657
DEMONSTRATUR
THESIS.
torem
haberet
in
intenta
suae
imaginis
incarnatione.
Alioqui
si
hanc
sanctam
&
impollutam
humani
generis
productio¬
nem
(propter
quam
Vniversum
condi¬
disse
est
visus)
contingentem
in
obum¬
bratione
S.
Spiritus,
vir
anteverteret
&
praeveniendo
everteret,
etiam
dein
omnis
hominum
sic
producendorum
generatio
brutali
modo
eveniret,
quicquidque
ex
illa
nasceretur,
esset
aeternae
gloriae
natu¬
raliter
incapax.
Rationi
nempè
est
con¬
sentaneum,
quod
Mens
immortalis
ante
esum
pomum
nunquam
fecisset
prolem
immortalem
duratione,
eò
quod
nihil
queat
de
se
vel
ex
se
producere
infinitum
duratione,
nisi
Deus
solus,
quem
proinde
adhuc
hodiè
in
Adamica
generatione,
Ecclesia
fatetur
esse
animae
immortalis
u¬
nicum
creatorem.
(7)
Alioqui
si
mens,
infi¬
nitae
deinceps
durationis
posset
extra
se
producere
infinitum
aliquid
&
immorta¬
le,
quodque
ideò
esset
substantia;
iam
ne¬
cessariò
defineret
esse
creatura,
essetque
creator.
(8)
Ergo
mens
nunquam
potuit
aut
poterit
producere
substantiam
immorta¬
lem,
&
per
consequens
pugnat
cum
Divi¬
nitate,
quod
Mens,
quae
ante
esum
pomi¬
immediatè
totum
corporis
regimen
in
se
susceperat,
de
se
generâsset
imaginem
Dei
infiniti;
generassetque
substantiam
duratione
infinitam:
quapropter
est
dis¬
par
penitùs
ratio,
qua
lumina
mortalia
vitae
sive
animae
mortales
prosiliunt,
&
qua
substantia
immortalis
creatur.
(9)
Adeò
naturae
toti
est
impossibile,
quod
mens
generaret
substantiam
sibi
similem:
cum
producere
substantiam
spiritualem,
im¬
mortalem
soli
reservetur
Deo,
etiam
o¬
mnium
omnino
consensu.
Siquidem
ejus.
modi
productio
praesupponit
creationem
ex
nihilo.
Alioqui
si
mens
intendisset
ante
lapsum
producere
ex
nihilo
substan¬
tiam
sibi
similem,
cum
id
sibi
sit
penitùs
impossibile,
seipsam
debuisset
partiri,
at¬
que
in
in
partes
separare.
(10)
Denique
nec
unquam
fuisset
mentis
intentio
generare
animam
caducam
seu
sensitivam,
quippe
quae
est
praeter
&
contra
destinatum
suae
vitae
regimen.
(11)
Quare
ex
sufficienti
enu¬
meratione
concludo,
quod
ante
esum
po¬
mi
nec
immortalem
mens
animam
gene¬
rare
potuerit,
nec
mortalem
generare
in¬
tenderit,
ne
quidem
dispositionem
ullam
seminalem
aut
substantiam
seminis:
Id¬
eóque
nec
proinde
ulla
per
virum
facta
fuisset
generatio,
nec
ullam
ad
generan¬
dum
in
se
sensisset
proclivitatem.
Atque
hactenus
necessario
in
pomi
esu
latuit
causa
mortis
naturalis
per
carnalem
gene¬
rationem
explicata:
In
qua
generatione
est
seminalis
dispositio
cooperans
ad
ani¬
mae
mortalis
impetrationem:
Eaque
Crea¬
toris
intentionem
circa
propagationem
suae
imaginis
praevertit
&
pervertit.
Sic
nimirum
anima
mortalis
per
brutalem
concupiscentiam
carnis
sibi
semen
dispo¬
sitivum
produxit
ad
animam
brutorum
more
perituram:
quae
scilicet
brutalem
quoque
conditionem
mortalitatis
secum
introduxit.
Nam
mors
brutis
indubiè
à
creatione
fuit
connaturalis,
quae
scilicet
animas
duntaxat
habent
mortales.
(12)
Atqui
licet
per
regulam
suppositi
falsi
confirma¬
re,
quod
ex
fide
tenemur
credere,
nimi¬
rum
Mentem
à
Deo
immediatè
creari:
non
autem
à
parentum
anima
velut
lu¬
men
de
lumine
sumtum
accendi.
Nam
si
anima
generati
fiat
ab
anima
generantis,
erit
hoc
vel
à
patris
anima,
vel
à
matris
anima,
vel
ab
utraque;
Sed
nullum
horum
est
verum:
Ergò
nullatenus
anima
gene¬
rati
fit
aut
deducitur
à
spiritu
parentum.
Probatur
quoad
primum:
Siquidem
cum
de
progressu
naturae
sit
sermo,
qui
proin¬
de
ordinarius
esse
debet,
ideóque
&
in
brutis
id
constanter
contingeret:
atqui
hoc
non
contingit:
Ergò
non
à
progres¬
su
naturae.
Probatur
Subsumtum
per
foe¬
tum
ex
patre
glire
&
cuniculo
matre,
qui
scilicet,
exceptâ
cauda
glirinâ,
totus
est
cuniculus,
tàm
intus,
quàm
extrà,
etiam
in
pelle
&
pilis.
Sed
si
à
patre
vis
ulla
animae
manaret,
in
se
vim
necessariò
haberet
pa¬
ternam
&
non
maternam.
Sed
dato
ex¬
emplo
Pppp