592
BUTLER.
Morbi
omnes
sanantur
unico
remedio,
unctione
scilicet,
vel
linguae
attactu,
sive
solo
gustatu.
Eo
quòd
lingua
sit
similis
a¬
pertae
pelli,
potissimùm,
si
mox
succedens
saliva
deglutiatur.
Quod
autem
tanta
hu¬
ius
remedii
sit
potestas,
non
solum
à
ve¬
nenis,
adeóque
à
similitudine
pestilentis
aurae
demonstrandum:
sed
quod
quia
longè
potentius
debeat
esse
remedium,
o¬
mni
malo,
si
illud
superare
debeat,
&
qui¬
dem
velociter,
adeóque
sigillum
divinae
Bonitatis
aliquatenus
exprimere
debeat.
Quamobrem
ex
indicatione
ipsius
Philo¬
sophiae
statim
conjeci,
istud
remedium
inprimis
requirere,
ut
sit
corpus
semel
resuscitatum,
semelque
destructum,
ac
deinde
quasi
à
resurrectione
quodammo¬
do
glorificatum.
Adeóque
nec
sit
am¬
plius
deinceps
inquinabile
à
sublimariis
vitiis,
atque
maleficiis.
Hinc
sequitur,
quod
ideo
debeat
millecuplo
quolibet
ve¬
neno
pestilenti
esse
potentius,
&
opera¬
tivum
absolutiori
modo.
Cum
venenum
Pestis
sit
simplex,
sedeatque
in
aura
cor¬
porali.
Venenum
enim
pestilens
confer¬
mentatur
quidem
familiarius,
propter
symbolum
humanum,
sed
non
est
proinde
potentius
virus.
Virus
namque
producit
quidem
virus,
iuxta
prioris
veneni
nor¬
mam,
atque
fermentum:
sed
nequit
su¬
pra
se
exaltare
potentiam
sui
producti.
Ast
in
remedio
resurgente
à
morte,
bene¬
fica
sui
simplicis
bonitas
adaugetur
in
millecuplum,
tenuique
contactus
odore
diffunditur,
dilataturque
in
medium,
sta¬
timque
in
obiectum
Archeum
imperat.
Vt
scilicet
iuxta
pacem
atque
virtutem
se
componat.
Sic
nempe
introducit
arca¬
num,
suae
potestatis
alumnum,
spes
atque
qubilus
Archei,
verè
exsistens,
vitaeque
su¬
pereminens.
Consideravi
denique,
hoc
re¬
medium
non
esse
de
monarchia
vegeta¬
bili,
utpote
quae
facilè
obnascitur,
labiles¬
que
nimium
sortitur
propagines,
quae¬
que
ideo
per
Artem
vix
renascuntur.
Vt¬
pote
quae
instar
animalium,
facilè
sub
ar¬
tista
moriuntur;
vix
tamen
à
morte
re¬
surgunt,
cum
sub
ignis
tentamine
vel
pror¬
sus
pereant,
viresque
priores
omittant:
vel
si
quasi
resurgere
videantur,
nova
ta¬
men
sunt
potius
entia,
à
priorum
ac
pa¬
rentum
orbita
omnino
seclusa.
Quicquid
autem
Paracelsus
de
quatuor
suis
Arcanis
Archidoxorum
spondet,
quod
vim
habeat
supra
elementalem,
ac
propemodum
in¬
finitam;
pro
primo,
quod
homunculum
supponit,
infandum,
&
Sodomiticum
est,
diabolicum,
&
nullâ
ratione
commemo¬
randum.
Reliqua
autem
tria
Chymica
sunt,
quibus
non
competit
promissio
ex¬
tendendi
se
in
decimam
usque
genera¬
tionem.
Ast
loquor
hoc
loco
de
pigmen¬
to,
cujus
opera
non
consummabuntur;
nec
erit
morbus,
aut
venenum
illi
resistens,
si¬
ve
ut
habet
Textus:
Non
erit
medica¬
mentum
exterminii
in
terris,
fecitque
O¬
mnipotens
sanabiles
omnes
nationes
ter¬
rae.
Penitiùs
autem
inspiciendo;
morbi
omnes,
quia
ab
Archei
fonte
manant,
ce¬
dunt
vel
propter
appensa
amuleta,
peria¬
ptaque,
vel
propter
balnea,
unguina,
em¬
plastra:
quorum
ne
minima
fit
unitio,
cum
corpore
morboso:
sed
dumtaxat
o¬
dor
offertur,
vel
si
intrò
assumantur,
di¬
gerantur
ut
pharmaca;
attamen
vel
mox
in
stomacho
transmutantur,
alienosque
sapores
ac
qualitatum
typos
statim
in¬
duunt,
ut
plenè
omnem
prioris
vitae
sor¬
tem
vel
exuant,
nisi
ingrata,
vel
virulenta
malint
censeri.
Imò
dein,
ita
verè
trans¬
mutantur
prorsus,
ut
prorsus
prioris
en¬
telechiae
simulacrum
ponè
relinquant,
aut
vix
possedisse
reputentur.
Hac
parte
scilicet
magnâ
ob
id
copia
assumuntur,
ut
tantillum
aliquid
in
hominem
penitiùs
spirare
videantur.
Quantoque
id
damno
fiat,
nôrunt,
qui
quandoque
explorârunt,
medicè
vivere,
esse
vivere
miserrimum.
De
assumtis
ergo,
vix
aliquid
pristinum
ens
refert,
ac
si
referat,
vae
assumenti.
Qua¬
propter
si
qua
vis
pharmaco
infuit,
fuit
sanè
illa,
priusquam
propriam
sui
natu¬
ràm,
atque
ens
pristinum
deponeret.
De¬
fecit
nimirum
statim
atque
sui
odorem
dun¬