855
DE MAGN. VULNERUM CURATIONE. 759
atqui cedò cur Ignatius tam serò venit, ut
societatem toti orbi tam proficuam stabi¬
liret? Cur non multis antea seculis ea e¬
mersit? Eheu quò te praecipitas praesumen¬
do miser homo. (52) An non Deus, sui bene¬
ficii liber dator? & in immerita donatione
sibi complacet? cotem, iuxta quem de per¬
sonis judicemus, praebuit: nempe quod
ex operibus cognoscemus eos. Quae au¬
tem sint Paracelsi opera, & quam omni ex¬
spectatione naturae & linguarum morda¬
citate majora, ipsius Epitaphium ab Illu¬
striss. & Reverendiss. Antistite Principe
Salisburgense, illi benemerito funeri ap¬
pensum satis invita invidia declarat.
EPITAPHIVM PARACELSI,
quod Salisburgi in Nosocomio apud S. Se¬
bastianum ad templi murum erectum
spectatur lapidi inscul¬
ptum.
Conditur hîc Philippus Theophrastus
insignis Medicinae Doctor, qui dira illa vul¬
nera, lepram, podagram, hydropisim, aliaque in¬
sanabilia corporis contagia, mirifica arte sus¬
tulit: ac bona sua in pauperes distribuenda
collocandaque honoravit. Anno 1541. die
24. Septembr. vitam cum morte mutavit.
(53) Paracelsus igitur, tantum abest, quòd
malè sit meritus, quia antiquitati ignotum
magnetismum, & loco naturalis studii,
quod passim in scholis sterile docetur, re¬
ale aliud, corporum analysi & synthesi, ad
manus probabile, & longè uberrimum at¬
tulerit, quin proinde potius denomina¬
tionem Monarchae arcanorum, iusto titu¬
lo, praecedentibus cunctis eripuerit, nisi
cùm osoribus, bene gesta, & in bonos u¬
sus congesta, ignari judices vituperemus
omnia. Ita sum homo: sordent apud me,
quaecumque sola consuetudine fidem
merentur? Cum nil sit, quod majori nos
implicet caligini, quam quod ad consue¬
tudinem componimur, rumori somnio¬
que assentientes creduli. Eundum est ita¬
que ad libertatem, fruendum, non ser¬
viendum judicii muneribus.
Obiicies; In sublunaribus non esse
vim influentialem, coelestibus impressio¬
nibus parem: atqui si hac impegeris, om¬
nes rectè philosophantes una reprehendes,
qui superam lationem in inferis esse, mo¬
do inferiore, & inferiorum analogiam in
superis rectè adnotarunt. An non herbae,
animalia, & aeger homo, mutationes tem¬
porum futuras, praesentiunt & praesagi¬
unt? An non rana, quò profundius sibi in¬
stantis brumae hospitium excavarit, eò
immanior hyems exspectanda est? Hinc
etenim auspicia meteorica: non quidem,
quòd ista contingant motu coelestium
praecoci, & adhuc futuro, quippe prius¬
quam adsit, causet eam sensationem praesa¬
gam in sublunaribus. Absit. futura enim
tantum nunciat firmamentum; non au¬
tem causat. (54) Verumenimverò creatis sin¬
gulis suum inest coelum, coelique rotatio,
dependens ex ente seminis, in cujus spiri¬
tu (utpote qui universi celaturam conti¬
net) suum est coelum, & sua sunt insuper
adscendentia: nec est quod nos Astrolo¬
giam pessundare putes: at elucidamus;
res siquidem unaquaeque suum coelum,
coelorumque ob id syzygiam continet: coe¬
lorum tamen motus, quia notissimus, quia
communissimus particularium coelos (sic
dicam verbi defectu) dirigit iuxta se. (56) Haec
nimirum causa est, cuiusque naturalis incli¬
nationis: atque ubi creatura à motu illo
coeli, tamquam norma communissima,
proprii coeli persuasu exorbitat, confe¬
stim adest aegritudo & defectus. (57) Nam
ovis sine ductore, incerta oberrat; (58) pro¬
ptereà nempe aegroti praesentiunt tempe¬
states, temporum futuras mutationes,
non itidem sani: (59) mare namque si flueret &
reflueret, ductu Lunae coelestis, id est, py¬
romantiae solius, & non Lunae suae hydro¬
manticae: (60) venti quoque si concitarentur du¬
ctu Mercurii coelestis, & non astri chao¬
mantici sui, profectò nec essent uspiam
venti ulli provinciales, & per totum or¬
bem (quia unicus est tantum Mercurius,
& simplex Luna in coelis) consimilis flaret
ven¬