra
omnem
demonstrationem,
&
erroris
for¬
midinem.
Durum
fuisset
alioqui
mihi¬
metipsi
persuadere,
ac
credere,
nisi
majo¬
ris
tituli
authoritate
&
securitate
com¬
pulsus
intus,
me
debuissem
omnium
cen¬
suris
fidenter
obiicere.
(7.)
Erit
enim
primùm
incredibile,
apud
viros
sagaces
quod
do¬
ceo,
si
me
ad
tribunal
tot
seculorum
stete¬
rint,
qui
lubens
me
inidoneum
fateor
ad
tantum
luminis
apicem
attingere,
nisi
mecum
vivacius
gnari
contemplentur
di¬
vinae
Majestatis
solitam
superabundan¬
tiam.
Nemo
namque
lucidius
cognoscet
honorem
Dei,
in
hoc
casu,
ac
praesens
do¬
num
venire
gratuito
à
Patre
luminum,
nisi
in
abiecta
parvitate,
&
ignorantia
mea,
cernant
consuetam
orbitam
Deo
es¬
se,
quod
parvulis
revelet,
quae
majoribus
mundi
denegavit
ordinario.
Unam
scili¬
cet
ob
culpam:
quod
continuato
errore,
sese
omnes,
in
placita
paganorum
demer¬
serint
usque.
(8)
Sagaces
enim
hinc
discers.
nent,
primùm,
non
in
me,
tanquam
in
ho¬
minem,
eundum.
Tum
demum
pondera¬
bunt
suo
judicio,
rationes
scholasticas,
meo
sinu
depromtas.
Vndè
tandem
ipsi
tanquam
ducti
per
principia,
ac
theore¬
mata
naturae,
ad
longè
sublimiora,
&
cla¬
riora
medendi
initia
sponte
festinabunt,
quorsum
judicii
mei
teneritudo
ascen¬
dere
non
potuit.
(9)
Enimvero
moneo,
hor¬
torque
Sapientes
hujus
mundi,
quod
er¬
rores
&
inscitiae
medentum,
non
se
mihi
paulatim
aperuerint,
ac
sensim
intrarint
in
animam
meam;
ita
quod
unum
ante
aliud
conceperim,
aut
meditatus
sim.
Ni¬
mirum
quod
primùm
considerarem
Scho¬
las
deceptas,
circa
mistionum
elementa¬
riarum
congressum,
temperiem,
comple¬
xiones,
morbosasque
distemperaturas,
in¬
de
verò
provolutus
essem,
circa
errores
Catar¬