Expectata
diu
sed
pulchri
tempora
Veris
Succedunt,
Zephyrisque
nouant
uitalibus
auras.
Non,
si
clara
semel
subduxit
lumina
Phoebus,
Anxia
perpetuae
comprendent
secula
noctes.
Id
quoque
quod
miseros;
tot
iam
labentibus
annis.
Mortales,
densa
caligine
circumsepsit
Corruit,
hîc
positus
languentis
terminus
aeui.
Vmbrarum
ruit
imperium,
praecepsque
cadit
uis
Vrgentis
Fati,
&
coecus
deferbuis
annus.
Ecce
nouum
supero
fulgescit
Lumen
Olympo,
Formosumque
iubar
(sic
Dijs
uoluentibus)
alto
Extulit
os
sacrum
coelo,
quod
protinus
atram
Discutiet
Mundo
nubem
radijsque
fugabit
Squallentes
tenebras,
&
monstra
informis
Auerni.
De
face
fax
accensa
nitet,
quae
praeuia
fundit
Lumina,
quae
errantes
animas
ad
fida
reducit
Hospitia,
&
felix
spondet
comitantibus
omen.
Cerno
nouos
coeli
uultus,
noua
sydera
cerno.
Cerno
alijs
magnum
labentem
motilus
orbem.
Ammissus
reparatur
honos,
praessaeque
resurgunt
Artes,
quas
Diuis
propior
memoranda
Vetustis
Excoluit,
celsoque
uiam
affectauit
Olympo.
Quae
latuere
diu
surgunt
Ancana:
potentis
Naturae
monstrantur
opes,
&
ditia
Regna
Foecundae
matris:
tum
sacrifoedera
Mundi,
Infusique
loues
rebus,
Diuumque
potestas
Magnum
perpetuis
animans
Virtutibus
Orbem.
Abdita
quinetiam
rerum
Primordia,
tectis
Exurgunt
latebris,
nitidaque
in
luce
uidentur.
Quo
res
quaeque
loco
latitet,
quo
fonte,
priusquam
Incola