112
GEBERI
ARABIS
PHILOSOPHI
SO¬
LERTISSIMI,
RERVMQVE
NATVRALIVM
(PRECIPVE
METALLICARVM)
PERITISSIMI,
Περὶ
Χυμείας
libellus,
quem
inscripsit
de
Inuestigatio¬
ne
perfectionis,
incerto
Interprete.
Praefatio
in
qua
explicat,
cur
hunc
librum
scripserit.
Cap.
1.
INVESTIGATIONEM
huius
nobilissimae
scientiae
ex
continua
&
frequenti
operis
sedulitate,
&
huic
compari
studio
nimio,
necnon
cogitationibus
nostris
profundissimis
&
varijs
annexis,
emissam
vobis
tradam,
vt
melius
&
apertius
à
vobis
volumina
subsequentia
intelligantur,
&
vt
intellecta,
&
circa
eadem
ingeniata
&
perscrutata,
facilius
&
promptius
ad
effe¬
ctum
perducantur.
Et
quia
est
aliud,
artis
inuestigare
rationem,
quàm
attenta¬
re
&
probare
subtilitates
&
ingenia
horum:
donec
operando
&
perscrutando
&
experiendo,
ad
intentum
perueniatur
completum.
Ideo
in
hoc
nostro
libro,
quae
cunque
per
narrata
inuestigauimus,
secundum
nostrae
mentis
rationem
scri¬
psimus,
artem
dico
perficientia.
Non
putet
tamen
quis,
quòd
hanc
inuestiga¬
tionem
composuerimus
ante
librum
nostrum,
qui
Summa
perfectionis
magi¬
sterij
est
intitulatus:
in
quo
quaecunque
vidimus
&
tetigimus,
completè
secun¬
dum
scientiae
ordinem
determinauimus,
secundum
experientiam
&
cognitio¬
nem
certam,
quam
scrutatione
nostra,
de
naturalium
&
mineralium
effectibus
&
transformantibus
diuersis,
in
opere
apparentibus
notauimus.
Et
ingeniati
sumus
scientiam
nostram
prius
compositam
cum
hoc
inuestigationis
commen¬
to,
quod
super
ipsam
declarandam
composuimus,
denudare.
Ergo
de
iure
hęc
illam
praecedit,
cùm
per
hunc
librum
inuestigare
queam
de
cognitione
rei
perficientis.
De
rebus
corpora
metallica
perficientibus
&
corrumpentibus.
Cap.
II.
Cum
ergo
haec
scientia
de
imperfectis
tractet
corporibus
mineralium
in
quantum
ea
perficere
deceat,
in
primis
circa
haec,
duo
considerauimus,
Imperfectionem
scilicet
&
Perfectionem.
Circa
haec
duo
nostram
fundamus
intentionem.
De
rebus
autem
perficientibus,
&
corrumpentibus,
secundum
quod
per
nostram
inuestigauimus
experientiam,
hunc
librum
componimus,
quia
op¬
posita
iuxta
se
posita
magis
elucescunt.
Res
autem
quae
perficit
in
mineralibus,
est
substantia
arg.
viui
&
sulfuris
proportionabiliter
commista,
per
longam
&
tem¬
peratam
decoctionem,
in
visceribus
terrae
mundae
inspissata
&
fixa,
cum
obser¬
uatione
suae
humiditatis
radicalis,
non
corrumpentis,
sed
ad
substantiam
soli¬
dam
cum
ignitione
debita
fusibilem,
&
sub
malleo
extensibilem
producta.
Per
diffinitionem
naturae
huius
perficientis,
leuius
peruenire
possumus
ad
cogni¬
tionem
rei
corrumpentis.
Et
est
illa,
quae
à
contrario
sensu
habet
intelligi,
vide¬
licet
substantia
pura
argenti
viui
&
sulfuris,
sine
proportione
debita
commista,
vel
minus
decocta
in
visceribus
terrae
immundę,
nec
rectè
inspissata,
nec
fixa,
humi¬
ditatem
habens
combustibilem
&
corrumpentem,
&
rarae
substantiae,
&
po¬
rosae:
vel
habens
fusionem
sine
ignitione
debita,
vel
nullam,
nec
patiens
malleum
sufficienter.
Primam
autem
diffinitionem
iuueni
intrusam
in
his
duobus
cor¬
poribus,
videlicet
in
Sole
&
Luna,
secundum
cuius
libet
perfectionem:
Secundam
verò
in
his
quatuor,
scilicet
in
stanno,
plumbo,
cupro,
&
ferro,
secundum
cuiusli¬
bet
imperfectionem.
Et
quia
haec
corpora
imperfecta
ad
sanitatem
&
perfectio¬
nem
non
sunt
reducibilia,
nisi
contrarium
in
eis
operetur,
id
est
quod
manifestum
occultetur,
&
occultum
manifestetur:
quae
operatio
vel
contrariatio
fit
per
prae¬
parationem,
igitur
praeparatio
est
eis
adhibenda.
Est
ergo
praeparare,
superflua
demere