855
MORTIS INTROITUS IN NATURAM 646
riis defendisset: Itaque immortalitas in
homine per lignum vitae continuata fuis¬
set, fuitque ideo è Paradiso proscriptus,
ne etiam post esum pomum "extendat ma¬
num ad arborem vitae, & comedat, &c". Nam
sicut pomum includebat causam mortis:
sic lignum vitae continebat superiorita¬
tem vitae supra causas mortis. Non conve¬
niebat enim hominem, qui mortem sibi
edisset, non mori, mortemque commina¬
tam illudere, atque iccirco exulari debe¬
bat in Paradiso. (10) Erat autem homo im¬
mortalis, quatenus mens ejus immortalis,
cuncta munia corporis immediatè prae¬
stabat, dabatque vitam de se immorta¬
lem. Etenim cum sit interitus nescia, nec
rerum caducarum ideò importunitatibus
subiecta, oportet, si inimediatam corporis
oeconomiam si rectura esset, quod suo
corpori parem quodammodo immortali¬
tatem communicaret, saltem quoad prae¬
stantiam potestatum rectricium: licet
quoad alimenta corporis sensim defecis¬
set homo, nisi ligno vitae suffultus fuisset.
Imò distinctè loquendo: (11) Omnis potesta¬
tum pluralitas erat in unitatem mentis
absorpta: Et hodiè mens impassibilis est
duratione & alterationibus rerum cadu¬
carum, eo quod his desit symbolum, per
quod mentem immediatè attingant aut
penetrent. Itaque ut mors accessum at¬
que introitum suum faceret in hominem,
oportuit mentem prius destitisse ab im¬
mediata pristinaque functione munium
corporis, aliamque animam, caducam sci¬
licet, sensitivam ac seminalem velut cor¬
poris syndesmon subintrâsse. (12) Quae sano
longè à Mente dispar, per auram vita¬
lem, naturae cursu, a Patre luminum, vitae
datore impetratur (prout alibi de ortum
formarum) peritque cum hominis inte¬
ritu. Etenim si semen canis spontè deflu¬
at usque in animam viventem, exclusivè,
decebat ergò hominem concipi absque
semine congressuque virili, vel saltem se¬
men humanum non sore citra vitae semi¬
nalis dispositionem: sed communi crea¬
tae naturae ductu terminari, in animam vi¬
ventem, exclusivè, cujus modum explica¬
bo posteâ. (13) Porrò in pomi esu sitam fuisse
mortem, id est, mortis causam naturalem,
productricem (dispositivo modo) animae
sensitivae (quâ alioqui caruisset homo)
per semen, & quidem brutorum more, &
mentem proinde deseruisse corporis re¬
gimen, tanquam horrentem contractae in¬
de belluinae impuritatis, manifestum fiet
in sequentibus. Nam ex quo momento
homo fecit intra se semen ad suae speciei
propagationem, adumbravit (saltem dis¬
positivè) eandem operâ, occasionaliter pri¬
mordia animae caducae, tegumentum &
involucrum Mentis, ut totum corporis
ministerium in se susciperet. In natura si¬
quidem iam Creator se obligaverat re¬
rum seminibus, ut, quoties sensitivorum
semina ad metam multiplicandi perve¬
nissent, ipse quoque vitalium luminum
Parens animas seminibus singulis condi¬
gnas influeret: quod & alibi de Ortu for¬
marum ex professo prosecutus sum. (14) Ad¬
eóque in pomo erat vis producendi se¬
men prolificans, brutalique more semina¬
lem Archeum dispositivum foetus conti¬
nens, animamque caducam à datore vitae
sibi impetrans. Eadem enim die, qua de
fructu arboris scientiae boni & mali ede¬
rent, morte morerentur, quia animae sen¬
sitivae appulsu facta fuit altera novaque
generatio, propter quam Mens consterna¬
ta sese à vitae clavo subtraxit. In hoc sci¬
licet stabat mortis & immortalitatis ne¬
cessitas. (15) Caruisset enim homo anima mor¬
tali, quamdiu immortalis esse optasset;
non solùm quia unica mens immortalis
satis erat regendo corpori, nec conveni¬
ret, quod simul duobus Dominis corpus
inserviret: sed insuper, quia non erat o¬
pus semine, quod in se dispositionem ad
animam caducam contineret. Itaque tota
dispositio seminalis ad propagandum se¬
men fuit in Protoplasto, mox ab eso po¬
mo, & ante natam sensitivam tàm in se,
quàm in suis posteris. (16) Inde nimirum pa¬
tet,