855
AURA VITALIS
726
cordis. Cruoris inquam in sanguinem, &
sanguinis in spiritum traductio substantia¬
lis, fit tota pertotum, sine ulla residentia,
& separatione heterogeneorum: eo quòd
excrementa priùs inde sint abducta. Est
que cordis irrequieta substantia, conti¬
nuò circa hoc transmutationis munus oc¬
cupata, ut indesinenter è cruore sangui¬
nem arterialem, & ex hoc spiritum vita¬
lem efficiat. Osque adeò non praeexstitit ali¬
quis spiritus naturalis in cruore, unde vel
ut è materia ex qua, spiritus vitalis fiat.
Sed ipse totus cruor, si opus fuerit, fit san¬
guis arterialis, atque inde spiritus vitalis.
Differunt ergo cruorificatio in hepate, &
sanguificatio in corde. Nam unum, est
chyli in cruorem vera transmutatio, & ge¬
neratio novi entis. Aliud verò est cruo¬
ris in sanguinem volatilem, & in auram
vitalem extenuatio. Cruor enim fit cum
sui inspissatione, & liquidi excrementi
sine lotii separatione. Spiritus verò vita¬
lis fit cum inspissati liquatione, & aërea
extenuatione, ad quam sanguis scilicet
praebet gradum sive medium. Fateor e¬
quidem, spiritum vini, rapi, ut spiritum,
in arterias, tanquam aliquod simplex
symbolizans, atque praeviè dispositum, ut
facilè in spiritum vitalem transcendat:
sed ex hinc Scholae nil pro suo hepatico
conficiunt. Cruor ergo ipsus esto spiri¬
tus hepaticus coagulatus, & vitalium spi¬
rituum praeexsistens materia. Qui sanè
spiritus, corporis naturam habet, cum po¬
tentia ut spiritualizetur. Itaque prout à
cordis fermento, cruor fit sanguis arteria
lis ac spiritus volatilis: ita in arteriis tan¬
quam cordis stomacho, desumtoque fer¬
mento cordis, ipse sanguis in rempubl.
spirituum transit. Imò & secundarii hu¬
mores, sive proxima solidorum nutrimen¬
ta, fiunt sensim volatilia, ne post se resi¬
duam residentiam relinquant: sed totali
sui transpiratione egressum faciant. Cor¬
ergo fabricat suo fermento, è cruore san¬
guinem, quem eadem operâ aptat exte¬
nuatque sic, ut porrò in arteriis tan¬
quam suo stomacho, tantundem vitali¬
um spirituum è sanguine fiat arteriali
quantum sanguinis grossities, renitensque
substantia permittit, tantulo spatio, quo
in arteriis agitatur, fieri. Estque univoca
propemodum actio, dum cruor in sangui¬
nem, & sanguis in spiritum transit. Quia
non differunt officinis itemque digestio¬
nis, extenuationis & subtiliationis gradi¬
bus. Tantundem namque sanguinis na¬
scitur è cruore, tantundemque è sanguine
spirituum vivalium eodem cordis fermen¬
to conficitur, quantum sibi cuique opus
est. Et vires conficiendi valent. Nec suf¬
ficit adhuc novisse, cruorem in sanguinem
arterialem adscendere; sanguinem verò
partim in spiritum vitalem transmigrare,
partimque abire in solidorum nutritio¬
nem. E spiritu vitali quoque tandem
fieri animalem, quique in suis nervis
ultimatam recipiat determinationem. Ita
quidem, ut spiritus visivus fiat in nervis
opticis, inde autem exorbitans, & in lin¬
guam delatus, gustatui esset plane inutilis:
prout & spiritus animales tactuum autho¬
res, metui sunt impares, & vicissim. Quin
insuper spiritus vitalis medullam novisse
oportet. Enimvero ex acido chylo¬
partim fit cruor, partimque urina & su¬
dor. Salsedo vero illa urinae exeremen¬
tosa est spiritus volatilis & salsus, qui
terrae confermentatus, tandem sal petrae
formatur: quapropter spiritus ille salsus
est excrementosus. Cruor verò per di¬
stillationem nobis monstrat etiam spiri¬
tum salinum, planè volatilem, odore ne¬
quicquam, ut neque gustu distinguibilem
à spiritu urinae. In eo tamen essentia¬
liter diversam, quod spiritus salis cruo¬
ris, curet epilepsiam: non autem spiri¬
tus salis lotii. Hinc saltem constat, in
cruore esse spiritum salsum, & volatilem.
At quo modo totus cruor homogeneali¬
ter à fermento cordis transmutetur, ver¬
bis explicari nequit. Eò quòd naturae
ipsae