855
THESIS 681
nequam) non permisit DEUS, quod
40. annis vestes ejus attererentur in deser¬
to. Illo inquam miraculo continuo Deus
avertit pudoris amissionem, eoque signo
ostendit, nil sibi aequè exosum fore atque
est pudoris amissio. Vnde conspicuum
evadit acquisitum pudorem per esum po¬
mi non fuisse DEO molestum nec veti¬
tum: sed sub pudoris etymo latere ca¬
stum Sacrorum sermonem, quo tegebat
carnis vetitam concupiscentiam. Deni¬
que, quotcunque barbariem deponunt,
etiam vicissim amissum prius pudorem
reassumunt. Imò neque mirum est, pu¬
dorem populos amisisse, illius scurrae mo¬
nitis, qui pudorem docet, in scientia
mali esse. (88) Oppugnant tandem Athei,
quod ridicula sit fabula, si credatur ser¬
pens humanâ voce locutus, suadensque
Adamo, qui propria brutis nomina de¬
derat, nec ideò ignorare poterat, serpenti
loquelam deficere: Nam stupere debue¬
rat Adam, non autem credere ejusmodi
persuasori. At falluntur miseri. Vultum
hominis mentiebatur serpens, cujus por¬
tento si monstri nomen nondum Adam
dederat, non mirum: Idque si ex essentia
(ut caeteris brutis) dare debuisset, illum
serpentem vocasset animal rationale scho¬
lasticum & loquens: Cui non absimile
B. Antonio in eremo apparuit. Primò
enim ei venit obviam monstrum quadru¬
pes, quod loqui cum incepisset, imper¬
fectè locutum est & aufugit. Ac dein
aliud, quod satyri formâ, perfectè loque¬
retur idioma patrium: Nec enim aesti¬
mandum, monstrum istud fuisse Diabo¬
lum (quippe qui pro se apud Deum pre¬
ces nunquam expetit) adeóque ab Ec¬
clesia, ejusdem authoritate, quâ Paulus,
Eremitarum primus in Sanctorum nu¬
merum relatus, animal: Non autem Dia¬
bolus aut Spiritus dicitur; suisque de¬
pingitur per B. Hieronymum indiciis,
a B. Antonio mutuatis. Poterat ergò
Adam serpenti loqui, non secus atque
Antonius Satyrae. Textus praesens ideò
Geneseos neminem hactenus, post Orige¬
nem & Atheos, haeresiarcham habuit,
quia veram ac literalem historiam refert.
(89) Addam postremò quaedam, velut per im¬
pertinens. Enimverò dixi pisces genera¬
re quidem, at non per sexualem copulam,
quanquam genitalia organa habeant. In¬
primis existimo generationem piscium o¬
viparorum esse univocam. Vnius ergò ex¬
emplo sat dixero: Nec enim mihi oppor¬
tunum fuit, pisces subter aquas per spe¬
cies indagare. Piscis quidam saxatilis, car¬
nivorus, pisciumque facilè velocissimus,
truta nostratibus dictus. Prope rivolum
enim, qua Tiberis de excelsa rupe per¬
pendiculariter cadit, cernitur rectâ scan¬
dere lineâ totam rupis altitudinem, ad
minimum quingentos pedes: triplo ergò
celeriùs natat ad verso gurgite, quàm prae¬
ceps aqua deorsum decidat. (90) Falsum hîc
inprimis Scholarum dogma, aquam sci¬
licet semper decidere figurâ orbiculari,
nam ibidem cernitur quaelibet aquae gut¬
tula cum cuspide pone, estque cuspis re¬
trò acuminatior, quò altiùs decidit. Id¬
que convincit aëris renitentia. Nam etsi
velint aquam orbem imitari, quia sphaera
est figurarum capacissima: ob eandem
suae magnitudinis rationem difficillimè
findit aërem, qui proinde impedit festi¬
nantiam casus. (91) Porrò foemella truta,
grandescentibus intus ovis, sentit mem¬
branam secundinam frangi, sensimque
dehiscere, quâ ova, ut marsupio hospitan¬
tur, moxque ova enititur, deponitque
fundo arenoso. Imò ipsa trutae imagina¬
tio ova perdit. Nam si solum habeat fun¬
dum saxeum (ut in nostris fontibus calce
caementatis percepi) non prolificant sua
ova; sin autem fundus sabulo substerna¬
tur, pariunt ova. Mas autem parta ova se¬
mine adspergit, idque ovis instar telae ara¬
nearum foris incubat. Ac tandem lorica¬
ta sic ova in pisciculos migrant. In hac
igitur specie non est copula carnalis, esset¬
que copula frustranea, quae intùs ne mille¬
simam quidem ovorum partem attin¬
Ssss
geret.