DE
MAGN.
VULNERUM
CURATIONE.
759
atqui
cedò
cur
Ignatius
tam
serò
venit,
ut
societatem
toti
orbi
tam
proficuam
stabi¬
liret?
Cur
non
multis
antea
seculis
ea
e¬
mersit?
Eheu
quò
te
praecipitas
praesumen¬
do
miser
homo.
(52)
An
non
Deus,
sui
bene¬
ficii
liber
dator?
&
in
immerita
donatione
sibi
complacet?
cotem,
iuxta
quem
de
per¬
sonis
judicemus,
praebuit:
nempe
quod
ex
operibus
cognoscemus
eos.
Quae
au¬
tem
sint
Paracelsi
opera,
&
quam
omni
ex¬
spectatione
naturae
&
linguarum
morda¬
citate
majora,
ipsius
Epitaphium
ab
Illu¬
striss.
&
Reverendiss.
Antistite
Principe
Salisburgense,
illi
benemerito
funeri
ap¬
pensum
satis
invita
invidia
declarat.
EPITAPHIVM
PARACELSI,
quod
Salisburgi
in
Nosocomio
apud
S.
Se¬
bastianum
ad
templi
murum
erectum
spectatur
lapidi
inscul¬
ptum.
Conditur
hîc
Philippus
Theophrastus
insignis
Medicinae
Doctor,
qui
dira
illa
vul¬
nera,
lepram,
podagram,
hydropisim,
aliaque
in¬
sanabilia
corporis
contagia,
mirifica
arte
sus¬
tulit:
ac
bona
sua
in
pauperes
distribuenda
collocandaque
honoravit.
Anno
1541.
die
24.
Septembr.
vitam
cum
morte
mutavit.
(53)
Paracelsus
igitur,
tantum
abest,
quòd
malè
sit
meritus,
quia
antiquitati
ignotum
magnetismum,
&
loco
naturalis
studii,
quod
passim
in
scholis
sterile
docetur,
re¬
ale
aliud,
corporum
analysi
&
synthesi,
ad
manus
probabile,
&
longè
uberrimum
at¬
tulerit,
quin
proinde
potius
denomina¬
tionem
Monarchae
arcanorum,
iusto
titu¬
lo,
praecedentibus
cunctis
eripuerit,
nisi
cùm
osoribus,
bene
gesta,
&
in
bonos
u¬
sus
congesta,
ignari
judices
vituperemus
omnia.
Ita
sum
homo:
sordent
apud
me,
quaecumque
sola
consuetudine
fidem
merentur?
Cum
nil
sit,
quod
majori
nos
implicet
caligini,
quam
quod
ad
consue¬
tudinem
componimur,
rumori
somnio¬
que
assentientes
creduli.
Eundum
est
ita¬
que
ad
libertatem,
fruendum,
non
ser¬
viendum
judicii
muneribus.
Obiicies;
In
sublunaribus
non
esse
vim
influentialem,
coelestibus
impressio¬
nibus
parem:
atqui
si
hac
impegeris,
om¬
nes
rectè
philosophantes
una
reprehendes,
qui
superam
lationem
in
inferis
esse,
mo¬
do
inferiore,
&
inferiorum
analogiam
in
superis
rectè
adnotarunt.
An
non
herbae,
animalia,
&
aeger
homo,
mutationes
tem¬
porum
futuras,
praesentiunt
&
praesagi¬
unt?
An
non
rana,
quò
profundius
sibi
in¬
stantis
brumae
hospitium
excavarit,
eò
immanior
hyems
exspectanda
est?
Hinc
etenim
auspicia
meteorica:
non
quidem,
quòd
ista
contingant
motu
coelestium
praecoci,
&
adhuc
futuro,
quippe
prius¬
quam
adsit,
causet
eam
sensationem
praesa¬
gam
in
sublunaribus.
Absit.
futura
enim
tantum
nunciat
firmamentum;
non
au¬
tem
causat.
(54)
Verumenimverò
creatis
sin¬
gulis
suum
inest
coelum,
coelique
rotatio,
dependens
ex
ente
seminis,
in
cujus
spiri¬
tu
(utpote
qui
universi
celaturam
conti¬
net)
suum
est
coelum,
&
sua
sunt
insuper
adscendentia:
nec
est
quod
nos
Astrolo¬
giam
pessundare
putes:
at
elucidamus;
res
siquidem
unaquaeque
suum
coelum,
coelorumque
ob
id
syzygiam
continet:
coe¬
lorum
tamen
motus,
quia
notissimus,
quia
communissimus
particularium
coelos
(sic
dicam
verbi
defectu)
dirigit
iuxta
se.
(56)
Haec
nimirum
causa
est,
cuiusque
naturalis
incli¬
nationis:
atque
ubi
creatura
à
motu
illo
coeli,
tamquam
norma
communissima,
proprii
coeli
persuasu
exorbitat,
confe¬
stim
adest
aegritudo
&
defectus.
(57)
Nam
ovis
sine
ductore,
incerta
oberrat;
(58)
pro¬
ptereà
nempe
aegroti
praesentiunt
tempe¬
states,
temporum
futuras
mutationes,
non
itidem
sani:
(59)
mare
namque
si
flueret
&
reflueret,
ductu
Lunae
coelestis,
id
est,
py¬
romantiae
solius,
&
non
Lunae
suae
hydro¬
manticae:
(60)
venti
quoque
si
concitarentur
du¬
ctu
Mercurii
coelestis,
&
non
astri
chao¬
mantici
sui,
profectò
nec
essent
uspiam
venti
ulli
provinciales,
&
per
totum
or¬
bem
(quia
unicus
est
tantum
Mercurius,
&
simplex
Luna
in
coelis)
consimilis
flaret
ven¬