THESIS
681
nequam)
non
permisit
DEUS,
quod
40.
annis
vestes
ejus
attererentur
in
deser¬
to.
Illo
inquam
miraculo
continuo
Deus
avertit
pudoris
amissionem,
eoque
signo
ostendit,
nil
sibi
aequè
exosum
fore
atque
est
pudoris
amissio.
Vnde
conspicuum
evadit
acquisitum
pudorem
per
esum
po¬
mi
non
fuisse
DEO
molestum
nec
veti¬
tum:
sed
sub
pudoris
etymo
latere
ca¬
stum
Sacrorum
sermonem,
quo
tegebat
carnis
vetitam
concupiscentiam.
Deni¬
que,
quotcunque
barbariem
deponunt,
etiam
vicissim
amissum
prius
pudorem
reassumunt.
Imò
neque
mirum
est,
pu¬
dorem
populos
amisisse,
illius
scurrae
mo¬
nitis,
qui
pudorem
docet,
in
scientia
mali
esse.
(88)
Oppugnant
tandem
Athei,
quod
ridicula
sit
fabula,
si
credatur
ser¬
pens
humanâ
voce
locutus,
suadensque
Adamo,
qui
propria
brutis
nomina
de¬
derat,
nec
ideò
ignorare
poterat,
serpenti
loquelam
deficere:
Nam
stupere
debue¬
rat
Adam,
non
autem
credere
ejusmodi
persuasori.
At
falluntur
miseri.
Vultum
hominis
mentiebatur
serpens,
cujus
por¬
tento
si
monstri
nomen
nondum
Adam
dederat,
non
mirum:
Idque
si
ex
essentia
(ut
caeteris
brutis)
dare
debuisset,
illum
serpentem
vocasset
animal
rationale
scho¬
lasticum
&
loquens:
Cui
non
absimile
B.
Antonio
in
eremo
apparuit.
Primò
enim
ei
venit
obviam
monstrum
quadru¬
pes,
quod
loqui
cum
incepisset,
imper¬
fectè
locutum
est
&
aufugit.
Ac
dein
aliud,
quod
satyri
formâ,
perfectè
loque¬
retur
idioma
patrium:
Nec
enim
aesti¬
mandum,
monstrum
istud
fuisse
Diabo¬
lum
(quippe
qui
pro
se
apud
Deum
pre¬
ces
nunquam
expetit)
adeóque
ab
Ec¬
clesia,
ejusdem
authoritate,
quâ
Paulus,
Eremitarum
primus
in
Sanctorum
nu¬
merum
relatus,
animal:
Non
autem
Dia¬
bolus
aut
Spiritus
dicitur;
suisque
de¬
pingitur
per
B.
Hieronymum
indiciis,
a
B.
Antonio
mutuatis.
Poterat
ergò
Adam
serpenti
loqui,
non
secus
atque
Antonius
Satyrae.
Textus
praesens
ideò
Geneseos
neminem
hactenus,
post
Orige¬
nem
&
Atheos,
haeresiarcham
habuit,
quia
veram
ac
literalem
historiam
refert.
(89)
Addam
postremò
quaedam,
velut
per
im¬
pertinens.
Enimverò
dixi
pisces
genera¬
re
quidem,
at
non
per
sexualem
copulam,
quanquam
genitalia
organa
habeant.
In¬
primis
existimo
generationem
piscium
o¬
viparorum
esse
univocam.
Vnius
ergò
ex¬
emplo
sat
dixero:
Nec
enim
mihi
oppor¬
tunum
fuit,
pisces
subter
aquas
per
spe¬
cies
indagare.
Piscis
quidam
saxatilis,
car¬
nivorus,
pisciumque
facilè
velocissimus,
truta
nostratibus
dictus.
Prope
rivolum
enim,
qua
Tiberis
de
excelsa
rupe
per¬
pendiculariter
cadit,
cernitur
rectâ
scan¬
dere
lineâ
totam
rupis
altitudinem,
ad
minimum
quingentos
pedes:
triplo
ergò
celeriùs
natat
ad
verso
gurgite,
quàm
prae¬
ceps
aqua
deorsum
decidat.
(90)
Falsum
hîc
inprimis
Scholarum
dogma,
aquam
sci¬
licet
semper
decidere
figurâ
orbiculari,
nam
ibidem
cernitur
quaelibet
aquae
gut¬
tula
cum
cuspide
pone,
estque
cuspis
re¬
trò
acuminatior,
quò
altiùs
decidit.
Id¬
que
convincit
aëris
renitentia.
Nam
etsi
velint
aquam
orbem
imitari,
quia
sphaera
est
figurarum
capacissima:
ob
eandem
suae
magnitudinis
rationem
difficillimè
findit
aërem,
qui
proinde
impedit
festi¬
nantiam
casus.
(91)
Porrò
foemella
truta,
grandescentibus
intus
ovis,
sentit
mem¬
branam
secundinam
frangi,
sensimque
dehiscere,
quâ
ova,
ut
marsupio
hospitan¬
tur,
moxque
ova
enititur,
deponitque
fundo
arenoso.
Imò
ipsa
trutae
imagina¬
tio
ova
perdit.
Nam
si
solum
habeat
fun¬
dum
saxeum
(ut
in
nostris
fontibus
calce
caementatis
percepi)
non
prolificant
sua
ova;
sin
autem
fundus
sabulo
substerna¬
tur,
pariunt
ova.
Mas
autem
parta
ova
se¬
mine
adspergit,
idque
ovis
instar
telae
ara¬
nearum
foris
incubat.
Ac
tandem
lorica¬
ta
sic
ova
in
pisciculos
migrant.
In
hac
igitur
specie
non
est
copula
carnalis,
esset¬
que
copula
frustranea,
quae
intùs
ne
mille¬
simam
quidem
ovorum
partem
attin¬
Ssss
geret.