554
ORTIS
IMAGINIS
cesse
est
luminares
aspectus,
praeter
lu¬
men
momentaneum,
deposuisse
in
aere
ideam
Blas,
operantem,
usque
in
sui
con¬
sumtionem,
temporum
irregulares
regu¬
las,
repagula,
obices,
calcaria
&
periodum.
Est
ergo
ejusmodi
imago
de
natura
lumi¬
nis,
ut
stato
tempore
operetur:
nam
alio¬
qui
multorum
annorum
cursu
vix
ad
nos
pertingeret,
nisi
de
natura
luminis
esset.
Itaque
sicut
plantis
inest
vis
suscitativa
imaginis
seminalis,
ad
prolificandum:
sic
&
Astris
vis
est
fabricandi
ideam
motivi¬
luminis,
quae
est
inchoativum
motus
ini¬
tium,
faciens
quicquid
sibi
in
exsecutio¬
nem
est
demandatum.
(7)
Archeus
autem
noster,
sive
habeat
vim
terrae,
vel
Astris
similem,
perinde
est,
modò
intelligamus
ipsi
proprium
esse,
Blas
tempestuosum
in
nobis
excitandi,
post
inobedientiam
Pro¬
toplasti.
Sive
illi
ejusmodi
proprietas
à
peccato
inoleverit,
vel
demùm
illa,
pro¬
prio
nutu,
adspectuque
suae
perturbatio¬
nis
de
novo
suscitet,
perinde
&
sat
est.
Modo
agnoscamus,
quod
omnis
vis,
tam
regularis
vitae,
quàm
inordinati
regimi¬
nis,
non
nisi
ex
initio
hoc
vitali
promanet.
(8)
Suntque
idcirco
omnes
morbi,
horumque
typi,
conceptus
quidam
depicti,
ab
invisi¬
bili
hoc
Rectore,
ad
perpetrandas
nostra¬
rum
calamitatum
procellas.
In
aethere
er¬
go
Archei
depinguntur
ideae
aspectua¬
les,
tam
ex
profunditate
stellati
Coeli
ipsius
animae,
quàm
ex
erronibus
septem
viscerum
insitis
spiritibus
formatae.
Sic
enim
pavor
Pestis,
Pestem
creat.
Pavor
subitaneus
mortis,
saepè
podagram
ne¬
cuit.
(9)
Pavor
item
amissi,
vel
amittendi
ho¬
noris,
si
per
diem
unum
duraverit,
Epile
psiam
fecit
subinde.
Tristitia
paupertatis
insaniam
adduxit:
aliis
verò
Scrophulas
peperit.
Maniaci
omnes
plerumque
è
su¬
perbia
devoluti
sunt.
Et
sapiens
testatur:
quod
tristitia
vitam
hominis,
ut
vermis
vestes,
rodat.
Tristitia
autem
est
tristis
co¬
gitatio:
haec
autem
est
nonens,
quia
ens
mentale.
Quod
quia
nonens,
nullam
ideo
ex
se
agendi
potentiam
habet.
(10)
Ergo
cogi¬
tatio
tristis,
parit
ideam
activam,
fitque
hoc
aliquid
ex
nihilo,
non
secus
atque
in
prae¬
gnante
perturbatio
monstrum
parit,
&
foetum
humanum,
in
belluinam
transmu¬
tat.
Eo
quod
imaginativae
potestati
sit
vernaculum,
imagines
condere,
tam
in
mentalibus,
quàm
Archealibus.
Tristitia
igitur,
quae
est
lenta
perturbatio,
parit
ideam,
quae
vitam
consumit,
roditque:
eo
quod
ejusmodi
idea,
pro
sui
materia,
ha¬
beat
auram
vitalem
Archei
degenerem:
quae
idcirco
praetendit
residuum
Archei,
sui
similitudine
pervertere.
Haecque
aura
degener
in
duumviratu
corrumpitur.
Id¬
eoque
mox
à
tristitia,
continua
sunt
suspi¬
ria.
Haecque
sic
accidunt
viribus
phanta¬
siae
tristis.
Idem
quoque
contingit
in
po¬
testate
phantasiae
propriae
Archei,
sive
in¬
flui,
sive
insiti:
quorum
uterque
(pro
ut
de
tumulo
Pestis
alibi)
phantasiae
imagi¬
nes
potentissimas
condit.
(11)
Quapropter
duplicis
Archei,
duplex
quoque
Archea¬
lis
idea
morbifica,
morbum
transientem
à
Chronico
distinguit.
Quapropter
qui
posthac
ritè
attendent,
reperturi
sunt
o¬
mnem
animae
perturbationem,
quae
for¬
tis
est,
diuturna,
nec
descendit
emanatio¬
ne
extra
Archeum
viscerum,
dicatorum
muniis
phantasticis,
sive
extra
duumvira¬
tum,
parere
amentiam
diversam,
sive
di¬
stinctam,
per
idearum
varietates.
Reperi¬
eut
similiter
simplicia,
tam
intus
degene¬
rata,
quàm
forinsecus
assumta,
modò
i¬
psum
Archeum
forinsecus
affectent.
Du¬
umviratus
parere
parem
Amentiae
Ide¬
am.
Quod
manifestum
fit
in
Rabidi
le¬
vissimo
contagio.
Quales
etiam
morbi¬
concentrati
in
membris
vitalibus,
collo¬
quentibus
cum
Astris,
unde
Robur
inae¬
quale,
Tortura
noctis,
haereditarii,
repe¬
tentesque
periodicè,
cernuntur
prom¬
tuarium
invisibile
intus
habere,
princi¬
piumque
inchoativum
tragoediae,
undè
pro
maturitatum,
vel
apogaeae
excentrici¬
tatis,
jussu,
repetuntur
Ideae,
tot
procel¬
larum