ARNALDI
37
mundum,
terreum,
&
sulfur
non
mundum,
fiet
ex
eo
ferrum.
Stannum
verò
vide¬
tur
habere
bonum
argentum
viuum
&
purum,
sulfur
autem
malum,
&
non
bene
mistum.
Plumbum
verò
grossum
argentum
viuum
&
malum,
&
ponderòsum,
&
luteum:
sulfur
autem
malum
mali
saporis,
&
faetidi,
ac
virtutis
debilis,
vnde
non
bene
coagu¬
latur.
Haec
de
verbo
ad
verbum
sunt
verba
Aristoteles
in
4.
libro
Meteororum,
cui
philosopho
naturali
in
omnibus
est
credendum,
non
fabulis,
nec
operibus
menda¬
cibus
ab
operibus
naturae
omnino
extraneis.
&
sic
fateris
sequi.
Et
qui
credit
in
mendacijs,
secretum
philosophorum
perdit.
Quòd
sulfur
extraneum,
siue
uulgi,
est
causa
imperfectionis
omnium
metallorum.
Cap.
III.
Notate
ergo
verba,
signate
misteria:
quoniam
tota
veritas
istius
scientiae,
ex
iam
dictis
philosophorum
est
corripienda,
eo
quòd
à
vanitate
relin¬
quatur
per
ipsam
duplicem
corporis
superfluitatem
inesse:
vnam
quidem
in
profunditate
argenti
viui
inclusam
in
principio
suae
mistionis
superuenientem:
alteram
verò
extra
naturam
suae
naturae,
&
corruptibilem,
quarum
ista
cum
la¬
bore
tollitur:
altera
verò
nullo
artificis
ingenio
tolli
potest:
quare
sulfureitas
adustibilis
calcinatione
ignis
tollitur,
vel
à
corporibus
deletur.
Et
illud
ideo
quia
argenti
viui
tenet,
&
ab
adustione
defendit
illud
quod
suae
naturae
est:
alterum
respuit
igni
exponens,
qui
ipsum
inficit.
vnde
est
amicabile,
&
suae
naturae
pla¬
cabile.
ipsum
argentum
viuum
argento
viuo
magis
adhaeret,
&
eidem
magis
amicatur.
Post
illud
verò
aurum:
post
illud
argentum:
ideo
ex
hoc
relinquitur
ipsa
duo
magis
participare
suam
naturam.
Alia
verò
corpora
non
habent
tantam
conformita¬
tem
ad
ipsum,
quoniam
habent
in
se
sulfur
extraneum,
terreum,
immundum
&
faetidum:
ideo
&
ipsa
verè
dicere
possumus,
quòd
minus
participant
naturam:
quoniam
sunt
corrupta,
faetida,
adustibilia:
Et
illud
ideo
quia
sulfur
quoquo¬
modo
praeparatum
per
artificium
semper
comburit,
&
comburitur,
&
nigredi¬
nem
in
omni
opere
praestat.
Ideo
enim
dicit
Auicenna
In
magisterio
nostro
non
intrat:
quoniam
non
est
de
argento
viuo,
vel
de
argenti
viui
substantia,
nec
de
perfectio¬
ne
eius,
cùm
ipsum
semper
inficiat,
denigret,
&
corrumpat.
Relinquitur
ergo
arg.
viu.
corporum
esse
perfectissimum,
&
adustionis
esse
saluatiuum:
eo
quòd
cor¬
pora
illa
non
comburuntur,
quantò
plus
suam
naturam
participant
&
possident
vnde
patet
quòd
multa
quantitas
argentum
viuum
est
causa
pérfectionis
in
corporibus.
Multa
sulfureitas
est
causa
corruptionis,
id
est,
quòd
quaedam
magis,
quaedam
minus
comburuntur
secundum
examinationem
ignis,
vt
illa
quae
plus
sulfu¬
reae
quantitatis
continent
magis:
quae
verò
minus,
minus.
Habet
enim
fulfur
in
se
duas
causas
corruptionis:
puta
inflammabilem
substantiam,
terream
&
faetulen¬
tam:
quare
per
primam
naturam
stare
facit,
quoniam
comburit
semper,
&
com¬
buritur,
ac
nigredinem
in
omni
opere
praestat.
Per
alteram
verò
neque
fusionem
habet,
neque
ingressionem:
quoniam
si
fixum
fuerit,
prohibet
fusionem,
&
ip¬
sum
nunquam
figitur,
nisi
prius
calcinetur:
cùm
vero
calcinatur,
nullo
modo
funditur
in
artificio,
quoniam
in
terrenam
substantiam
redigitur.
Quòd
solum
argentum
uiuum
est
perfectio
omnium
metallorum.
Cap.
IIII.
Hoc
autem
in
argento
viuo
minime
contingit,
quoniam
figitur
absque
eo,
quòd
in
terram
vertatur,
&
similiter
figitur
conuersione
eius
in
terram.
Nam
per
festinantiam
ad
eius
fixionem
quae
fit
per
praecipitationem,
figitur,
&
in
terram
vertitur,
&
per
successiuam
iterata
vice
illius
sublimationem
figitur
si¬
militer,
&
non
vertitur
in
terram,
imò
dat
fusionem
metallicam.
Et
illud
ideo
est,
quia
viscosam
&
densam
habet
substantiam,
cuius
signum
est
constrictio
illius
cum
imbibitione
&
commistione
cum
rebus
sui
generis
sortitum:
itaque
manife¬
sta
in
illo
viscositas
illius
propter
multam
sui
adherentiam
constat:
densam
au¬
tem
illud
habere
substantiam
manifeste
videt
monoculus,
propter
grauedinem
D
Argentum
uiuum
est
cor¬
porum
perfectis¬
simum.
Sulfur
habet
in
se
duas
causas
corruptionis.