PERFECTIONIS
GEBERI
129
non
est
possibile
ingredi,
cùm
terra
facti
sint,
quae
non
funditur:
&
cum
inclusi
corporibus
fixi
apparent,
non
tamen
sunt,
aut
ab
eis
recedunt
ipsis
manentibus
aut
ambo
simul
aufugiunt.
Cùm
igitur
in
materia
magis
affini
nullis
modis
hanc
artem
inuenire
sit
possibile,
in
magis
remota
non
inuenietur,
ergo
nusquam.
Re¬
sponsio
vtique
nostra
haec
est,
quòd
quicquid
scibile
circa
hoc
est,
non
totum
sciunt,
ideo
nec
operatum
ex
eo
totum
inueniunt,
consequentis
igitur
vitium
per
sufficientiam
ponunt
ipsorum
robur.
Rationes
negantium
artem
in
corporibus
suppositam,
&
primò
in
plumbo
albo,
id
est
stanno,
seu
Ioue,
&
earum
confutatio.
Cap.
XVIII.
Quidam
autem
posuerunt
in
corporibus
illam.
Cùm
tamen
ad
opus
perue¬
nerunt,
illusi
sunt,
vt
existimantes
plumbum
vtrunque,
liuidum
scilicet
&
album,
albedine
non
pura,
multum
naturae
Solis
&
Lunae
assimilari
&
approximare:
li¬
uidum
quidem
multum
Soli,
Lunae
verò
parum:
album
verò
Lunae
multum,
Soli
ve¬
rò
parum,
Propterea
horum
aliqui
autummantes
stannum,
seu
Iouem
multum
Lu¬
nae
assimilari,
&
stridore,
mollitie,
&
liquefactionis
velocitate
sulummodo
diffe¬
rentem,
credentes
ex
superfluitate
suae
humiditatis,
liquefactu
esse
facile,
&
mol¬
le
similiter,
ex
substantia
verò
fugitiua
arg.
viui
in
illo
intercidente
partes
strido¬
rem
possidere,
exposuerunt
illud
igni,
&
calcinantes
ipsum
tenuerunt
in
igne,
quem
potuit
tolerare,
quovsque
album
factum
est
in
calce
sua,
quem
postea
volentes
redu¬
cere
non
potuerunt,
sed
aestimauerunt
impossibile
fore.
Et
horum
aliqui
redu¬
xerunt
ex
illo
aliquid,
&
stridorem,
vt
prius,
&
mollitiem
in
illo
inuenerunt,
atque
li¬
quefactionis
velocitatem.
Ideoque
crediderunt
hoc
impossibile
per
viam
hanc,
&
ad¬
ducti
sunt
incredulitate,
vt
putarent
artem
indurationis
illius
inueniri
non
pos¬
se.
Horum
verò
aliqui
calcinauerunt,
&
reduxerunt,
&
iterum
scoriam
illius
sub¬
trahendo
cum
maioris
ignis
expressione
calcinauerunt
&
reduxerunt,
&
sic
sae¬
pe
reiterantes
opus
ad
illud,
viderunt
iam
illud
induratum,
atque
sine
stridore:
quia
verò
velocitatem
liquefactionis
non
omnino
remouerunt,
errauit
mens
illorum,
&
existimauerunt
ad
illud
non
posse
perueniri.
Horum
itaque
&
alij
volentes
eidem
duritiem
&
retardationem
liquefactionis
cum
administratione
durorum
corpo¬
rum
praestare,
in
delusionem
ceciderunt,
vt
frangeret
illis
quodcunque
durorum
corporum
admistum
ei
fuerit,
nec
iuuit
in
hoc
eos
vlla
praeparatio.
Ideoque
cum
nec
duris,
nec
igne
illum
praeparare
potuerint,
excusauerunt
se
de
longa
mora
inuen¬
tionis
artis,
quia
eam
impossibilem
crediderunt
&
dixerunt,
per
hoc
&
contra
artem
arguentes
instanter,
posuerunt
illam
non
esse.
Praeterea
&
alij
quidam
addentes
multa
medicamina,
viderunt
illa
nullam
immutationem
facientia,
nec
ei
conue¬
nientia,
sed
potius
corrumpentia,
&
contra
illorum
propositum
agentia,
&
ideo
libros
abiecerunt,
&
capita
retorserunt,
&
artem
veram
&
diuinam,
friuolam
esse
dixerunt.
Quibus
obuiantes
respondemus
responsione
prima.
Rationes
negantium
artem
in
plumbo
nigro
suppositam.
Cap.
XIX.
Evndem
etiam
est
in
Plumbo
nigro
reperire
illusionis
modum,
solo
excepto
quòd
corpora
non
frangit,
&
quod
citius
redit
à
calce
sua,
quam
Iupiter:
liuiditatem
verò
eius
remouere
non
possunt,
quia
ignorant,
ideo
per
illud
dealbare
non
possunt
dealbatione
bona,
nec
per
suam
fantasiam
potuerunt
illud
stabilibus
corporibus
tam
stabiliter
associare,
quin
contingat
illud
per
fortem
ignis
expres¬
ssionem
recedere
à
commisto.
Et
illud
quidem
maximè
decipit
illos,
in
huius
praepa¬
ratione
supponentes,
in
nullo
posse
scientiam
inueniri,
nisi
in
ipso,
quia
post
duas
reductiones
à
calce
sua
nullam
duritiem
suscipit,
sed
maiorem
potius
mollitem,
quam¬
prius
habuerat,
&
in
alijs
similiter
non
viderunt
illud
emendari
differentijs.
Et
ideo
cùm
in
ipso
putantes
propinquius
&
melius
inueniri,
non
inuenerunt,
co¬
guntur
per
hoc
credere
&
argumentari,
scientiam
non
esse,
sed
delusionem,
&
ideo
peccant
hi,
vt
priores.