16
hominis
ineptias
rideam,
num
meam
sortem
apud
me
lugeam
qui
in
hoc
studij
genus
in¬
gressus
sim,
tantâ
imperitiâ
&
inscitiâ
scatens,
vt
illis
ratio
&
experientia
(firmissimae
tamen
ac
tutissimae
Medicinae
columnae)
obruantur,
iísque
subiici
ac
cedere,
iniquissimè
cogan¬
tur.
Antiquitas,
quà
Anonymus
iste
noster
glo¬
riatur,
contraria
prorsus
nos
docet,
nec
vsque
adeò
desides
medicos
facit,
vt
omni
labore
il¬
los
liberet.
Hippocrates
ipse
eorum
faciem
conspuisset,
qui
praeparandorum
suorum
remediorum
scien¬
tiam
illi
detraxissent
(quorum
vtique
veteres,
tàm
vigiles
fuerunt
custodes,
vt
ea
nequaquam
publica
facerent
omnibus,
sed
magnâ
cautio¬
ne
sibi
asseruarent,
&
filiis
ac
nepotibus
seria¬
tim
tandem
committerent,
ac
per
manus
tra¬
derent.
Quod
adhuc
nostro
seculo,
in
qui¬
busdam
familiis,
inter
Danos
atque
alibi
ob¬
setuare
videmus,
vbi
nonnullae
familiae
hoc
à
parentibus
longo
ordine
traditum
habent,
vt
morsuum
canis
rabidi
curationem
calleant:
a¬
liae
epilepticum
affectum
sanent:
aliae
fractu¬
ras
ac
luxationes
reponant,
atque
id
genus
af¬
fectiones
priuatim
curent.
Celsus
Latinorum
omnium
Medicorum
facilè
princeps,
atque
altera
Hippocratis
si¬
mia
in
praefatione
sui
libri
scribebat,
vt
Hip¬
pocrates
sui
seculi
lumen
(quod
diuina
eius
scripta
vbique
testantur)
inter
primos
fuerit,
qui
Medicinam
à
Sapientia
vel
Philosophiae
studio
distinxerit,
quam
ante
ipsum
Pythago¬
ras,