MORTIS
INTROITUS
IN
NATURAM
646
riis
defendisset:
Itaque
immortalitas
in
homine
per
lignum
vitae
continuata
fuis¬
set,
fuitque
ideo
è
Paradiso
proscriptus,
ne
etiam
post
esum
pomum
"extendat
ma¬
num
ad
arborem
vitae,
&
comedat,
&c".
Nam
sicut
pomum
includebat
causam
mortis:
sic
lignum
vitae
continebat
superiorita¬
tem
vitae
supra
causas
mortis.
Non
conve¬
niebat
enim
hominem,
qui
mortem
sibi
edisset,
non
mori,
mortemque
commina¬
tam
illudere,
atque
iccirco
exulari
debe¬
bat
in
Paradiso.
(10)
Erat
autem
homo
im¬
mortalis,
quatenus
mens
ejus
immortalis,
cuncta
munia
corporis
immediatè
prae¬
stabat,
dabatque
vitam
de
se
immorta¬
lem.
Etenim
cum
sit
interitus
nescia,
nec
rerum
caducarum
ideò
importunitatibus
subiecta,
oportet,
si
inimediatam
corporis
oeconomiam
si
rectura
esset,
quod
suo
corpori
parem
quodammodo
immortali¬
tatem
communicaret,
saltem
quoad
prae¬
stantiam
potestatum
rectricium:
licet
quoad
alimenta
corporis
sensim
defecis¬
set
homo,
nisi
ligno
vitae
suffultus
fuisset.
Imò
distinctè
loquendo:
(11)
Omnis
potesta¬
tum
pluralitas
erat
in
unitatem
mentis
absorpta:
Et
hodiè
mens
impassibilis
est
duratione
&
alterationibus
rerum
cadu¬
carum,
eo
quod
his
desit
symbolum,
per
quod
mentem
immediatè
attingant
aut
penetrent.
Itaque
ut
mors
accessum
at¬
que
introitum
suum
faceret
in
hominem,
oportuit
mentem
prius
destitisse
ab
im¬
mediata
pristinaque
functione
munium
corporis,
aliamque
animam,
caducam
sci¬
licet,
sensitivam
ac
seminalem
velut
cor¬
poris
syndesmon
subintrâsse.
(12)
Quae
sano
longè
à
Mente
dispar,
per
auram
vita¬
lem,
naturae
cursu,
a
Patre
luminum,
vitae
datore
impetratur
(prout
alibi
de
ortum
formarum)
peritque
cum
hominis
inte¬
ritu.
Etenim
si
semen
canis
spontè
deflu¬
at
usque
in
animam
viventem,
exclusivè,
decebat
ergò
hominem
concipi
absque
semine
congressuque
virili,
vel
saltem
se¬
men
humanum
non
sore
citra
vitae
semi¬
nalis
dispositionem:
sed
communi
crea¬
tae
naturae
ductu
terminari,
in
animam
vi¬
ventem,
exclusivè,
cujus
modum
explica¬
bo
posteâ.
(13)
Porrò
in
pomi
esu
sitam
fuisse
mortem,
id
est,
mortis
causam
naturalem,
productricem
(dispositivo
modo)
animae
sensitivae
(quâ
alioqui
caruisset
homo)
per
semen,
&
quidem
brutorum
more,
&
mentem
proinde
deseruisse
corporis
re¬
gimen,
tanquam
horrentem
contractae
in¬
de
belluinae
impuritatis,
manifestum
fiet
in
sequentibus.
Nam
ex
quo
momento
homo
fecit
intra
se
semen
ad
suae
speciei
propagationem,
adumbravit
(saltem
dis¬
positivè)
eandem
operâ,
occasionaliter
pri¬
mordia
animae
caducae,
tegumentum
&
involucrum
Mentis,
ut
totum
corporis
ministerium
in
se
susciperet.
In
natura
si¬
quidem
iam
Creator
se
obligaverat
re¬
rum
seminibus,
ut,
quoties
sensitivorum
semina
ad
metam
multiplicandi
perve¬
nissent,
ipse
quoque
vitalium
luminum
Parens
animas
seminibus
singulis
condi¬
gnas
influeret:
quod
&
alibi
de
Ortu
for¬
marum
ex
professo
prosecutus
sum.
(14)
Ad¬
eóque
in
pomo
erat
vis
producendi
se¬
men
prolificans,
brutalique
more
semina¬
lem
Archeum
dispositivum
foetus
conti¬
nens,
animamque
caducam
à
datore
vitae
sibi
impetrans.
Eadem
enim
die,
qua
de
fructu
arboris
scientiae
boni
&
mali
ede¬
rent,
morte
morerentur,
quia
animae
sen¬
sitivae
appulsu
facta
fuit
altera
novaque
generatio,
propter
quam
Mens
consterna¬
ta
sese
à
vitae
clavo
subtraxit.
In
hoc
sci¬
licet
stabat
mortis
&
immortalitatis
ne¬
cessitas.
(15)
Caruisset
enim
homo
anima
mor¬
tali,
quamdiu
immortalis
esse
optasset;
non
solùm
quia
unica
mens
immortalis
satis
erat
regendo
corpori,
nec
conveni¬
ret,
quod
simul
duobus
Dominis
corpus
inserviret:
sed
insuper,
quia
non
erat
o¬
pus
semine,
quod
in
se
dispositionem
ad
animam
caducam
contineret.
Itaque
tota
dispositio
seminalis
ad
propagandum
se¬
men
fuit
in
Protoplasto,
mox
ab
eso
po¬
mo,
&
ante
natam
sensitivam
tàm
in
se,
quàm
in
suis
posteris.
(16)
Inde
nimirum
pa¬
tet,